Señor Imanol, ¡me quito el sombrero!

Señor Imanol, ¡me quito el sombrero! Σε ελεύθερη μετάφραση, κύριε Ιμανόλ, σας βγάζω το καπέλο.

Και πιστέψτε με, δεν είναι μια φράση που γράφω εύκολα για προπονητή του Ολυμπιακού. Όχι επειδή είμαι δύσκολος στην κριτική μου, αλλά επειδή γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει αυτός ο σύλλογος, τι απαιτεί η φανέλα του και, κυρίως, πόσο δύσκολο είναι να κερδίσεις την εμπιστοσύνη του κόσμου του.

Είμαι Ολυμπιακός. Από εκείνους που δεν βλέπουν απλώς έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, αλλά τον ζουν. Αγαπώ το ποδόσφαιρο, έχω παίξει και ο ίδιος μπάλα και ξέρω πως υπάρχουν πράγματα που δεν αποτυπώνονται ούτε στα στατιστικά ούτε στον πίνακα του σκορ.

Και αυτό που βλέπω σήμερα στον Ολυμπιακό του Ιμανόλ Αλγκουαθίλ είναι κάτι που αξίζει να αναγνωριστεί.

Όχι επειδή πήρε ένα 0-0 στη Γαλλία. Αλλά επειδή, για να φτάσει σε αυτό το σημείο, χρειάστηκε πρώτα να κερδίσει μια πολύ δυσκολότερη αναμέτρηση: εκείνη με τη σκιά του προκατόχου του.

Πώς διαδέχεσαι έναν θρύλο;

Ας είμαστε ειλικρινείς.

Ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ δεν ανέλαβε έναν οποιονδήποτε πάγκο. Ανέλαβε τον πάγκο του Ολυμπιακού μετά τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ.

Τον άνθρωπο που κατάφερε κάτι που επί δεκαετίες αποτελούσε το μεγάλο όνειρο εκατομμυρίων Ολυμπιακών. Να οδηγήσει την ομάδα στην κατάκτηση του πρώτου ευρωπαϊκού τροπαίου της ιστορίας της.

Το Conference League του 2024 δεν ήταν απλώς ένας τίτλος. Ήταν μια στιγμή που πέρασε στην ιστορία του συλλόγου. Μια στιγμή που θα θυμόμαστε για πάντα.

Ο Μεντιλίμπαρ δεν έφυγε αφήνοντας πίσω του μόνο αποτελέσματα και τρόπαια. Άφησε συναίσθημα. Άφησε αναμνήσεις. Άφησε μια σχέση με τον κόσμο που δύσκολα μπορεί να αντικατασταθεί.

Και αυτό, για οποιονδήποτε επόμενο προπονητή, είναι ίσως το πιο δύσκολο σημείο εκκίνησης.

Διότι όταν διαδέχεσαι έναν αποτυχημένο προπονητή, έχεις μπροστά σου την ευκαιρία να διορθώσεις όσα πήγαν στραβά.

Όταν όμως διαδέχεσαι έναν θρύλο, καλείσαι να αποδείξεις την αξία σου απέναντι σε μια ανάμνηση που έχει ήδη εξιδανικευτεί.

Και οι αναμνήσεις, στο ποδόσφαιρο, είναι πολλές φορές πιο ισχυρές από την πραγματικότητα.

Όταν η εξέδρα φώναζε ακόμη «Μεντιλίμπαρ»

Θυμάμαι την γκρίνια. Την αμφισβήτηση. Την ανυπομονησία.

Θυμάμαι πως, ακόμη και όταν ο Ιμανόλ είχε αναλάβει την τεχνική ηγεσία, το όνομα του Μεντιλίμπαρ εξακολουθούσε να ακούγεται από την εξέδρα.

Και δεν το αναφέρω για να κατηγορήσω τους φιλάθλους του Ολυμπιακού. Κάθε άλλο.

Καταλαβαίνω απόλυτα το συναίσθημα. Όταν έχεις ζήσει κάτι τόσο μεγάλο, είναι ανθρώπινο να δυσκολεύεσαι να το αποχωριστείς.

Όμως, ας μπούμε για μια στιγμή στη θέση του νέου προπονητή.

Έρχεσαι σε έναν τεράστιο σύλλογο, σε μια χώρα με έντονη ποδοσφαιρική πίεση, σε ένα περιβάλλον όπου η νίκη δεν είναι επιθυμία αλλά απαίτηση.

Και πριν καλά καλά προλάβεις να παρουσιάσεις τη δουλειά σου, ακούς από την εξέδρα το όνομα εκείνου που αντικατέστησες.

Πόσο εύκολο μπορεί να είναι αυτό;

Πόση αυτοπεποίθηση χρειάζεται για να μη λυγίσεις;

Πόση πίστη πρέπει να έχεις στη δουλειά σου για να μην προσπαθήσεις να γίνεις ένα κακό αντίγραφο του προκατόχου σου;

Εδώ, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται η πρώτη μεγάλη επιτυχία του Ιμανόλ Αλγκουαθίλ.

Δεν προσπάθησε να γίνει ο νέος Μεντιλίμπαρ. Προσπάθησε να γίνει ο πρώτος Ιμανόλ του Ολυμπιακού.

Το 0-0 στη Γαλλία που λέει περισσότερα από όσα δείχνει

Πάμε τώρα στο παιχνίδι με τη Ρεν.

Ένα 0-0, εκ πρώτης όψεως, δεν είναι αποτέλεσμα που θα κάνει τον κόσμο να παραληρεί.

Όποιος όμως παρακολούθησε την αναμέτρηση στο «Roazhon Park», είδε κάτι περισσότερο από μια λευκή ισοπαλία.

Είδε έναν Ολυμπιακό που δεν πήγε στη Γαλλία για να κρυφτεί.

Μια ομάδα που, παρά το εκτεταμένο ροτέισον, είχε αγωνιστική συνοχή, δημιούργησε ευκαιρίες και κοίταξε στα μάτια έναν αντίπαλο σε μια δύσκολη ευρωπαϊκή έδρα.

Είδε έναν προπονητή που εμπιστεύεται το σύνολό του και δεν αντιμετωπίζει τις αλλαγές στην ενδεκάδα ως αναγκαίο κακό.

Και εδώ θέλω να σταθώ λίγο.

Έχοντας παίξει ποδόσφαιρο, γνωρίζω ότι το δυσκολότερο πράγμα για έναν προπονητή δεν είναι απλώς να επιλέξει τους έντεκα καλύτερους ποδοσφαιριστές του.

Είναι να δημιουργήσει μια ομάδα που να διατηρεί την ταυτότητά της ακόμη και όταν αλλάζουν τα πρόσωπα.

Να ξέρει ο κάθε παίκτης πού πρέπει να βρίσκεται, τι πρέπει να κάνει με την μπάλα και πώς να αντιδρά όταν την χάνει.

Να μη χρειάζεται κάθε φορά να ξεκινάς από το μηδέν.

Αυτό είναι δουλειά προπονητή. Και, κυρίως, είναι δουλειά που απαιτεί χρόνο.

Ο Ολυμπιακός στη Γαλλία είχε τις στιγμές του για να πάρει ακόμη και τη νίκη. Ο Πουέρτα απείλησε, ο Φορτούνης δημιούργησε, ο Μάρτινς και ο Γιάρεμτσουκ βρέθηκαν σε θέσεις για γκολ.

Και όταν η Ρεν έφτασε κοντά στο να σκοράρει στις καθυστερήσεις, ο Ορτέγκα ήταν εκεί για να κρατήσει το μηδέν.

Δεν ήταν μια τέλεια εμφάνιση. Δεν χρειάζεται να παρουσιάζουμε τα πάντα ως τέλεια για να αναγνωρίσουμε την πρόοδο.

Ήταν, όμως, μια εμφάνιση ομάδας που ξέρει τι θέλει μέσα στο γήπεδο.

Και αυτό, προσωπικά, το εκτιμώ ιδιαίτερα.

Δέκα βαθμοί και κορυφή – Αλλά ας μη βιαστούμε

Μετά το 0-0 απέναντι στη Ρεν, ο Ολυμπιακός έφτασε τους δέκα βαθμούς στις τέσσερις πρώτες αγωνιστικές της League Phase του Europa League.

Και βρέθηκε, έστω και προσωρινά, μόνος στην κορυφή της βαθμολογίας.

Θέλω να σταθούμε λίγο σε αυτό.

Ο προπονητής που ανέλαβε μέσα σε κλίμα αμφισβήτησης, ο άνθρωπος που κλήθηκε να διαδεχθεί τον πιο ιστορικό ευρωπαϊκά προπονητή του συλλόγου, έχει σήμερα τον Ολυμπιακό αήττητο και προσωρινά πρώτο σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή διοργάνωση.

Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.

Δεν σημαίνει ότι ο Ολυμπιακός κατέκτησε ήδη κάτι. Ούτε ότι πρέπει να αρχίσουμε τις υπερβολές.

Η ευρωπαϊκή πορεία έχει ακόμη δρόμο και οι πραγματικές δοκιμασίες βρίσκονται μπροστά.

Όμως, ακριβώς επειδή ο δρόμος είναι μακρύς, θεωρώ σημαντικό να αναγνωρίζουμε όσα γίνονται σωστά στην πορεία.

Στον Ολυμπιακό έχουμε μάθει να απαιτούμε. Και καλά κάνουμε.

Αλλά πρέπει να μάθουμε και να αναγνωρίζουμε.

Ο σεβασμός δεν χαρίζεται. Κερδίζεται.

Υπάρχει μια παγίδα στο ποδόσφαιρο, στην οποία πέφτουμε συχνά όλοι μας.

Να συγκρίνουμε διαρκώς το σήμερα με το χθες.

Να ψάχνουμε τον επόμενο Βαλβέρδε, τον επόμενο Μαρτίνς, τον επόμενο Μεντιλίμπαρ.

Μόνο που κάθε προπονητής έχει τη δική του προσωπικότητα, τη δική του φιλοσοφία και τον δικό του τρόπο να χτίζει μια ομάδα.

Ο Ιμανόλ δεν χρειάζεται να ξεπεράσει τον Μεντιλίμπαρ για να αποδείξει ότι αξίζει να βρίσκεται στον πάγκο του Ολυμπιακού.

Δεν χρειάζεται να σβήσει τις αναμνήσεις μας από τη Νέα Φιλαδέλφεια.

Αυτές θα μείνουν για πάντα.

Χρειάζεται να δημιουργήσει τις δικές του.

Και μέχρι στιγμής, θεωρώ ότι έχει αρχίσει να το κάνει.

Δεν ξέρω πού θα βρίσκεται ο Ολυμπιακός στο τέλος της σεζόν. Δεν ξέρω αν θα συνεχίσει αυτή την εντυπωσιακή ευρωπαϊκή πορεία ή αν θα έρθουν δύσκολες βραδιές.

Ξέρω, όμως, ότι ο άνθρωπος αυτός ανέλαβε μια εξαιρετικά δύσκολη αποστολή και, αντί να αναζητήσει δικαιολογίες, άρχισε να δίνει απαντήσεις μέσα στο γήπεδο.

Και για μένα, αυτό είναι το πιο ουσιαστικό κριτήριο αξιολόγησης ενός προπονητή.

Όχι οι δηλώσεις του. Όχι οι δημόσιες σχέσεις του. Όχι το αν είναι αρεστός σε όλους.

Αλλά το αν η ομάδα του αποκτά χαρακτήρα, συνοχή και προοπτική.

Señor Imanol, ¡me quito el sombrero!

Σας βγάζω το καπέλο.

Όχι επειδή ξεχάσαμε τον Μεντιλίμπαρ.

Αλλά επειδή μας δίνετε λόγους να πιστεύουμε ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να γράψει καινούργιες σελίδες στην ιστορία του.

Και, τελικά, αυτό είναι το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορεί να κάνει ένας Ολυμπιακός στον προπονητή της ομάδας του.