Γιώργος Μαζωνάκης: Και ξαφνικά πέσαμε από τα σύννεφα… Ποιος τον πήγε εκεί;

«Όσο ζω, ΜΑΖΩ» έλεγαν οι θαυμαστές του αγαπημένου Γιώργου Μαζωνάκη. Και όπως όλα δείχνουν, όσο θα ζούμε, θα ακούμε Μαζωνάκη – εμείς και πολλές ακόμη γενιές.

Γιατί κατάφερε αυτό που επιθυμεί κάθε καλλιτέχνης: τα τραγούδια του να συνεχίσουν να ακούγονται και μετά τον θάνατό του. Να κερδίσουν τη μάχη με τον χρόνο και να γίνουν πραγματικά διαχρονικά.

Κι ενώ ακόμη είναι νωπή η απώλειά του, κάποιοι εμφανίζονται να πέφτουν από τα σύννεφα επειδή πραγματοποιούνται ιατρικές πράξεις μέσα σε διαμερίσματα πολυκατοικιών.

Και ξαφνικά όλοι πέφτουν από τα σύννεφα

Οι πρακτικές αυτές δεν ανακαλύφθηκαν σήμερα.

Γνωρίζω άνθρωπο τον οποίο πιέζουν να υποβληθεί σε αντίστοιχη «θεραπεία», αλλά ο ίδιος αρνείται και θέλει να την αποφύγει όσο περισσότερο μπορεί.

Μπότοξ, ενέσεις και άλλες ιατρικές πράξεις πραγματοποιούνται ακόμη και σε διαμερίσματα, μακριά από τους χώρους που ο πολίτης θεωρεί αυτονόητα κατάλληλους και πλήρως ελεγχόμενους.

Δεν κατακρίνω τους ανθρώπους που επιλέγουν κάποια αισθητική ή άλλη παρέμβαση για να αισθανθούν καλύτερα με την εικόνα τους.

Πρέπει, όμως, να γνωρίζουμε πού πηγαίνουμε, ποιον εμπιστευόμαστε και –κυρίως– ποιος μας συστήνει τον συγκεκριμένο άνθρωπο ή χώρο.

Ποιος σύστησε το ιατρείο στον Μαζωνάκη;

Γιατί και τον Γιώργο Μαζωνάκη κάποιος φαίνεται ότι τον οδήγησε εκεί ή του σύστησε το συγκεκριμένο ζευγάρι γιατρών.

Δεν μοιάζει να επέλεξε τυχαία ένα ιατρείο που εντόπισε περνώντας από τον δρόμο. Από όσα έχουν γίνει γνωστά, στον συγκεκριμένο χώρο πήγαινε κανείς κατόπιν σύστασης και με διακριτικότητα.

Στο εξωτερικό της πολυκατοικίας δεν υπήρχε εμφανής επαγγελματική επιγραφή. Στην πόρτα του χώρου, πάντως, υπήρχαν δύο πινακίδες του ΙΣΑ με την ένδειξη «Νόμιμο Ιατρείο».

Και εδώ προκύπτει ακόμη ένα ερώτημα: Τι καταλαβαίνει ο ασθενής βλέποντας την ένδειξη «Νόμιμο Ιατρείο»;

Η νόμιμη λειτουργία ενός ιατρείου δεν σημαίνει αυτομάτως ότι επιτρέπεται σε αυτό κάθε μηχάνημα ή κάθε ιατρική διαδικασία. Ο ασθενής, όμως, βλέποντας μια επίσημη πινακίδα, είναι λογικό να αισθάνεται ότι βρίσκεται σε ασφαλή και ελεγμένο χώρο.

Η μυστικότητα των επωνύμων

Η διακριτικότητα αποτελεί συχνά βασικό κριτήριο για έναν επώνυμο άνθρωπο.

Οι επώνυμοι, όταν πληρώνουν, ζητούν μυστικότητα. Όταν δεν πληρώνουν και μια υπηρεσία παρέχεται στο πλαίσιο συνεργασίας, συνήθως αυτό που κάνουν μετατρέπεται σε διαφήμιση.

Ένας χώρος μέσα σε πολυκατοικία, χωρίς εμφανή παρουσία προς τα έξω, μπορεί να προσφέρει ακριβώς αυτή τη μυστικότητα: τη δυνατότητα να υποβληθεί κάποιος σε μια διαδικασία χωρίς να γίνει γνωστό τι αντιμετωπίζει ή τι έχει επιλέξει να κάνει.

Η ανάγκη για ιδιωτικότητα, όμως, δεν μπορεί να λειτουργεί εις βάρος της ασφάλειας.

Η ευθύνη δεν σταματά στον ασθενή

Ακόμη και αν ο Γιώργος Μαζωνάκης αναζητούσε κάτι γρήγορο και δραστικό, η ευθύνη δεν μπορεί να μεταφέρεται αποκλειστικά στον ίδιο.

Οι επαγγελματίες που βρίσκονται απέναντι από έναν άνθρωπο οφείλουν να αξιολογούν εάν μία διαδικασία είναι κατάλληλη και ασφαλής για εκείνον τη δεδομένη στιγμή.

Και εδώ βρίσκεται ένα ακόμη κρίσιμο ερώτημα: Γιατί δεν του αρνήθηκαν τη διαδικασία, εφόσον η κατάστασή του δημιουργούσε οποιαδήποτε ανησυχία;

Η ακριβής αιτία θανάτου δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί και οι έρευνες βρίσκονται σε εξέλιξη. Αυτό πρέπει να παραμένει σαφές.

Δεν αναιρεί, όμως, την ανάγκη να δοθούν απαντήσεις για όσα συνέβησαν πριν και μετά την κατάρρευσή του.

Ο ΙΣΑ δεν μπορεί απλώς να πέφτει από τα σύννεφα

Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών εμφανίζεται σήμερα αιφνιδιασμένος από όσα αποκαλύπτονται.

Κατά την έκτακτη αυτοψία, εντοπίστηκαν δύο μηχανήματα πλασμαφαίρεσης, τα οποία, σύμφωνα με τον ΙΣΑ, δεν είχαν διαπιστωθεί στους προηγούμενους ελέγχους.

Αυτό, όμως, δεν κλείνει τη συζήτηση. Την ανοίγει ακόμη περισσότερο.

Πόσοι ανάλογοι χώροι υπάρχουν μέσα σε διαμερίσματα και λειτουργούν στην πράξη σαν μικρές ιδιωτικές κλινικές; Πόσο συχνοί και ουσιαστικοί είναι οι έλεγχοι; Και τι ακριβώς εξετάζεται κάθε φορά;

Δεν γίνεται να χρειάζεται να χαθεί μια ανθρώπινη ζωή –και μάλιστα ενός τόσο αναγνωρίσιμου προσώπου– για να αρχίσουμε ξαφνικά όλοι να αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει.

Το ερώτημα που παραμένει

Και φτάνουμε ξανά στο ερώτημα από το οποίο ξεκινήσαμε:

Ποιος πήγε τον αγαπημένο ερμηνευτή εκεί; Ποιος πρότεινε αυτό το ζευγάρι γιατρών στον Γιώργο Μαζωνάκη;

Δεν πρόκειται για κουτσομπολιό. Πρόκειται για έναν κρίκο στην αλυσίδα των αποφάσεων που οδήγησαν τον Γιώργο στον συγκεκριμένο χώρο.

Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης το τραγουδούσε: «Ανήκω σε εμένα και τα όνειρά μου».

Δεν είχε κανέναν ανάγκη οικονομικά. Συναισθηματικά, ίσως είχε ανάγκη από αγάπη.

Και τώρα, μετά τον θάνατό του, μακάρι να μπορούσε να δει πόσο πολύ τον αγαπούσαμε όλοι.

Το άρθρο εκφράζει την προσωπική άποψη του συντάκτη.