Ο Κασιδιάρης θέλει να επιστρέψει. Ο Φύσσας και ο Λουκμάν δεν μπορούν

Ο Ηλίας Κασιδιάρης θέλει να επιστρέψει στην πολιτική. Ο Παύλος Φύσσας και ο Σαχζάτ Λουκμάν δεν μπορούν να επιστρέψουν στη ζωή. Πριν συζητήσουμε τις φιλοδοξίες του πρώτου, οφείλουμε να θυμηθούμε τους δύο ανθρώπους που δολοφονήθηκαν. Και όλους εκείνους που γνώρισαν τη βία της Χρυσής Αυγής και επέζησαν για να την περιγράψουν.

Ως εκδότης του DEBATER, αλλά και προσωπικά, θέλω να πάρω θέση χωρίς περιστροφές: καταδικάζω τον φασισμό, τον ρατσισμό και την οργανωμένη πολιτική βία. Αρνούμαι να αντιμετωπίσω την επανεμφάνιση ενός καταδικασμένου ηγετικού στελέχους της Χρυσής Αυγής σαν μια συνηθισμένη είδηση για την ίδρυση ενός ακόμη κόμματος.

Ο Κασιδιάρης ανακοίνωσε μετά την αποφυλάκισή του ότι επιδιώκει να επιστρέψει με νέο πολιτικό σχηματισμό. Έχει τη δυνατότητα να σχεδιάζει την επόμενη ημέρα του, μέσα στα όρια του νόμου.

Τα θύματα της φασιστικής βίας δικαιούνται να παραμένουν στην πρώτη γραμμή της δημόσιας μνήμης. Οι οικογένειές τους δεν μπορούν να αποτελούν υποσημείωση σε μια συζήτηση για εκλογικά ποσοστά και πολιτικές συμμαχίες.

Παύλος Φύσσας και Σαχζάτ Λουκμάν: Να λέμε τα ονόματά τους

Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε στο Κερατσίνι τον Σεπτέμβριο του 2013. Ο Γιώργος Ρουπακιάς καταδικάστηκε για τη δολοφονία του. Η μεγάλη δίκη της Χρυσής Αυγής οδήγησε στην καταδίκη της οργάνωσης ως εγκληματικής και της ηγεσίας της για τη διεύθυνσή της.

Ο Σαχζάτ Λουκμάν, ένας 27χρονος εργαζόμενος από το Πακιστάν, δολοφονήθηκε στα Πετράλωνα τον Ιανουάριο του ίδιου έτους. Οι Διονύσης Λιακόπουλος και Χρήστος Στεργιόπουλος καταδικάστηκαν για την ανθρωποκτονία του, με αναγνώριση του ρατσιστικού κινήτρου. Καταδικάστηκαν επίσης για ένταξη στην εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή.

Οι ποινικές ευθύνες είναι συγκεκριμένες. Ο Κασιδιάρης καταδικάστηκε για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης. Οι φυσικοί αυτουργοί των δολοφονιών καταδικάστηκαν για τις πράξεις τους.

Αυτή η ακρίβεια είναι απαραίτητη. Το ίδιο απαραίτητο είναι να μη χαθεί η συνολική εικόνα της εγκληματικής δράσης.

Ο Παύλος και ο Σαχζάτ ήταν άνθρωποι με οικογένειες, φίλους, καθημερινότητα και σχέδια. Η ζωή τους δεν μπορεί να περιορίζεται σε ένα όνομα μέσα σε έναν κατάλογο θυμάτων.

Τιμώντας τη μνήμη τους, υπερασπιζόμαστε και μια αυτονόητη αρχή: κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να ζει χωρίς να κινδυνεύει εξαιτίας της καταγωγής του ή των πολιτικών του πεποιθήσεων.

Υπάρχουν και εκείνοι που επέζησαν

Η ιστορία της βίας της Χρυσής Αυγής εκτείνεται πολύ πέρα από τις δύο δολοφονίες.

Τον Ιούνιο του 1998, ο Δημήτρης Κουσουρής δέχθηκε άγρια επίθεση έξω από τα δικαστήρια της Ευελπίδων. Ο Αντώνιος Ανδρουτσόπουλος, γνωστός ως «Περίανδρος», καταδικάστηκε για την απόπειρα ανθρωποκτονίας εναντίον του.

Ο Κουσουρής επέζησε. Αυτό δεν μειώνει τη βαρύτητα της επίθεσης ούτε επιτρέπει να ξεχαστεί ο σκοπός της.

Τον Ιούνιο του 2012, οι Αιγύπτιοι αλιεργάτες στο Πέραμα έγιναν στόχος επίθεσης στο σπίτι όπου διέμεναν. Ο Αμπουζίντ Εμπάρακ τραυματίστηκε βαριά. Πέντε κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι για την απόπειρα ανθρωποκτονίας σε βάρος του.

Ένας άνθρωπος που κοιμόταν βρέθηκε αντιμέτωπος με χτυπήματα που μπορούσαν να του στερήσουν τη ζωή.

Αυτές οι υποθέσεις έχουν θύματα, μαρτυρίες και δικαστικές αποφάσεις. Δείχνουν γιατί η συζήτηση για τη Χρυσή Αυγή πρέπει να παραμένει συνδεδεμένη με τις πράξεις της.

Το γεγονός ότι ένας άνθρωπος επέζησε από μια δολοφονική επίθεση δεν κάνει τη βία μικρότερη. Μας αφήνει έναν ζωντανό μάρτυρα της αγριότητάς της.

Η εικόνα από την εκπομπή του πατέρα μου

Στις 7 Ιουνίου 2012, στην εκπομπή του πατέρα μου, του Γιώργου Παπαδάκη, ο Κασιδιάρης χτύπησε τη Λιάνα Κανέλλη. Είχε προηγηθεί η επίθεσή του με νερό στη Ρένα Δούρου.

Για μένα, εκείνη η εικόνα έχει προσωπική βαρύτητα. Παραμένει όμως ένα δημόσιο γεγονός που αφορά ολόκληρη την κοινωνία: ένας εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής επιτέθηκε σε μια γυναίκα μπροστά στις κάμερες, μέσα σε έναν χώρο πολιτικής συζήτησης.

Δεν χρειάζεται να συμφωνείς με τη Λιάνα Κανέλλη για να υπερασπίζεσαι το δικαίωμά της να μιλά χωρίς να δέχεται χτυπήματα. Η πολιτική διαφωνία δεν δικαιολογεί τη βία.

Η συζήτηση, ωστόσο, δεν μπορεί να εξαντλείται σε εκείνο το περιστατικό. Οφείλουμε να βλέπουμε ολόκληρη τη διαδρομή: τις επιθέσεις, τους βαριά τραυματισμένους, τους δολοφονημένους, την εγκληματική οργάνωση που κρίθηκε από τη Δικαιοσύνη.

Η αποφυλάκιση δεν διαγράφει την καταδίκη

Το κράτος δικαίου οφείλει να εφαρμόζει τους νόμους για όλους. Οι κανόνες της αποφυλάκισης εφαρμόζονται και σε ανθρώπους των οποίων τη δράση αποδοκιμάζουμε βαθιά.

Αυτό δεν μετατρέπει την αποφυλάκιση σε αθώωση. Δεν αποτελεί πολιτική αποκατάσταση και δεν δημιουργεί υποχρέωση κοινωνικής αποδοχής.

Για τη δυνατότητα εκλογικής συμμετοχής υπάρχουν συγκεκριμένα νομικά ζητήματα. Όπως επισημαίνει ο Κώστας Μποτόπουλος στο DEBATER για τα εμπόδια στην πολιτική επιστροφή του Κασιδιάρη, η έξοδος από τη φυλακή δεν συνεπάγεται αυτομάτως άρση των εκλογικών περιορισμών. Η εφαρμογή του πλαισίου ανήκει στα αρμόδια δικαστικά όργανα.

Η δημόσια στάση μας, όμως, είναι δική μας ευθύνη.

Κανείς δεν μπορεί να απαιτεί να ξεχάσουμε την καταδίκη του επειδή θέλει να ξανασυστηθεί ως πολιτικός. Ούτε μια καινούργια ονομασία κόμματος αρκεί για να σβήσει μια εγκληματική διαδρομή.

Η ευθύνη μου ως εκδότη

Ως εκδότης, έχω ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζουμε τις εξελίξεις. Για τους τίτλους που επιλέγουμε, τις πληροφορίες που προτάσσουμε και το πλαίσιο που δίνουμε στον αναγνώστη.

Θα ενημερώνουμε για τις κινήσεις του Κασιδιάρη. Μαζί με αυτές, όμως, οφείλουμε να υπενθυμίζουμε την καταδίκη του και τη δράση της οργάνωσης στην ηγεσία της οποίας βρισκόταν.

Η δημοσιογραφική ακρίβεια απαιτεί να αποδίδουμε συγκεκριμένες πράξεις και ευθύνες με τεκμήρια. Η δημοκρατική ευθύνη απαιτεί να μην εξωραΐζουμε τον φασισμό.

Δεν θέλω τα ονόματα του Παύλου Φύσσα και του Σαχζάτ Λουκμάν να εμφανίζονται μόνο στις επετείους. Ούτε οι άνθρωποι που επέζησαν από τις επιθέσεις να αντιμετωπίζονται σαν πρόσωπα μιας παλιάς ιστορίας που έκλεισε.

Οι συνέπειες της βίας παραμένουν στις ζωές τους. Και η μνήμη τους πρέπει να παραμένει στη δική μας ενημέρωση.

Καμία ανοχή, καμία λήθη

Η καταδίκη μου αφορά κάθε δολοφονία και κάθε επίθεση. Η ανθρώπινη ζωή δεν αποκτά μικρότερη αξία λόγω των πεποιθήσεων του θύματος. Αυτή η αρχή είναι καθολική και οφείλουμε να την υπερασπιζόμαστε με συνέπεια.

Σήμερα το θέμα είναι η πολιτική επιστροφή που επιδιώκει ένας καταδικασμένος για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης. Και απέναντι σε αυτή την επιδίωξη θέλω να σταθώ δημόσια, με το όνομα και την ιδιότητά μου.

Ο Παύλος Φύσσας και ο Σαχζάτ Λουκμάν δεν έχουν επόμενη ημέρα. Ο Δημήτρης Κουσουρής και ο Αμπουζίντ Εμπάρακ επέζησαν από επιθέσεις που μπορούσαν να τους σκοτώσουν. Αυτοί οι άνθρωποι και οι οικογένειές τους αξίζουν σεβασμό, δικαιοσύνη και μνήμη.

Ο Κασιδιάρης θέλει να επιστρέψει. Εμείς οφείλουμε να θυμόμαστε.

Καμία ανοχή στον φασισμό. Καμία λήθη για τους νεκρούς και τα θύματά του. Αυτή είναι η θέση μου, ως Φοίβος Παπαδάκης και ως εκδότης του DEBATER.

Φοίβος Παπαδάκης
Δημοσιογράφος – Εκδότης DEBATER