Γι’ αυτό είμαι με τον Καρβέλα – Και γι’ αυτό θα είμαι πάντα με τους δημιουργούς

Στην αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στην Άννα Βίσση και τον Νίκο Καρβέλα, η δική μου θέση είναι ξεκάθαρη: είμαι με τον Καρβέλα ως δημιουργό.

Έχω διαφωνήσει πολλές φορές με δημόσιες τοποθετήσεις του. Η προσωπικότητά του με έχει προβληματίσει, ο τρόπος του δεν με βρίσκει πάντοτε σύμφωνο και δεν αισθάνομαι την ανάγκη να υπερασπιστώ κάθε κουβέντα ή συμπεριφορά του.

Αισθάνομαι, όμως, την ανάγκη να υπερασπιστώ αυτό που εκπροσωπεί στη συγκεκριμένη συζήτηση: τον άνθρωπο που γράφει το τραγούδι.

Τις τελευταίες ημέρες, εμείς στα μέσα ενημέρωσης ασχολούμαστε με ανακοινώσεις, απαιτήσεις, προσωπικές αιχμές και το παρασκήνιο μιας συνεργασίας δεκαετιών. Υπάρχει, ωστόσο, ένα θέμα που αξίζει περισσότερο χώρο από ακόμη έναν τίτλο για τον «πόλεμο» δύο διάσημων ανθρώπων. Η θέση του δημιουργού μέσα σε μια βιομηχανία που λατρεύει τους ερμηνευτές.

Θυμόμαστε ποιος τραγουδά, ξεχνάμε ποιος γράφει

Στην Ελλάδα λέμε συχνά «ένα τραγούδι της Βίσση», «ένα τραγούδι του Ρέμου», «ένα τραγούδι του Μαζωνάκη». Η φωνή γίνεται το όνομα του τραγουδιού. Ο συνθέτης και ο στιχουργός χάνονται κάπου στα μικρά γράμματα.

Κι όμως, πριν υπάρξει η συναυλία, η αφίσα, η παραγωγή και το χειροκρότημα, κάποιος έπρεπε να γράψει.

Να βρει τη μελωδία. Να βάλει σε λέξεις έναν έρωτα, μια απώλεια, έναν θυμό. Να δημιουργήσει κάτι που ένας άγνωστος άνθρωπος, χρόνια αργότερα, θα ακούσει και θα σκεφτεί: «Αυτό γράφτηκε για μένα».

Αυτή είναι η κατάθεση ψυχής του δημιουργού. Κάτι προσωπικό που γίνεται κοινό κτήμα ως συναίσθημα, χωρίς να παύει να είναι δικό του έργο.

Ο ερμηνευτής δίνει υπεραξία. Με τη φωνή, την προσωπικότητα και την παρουσία του μπορεί να απογειώσει ένα τραγούδι. Η συμβολή του είναι τεράστια. Το ίδιο τεράστια πρέπει να παραμένει και η αναγνώριση εκείνων που του έδωσαν τις νότες και τις λέξεις.

Η Βίσση είναι σπουδαία. Και ο Καρβέλας καθοριστικός

Η Άννα Βίσση είναι μια σπουδαία ερμηνεύτρια. Έχει αντοχή, σκηνική δύναμη και μια σχέση με το κοινό που χτίστηκε με δεκαετίες δουλειάς. Η επιτυχία της δεν της χαρίστηκε.

Αλλά και ο Καρβέλας δεν υπήρξε ένας περιστασιακός συνεργάτης της.

Επί δεκαετίες έγραψε τραγούδια που, κατά τη γνώμη μου, είναι αριστουργήματα. Τραγούδια που άντεξαν, που πέρασαν από γενιά σε γενιά και που διαμόρφωσαν σε καθοριστικό βαθμό την καλλιτεχνική ταυτότητα της Βίσση.

Στη δημόσια τοποθέτησή του για το ΟΑΚΑ, ανέφερε ότι 47 από τα 50 τραγούδια της συναυλίας ήταν δικές του δημιουργίες. Ακόμη και χωρίς να σταθούμε στην καταμέτρηση, η βαρύτητα του έργου του σε αυτή την κοινή πορεία είναι αναμφισβήτητη.

Το κοινό χειροκροτεί εκείνον που βλέπει στη σκηνή. Τραγουδά, όμως, και όσα έγραψε ο άνθρωπος που μπορεί να βρίσκεται μακριά από τους προβολείς.

Στο ΟΑΚΑ υπήρχαν και τα τραγούδια του

Στις 26 Σεπτεμβρίου, το ΟΑΚΑ φιλοξένησε μια μεγαλειώδη συναυλία. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι παρακολούθησαν τη Βίσση σε μια παραγωγή μεγάλης κλίμακας.

Στο θέμα μας για τις εισπράξεις της συναυλίας παρουσιάστηκαν εκτιμήσεις εκατομμυρίων ευρώ. Οι εισπράξεις, βέβαια, δεν ταυτίζονται με τα καθαρά κέρδη: υπάρχουν έξοδα, αμοιβές και υποχρεώσεις.

Ανεξάρτητα από τον τελικό οικονομικό απολογισμό, η αμοιβή του δημιουργού πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ουσιαστικό μέρος μιας τέτοιας διοργάνωσης. Να προβλέπεται καθαρά και να καταβάλλεται όπως έχει συμφωνηθεί.

Ο δημιουργός πρέπει να πληρώνεται για το έργο του και να αντιμετωπίζεται με τον σεβασμό που αντιστοιχεί στη συμβολή του. Η αναγνώριση δεν εξαντλείται σε μια ευχαριστία από τη σκηνή.

Οι οικονομικές αξιώσεις χρειάζονται αποδείξεις

Έχω διαβάσει και την απάντηση της Άννας Βίσση. Οι καταγγελίες της είναι σοβαρές. Οι δύο πλευρές δίνουν διαφορετικές εκδοχές και οι συγκεκριμένες οικονομικές αξιώσεις χρειάζονται συμφωνίες και αποδεικτικά στοιχεία.

Η εταιρεία παραγωγής έχει επίσης παρουσιάσει τη θέση της, αναφέροντας προκαταβολή 250.000 ευρώ στην AUTODIA και αρνούμενη ξεχωριστή συμφωνία με τον συνθέτη.

Δεν γνωρίζω ποιο ποσό οφείλεται, τι ακριβώς συμφωνήθηκε και ποιες υποχρεώσεις έχουν εκπληρωθεί. Η θέση μου αφορά μια αρχή: τη δίκαιη αμοιβή και την αναγνώριση της δημιουργικής εργασίας.

Αυτή η αρχή ισχύει για τον Καρβέλα και για τον άγνωστο συνθέτη που δεν έχει το δικό του όνομα, τη δική του αναγνωρισιμότητα ή τη δυνατότητα να γίνει πρώτο θέμα.

Θα είμαι πάντα με τους δημιουργούς

Μπορώ να διαφωνώ με έναν άνθρωπο και να αναγνωρίζω το μέγεθος του έργου του. Μπορώ να θαυμάζω τη Βίσση και ταυτόχρονα να θεωρώ ότι ο Καρβέλας αξίζει μια κεντρική θέση στην αναγνώριση αυτής της κοινής επιτυχίας.

Γιατί ένα τραγούδι που μας έχει συνοδεύσει σε μια δύσκολη νύχτα, σε έναν έρωτα ή σε έναν αποχαιρετισμό ξεκίνησε από κάποιον που κάθισε και το έγραψε.

Αυτόν τον άνθρωπο θέλω να θυμόμαστε όταν τελειώνει το χειροκρότημα.

Γι’ αυτό είμαι με τον Καρβέλα ως δημιουργό. Και γι’ αυτό θα είμαι πάντα με τους δημιουργούς.