Θρήνος στους Μπουλς: Πέθανε ο Στέισι Κινγκ σε ηλικία 59 ετών – Η ατάκα του που έγραψε ιστορία

Σε ηλικία 59 ετών έφυγε από τη ζωή ο Στέισι Κινγκ, τρεις φορές πρωταθλητής του NBA με τους Σικάγο Μπουλς και ιδιαίτερα αγαπητός στο κοινό της ομάδας, τόσο ως παίκτης όσο και αργότερα ως σχολιαστής των αγώνων της.

Την είδηση ανακοίνωσε την Κυριακή (7/6) η ομάδα, χωρίς να δοθεί στη δημοσιότητα η αιτία θανάτου.

«Ο Στέισι Κινγκ υπήρξε ένα πολύτιμο μέλος της οικογένειας των Μπουλς και μία από τις πιο ξεχωριστές προσωπικότητες στην ιστορία του οργανισμού μας», ανέφερε σε δήλωσή του ο ιδιοκτήτης της ομάδας, Τζέρι Ράινσντορφ, προσθέτοντας: «Η σύνδεσή του με το Σικάγο, τους Μπουλς και τους φιλάθλους μας διήρκεσε περισσότερες από τρεις δεκαετίες – πρώτα ως παίκτης και στη συνέχεια ως η χαρακτηριστική φωνή που έφερε το μπάσκετ των Μπουλς στα σπίτια των φιλάθλων».

Ο Κινγκ είχε μέσο όρο 6,4 πόντους και 3,3 ριμπάουντ σε οκταετή καριέρα στο NBA, με θητείες επίσης στους Μινεσότα Τίμπεργουλβς, Μαϊάμι Χιτ, Μπόστον Σέλτικς και Ντάλας Μάβερικς.

Τη μεγαλύτερη επιτυχία του, ωστόσο, γνώρισε με τους Μπουλς, όπου αποτέλεσε βασικό μέλος της ομάδας που κατέκτησε τρία σερί πρωταθλήματα NBA από το 1991 έως το 1993, αγωνιζόμενος στο πλευρό του Μάικλ Τζόρνταν.

Μετά την ολοκλήρωση της καριέρας του ως παίκτης, ο Κινγκ ασχολήθηκε με την προπονητική, αναλαμβάνοντας την τεχνική ηγεσία των Ρόκφορντ Λάιτνινγκ στη CBA τη σεζόν 2001-02.

Η ιστορική ατάκα

Μετά από αγώνα απέναντι στους Κλίβελαντ Καβαλίερς στις 28 Μαρτίου 1990, όταν ο ίδιος είχε αγωνιστεί μόλις ένα λεπτό και είχε σημειώσει έναν πόντο, ενώ ο Τζόρνταν πέτυχε 69, σχολίασε:

«Πάντα θα θυμάμαι αυτή τη βραδιά ως το παιχνίδι που εγώ και ο Μάικλ Τζόρνταν βάλαμε μαζί 70 πόντους».

After Michael Jordan scored a career-high 69 points in one game, Stacey King said:

“I'll always remember this as the night that Michael Jordan and I combined to score 70 points"

Amazing sense of humor. Stacey, you will be missed so much. pic.twitter.com/fHzZpofxJP— Die-Hard Chicago Bulls Fans (@Bullsfans) June 7, 2026

Η ατάκα αυτή εξελίχθηκε σε μία από τις πιο γνωστές ιστορίες της ιστορίας των Μπουλς.