Γιώργος Μαζωνάκης: Ράγισε καρδιές ο επικήδειος του Μητροπολίτη Αλέξιου – “Γύρισε στην παλιά του γειτονιά”

Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε από τη ζωή όμως η αγάπη του κόσμου για εκείνον φάνηκε με τον πιο έντονο τρόπο στη Νίκαια, όπου πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της Δευτέρας 14 Σεπτεμβρίου η εξόδιος ακολουθία του. Θαυμαστές του από κάθε γωνιά του κόσμου έδωσαν το παρών για να πουν το δικό τους αντίο στον δικό τους Γιώργο, που παρόλη την αναγνωρισιμότητά του παρέμενε ταπεινός.

Μέσα στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας, ο Μητροπολίτης Νικαίας Αλέξιος αποχαιρέτησε τον Γιώργο Μαζωνάκη με λόγια γεμάτα συγκίνηση, παρουσία της οικογένειας, των φίλων και των συνεργατών του, αλλά και πλήθους κόσμου που βρέθηκε εκεί για το τελευταίο «αντίο». Μεταξύ άλλων αναφέρθηκε ιδιαίτερα στη σχέση που είχε ο τραγουδιστής με τη Νίκαια, τον τόπο όπου μεγάλωσε και στον οποίο παρέμεινε όλα αυτά τα χρόνια ιδιαίτερα δεμένος. Μίλησε ακόμη για τη στήριξη που προσέφερε σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη, αλλά και για την αγάπη που έδειχνε στους ανθρώπους γύρω του.

«Αδελφοί μου αγαπητοί, Γνωρίζω πως είναι βαρύ το πένθος της οικογενείας του αδελφού Γιώργου Μαζωνάκη, αλλά και όλων ημών, που τον αγαπήσαμε και χαρήκαμε με τα τραγούδια του. Είμαστε ικανοποιημένοι με τη συμπεριφορά του, με την αγάπη του στη Νίκαια, με την πολύτιμη προσφορά του σε αδελφούς που είχα ανάγκη, με τα λόγια του γεμάτα αγάπη προς όλους. Η παρουσία χιλιάδων λαού εδώ και χθες και σήμερα στην Εξόδιο Ιερή Ακολουθία, συνιστά απόδειξη ανταπόκρισης στην αγάπη του και στη σκέψη έρχεται μια ρήση ενός αρχαίου Ιστορικού πως «Ο αληθινός τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ανθρώπων» (Τάκιτος, 55-120). Έδωσε την αγάπη και παίρνει αγάπη και ζωντανός και αποχωρώντας από τη ζωή.

Παρακολουθώντας τη ζωή του και τα λόγια του, ανακαλώ στη σκέψη ένα συλλογισμό που τον αφορά: «Ο θάνατος είναι μια πρόκληση. Μας λέει να μη χάνουμε χρόνο. Μας λέει να πούμε ο ένας στον άλλο, τώρα αμέσως, ότι αγαπάμε ο ένας τον άλλο» (Leo Buscaglia, 1924-1998).

Αποκτά μια επικαιρότητα το τραγούδι του Γιώργου, που όλοι γνωρίζουμε:

«Μεγαλώνω και ξεχνώ μόνο τους κακούς ανθρώπους
όσους μιλούσαν με βρισιές γιατί ποτέ δε μάθαν τρόπους
μα ποτέ μου δε ξεχνώ την παλιά τη γειτονιά μου
γιατί στο παγκάκι της πλατείας έχω χαράξει τα όνειρά μου (και)
Θέλω να γυρίσω στα παλιά, θέλω την παλιά μου γειτονιά…»

Και γύρισε κι είναι ανάμεσά μας, τόσο νέος και τόσο δημιουργικός: Αναβιώνει τώρα εδώ το έπος του Διγενή Ακρίτα:

«Κι επήγαν και παλέψανε στα μαρμαρένια αλώνια,
κι όθε χτυπάει ο Διγενής, το αίμα αυλάκι κάνει,
κι όθε χτυπάει ο Χάροντας, το αίμα τράφο κάνει»

Αδελφοί μου αγαπητοί, Πιστεύουμε και κηρύσσουμε ότι προσδοκούμε Ανάσταση και ζωή του μέλλοντος αιώνος. Με αυτή τη πίστη αποχαιρετούμε τον αγαπητό μας Γιώργο, που ευχόμαστε να είναι ήδη στην αγκαλιά του Θεού. Να βρει ανάπαυση η ψυχή του, να παρηγορηθούν οι συγγενείς και οι φίλοι του, και δηλώνουμε με ανθρώπινο πόνο, αλλά και με τη σταθερή ελπίδα ότι «Ο Κύριος έδωκεν, ο Κύριος αφείλατο· ως τω Κυρίω έδοξεν, ούτω και εγένετο· είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον εις τους αιώνας», ανέφερε χαρακτηριστικά κλείνοντας.