Το ελληνικό ποδόσφαιρο έγινε φτωχότερο, καθώς ο Βασίλης Δανιήλ άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 88 ετών. Μία εμβληματική μορφή που έκανε άπαντες να τον σεβαστούν και να τον αγαπήσουν.

Τα πρώτα του βήματα ως αθλητής

Πριν πάρει τις γνώσεις του από το ποδόσφαιρο και τις μεταφέρει στους «πάγκους», υπήρξε και αυτός παίκτης. Γεννημένος το 1938 στην Καβάλα, πραγματοποίησε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στον Ηρακλή Καβάλας όμως ένας τραυματισμός του στέρησε την μακροχρόνια καριέρα στο χορτάρι.

Η απογοήτευση ήταν μεγάλη, όμως δεν θα άφηνε έναν τραυματισμό από το να του στερήσει την επαφή του με το αγαπημένο του άθλημα. Η προπονητική ήταν εισιτήριο χωρίς επιστροφή για εκείνον, καθώς δεν ήθελε η μανία και οι γνώσεις που είχε να πάνε στράφι.

Η προπονητική καριέρα που έμεινε χαραγμένη στον ελληνικό αθλητισμό

Η σταδιοδρομία στην προπονητική είχε αφετηρία στην Κολωνία της Γερμανίας, όταν ταξίδεψε από την Καβάλα για να μάθει τα «μυστικά» που θα τον έβαζαν πιο βαθιά στον κόσμο του ποδοσφαίρου. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του, με τα καλύτερα σχόλια από τους καθηγητές του, λέγοντας μάλιστα ότι «θα κάνει μεγάλη καριέρα».

Και έτσι και έγινε. Παρότι ξεκίνησε αρχικά σεμικρότερες ομάδες, κατάφερε γρήγορα να κάνει το όνομα του γνωστό στην «πιάτσα» και να εγκατασταθεί στους κορυφαίους Έλληνες προπονητές της εποχής. Η προσωπικότητά του έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή του, όπως και οι καινοτόμες ιδέες στις τακτικές του αθλήματος με οργανωμένες μεθόδους προπόνησης, έμφαση στη φυσική κατάσταση και πιοσυστηματική τακτική προσέγγιση.

Η παρουσία του στην Α’ κατηγορία δεν άργησε να έρθει, μιας και η τακτικές και σοβαρότητά του ως προπονητής γίνονταν αντιληπτές καθώς και η ικανότητά του να προπονήσει ομάδες με απαιτήσεις. Ο Παναθηναϊκός ήταν από τους πρώτους που του έδωσε τα «κλειδιά», αναγνωρίζοντας το μεγαλείο του.

Η θητεία του στον Παναθηανϊκό ήρθε σε 3 διαφορετικές περιόδους. Από τον Νοέμβριο του 1986 έως τον Ιανουάριο του 1988, από τον Σεπτέμβριο του 1990 έως τον Ιούνιο του 1992 και από τον Ιούνιο του 1997 έως τον Μάρτιο του 1999, αφήνοντας σημαντικό αποτύπωμα στην ιστορία του συλλόγου.

Στην πρώτη του θητεία μάλιστα και συγκεκριμένα το 1987 έχει βγει και η περίφημη φράση «Είμαι 100 χρόνια μπροστά», μετά από την ντροπιαστική ήττα με 5-2 από τον ΟΦΗ εκτός έδρας. Η περίοδος που διανούσε το τριφύλλι ήταν δύσκολη καθώς ήταν αρκετά ασταθής στα αποτελέσματα που έφερνε.

«Στον τομέα της τακτικής είμαι 100 χρόνια μπροστά. Αν δεν μπορούμε να αναχαιτήσουμε τις αιχμές του ΟΦΗ, τότε δεν είμαστε μεγάλη ομάδα», είπε στην συνέντευξη τύπου αναδεικνύωντας και ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία του που είναι να λέει «ωμά» τα πράγματα.

Κεφάλαιο Εθνικής Ελλάδος

Το 1999 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Εθνικής Ελλάδος σε ένα μεταβατικό στάδιο για την «γαλανόλευκη». Μετά το Μουντιάλ του 1994 η εθνική δεν είχε καταφέρει να αγωνιστεί σε κάποια διοργάνωση, ενώ πολλοί παίκτες της δεκαετίας του 90′ αποχωρούσαν. Εκεί είναι που ήρθε ο Βασίλης Δανίηλ για να μεταφέρει τις γνώσεις του και τακτικές του στους παίκτες, για να επιστρέψουν στις μεγάλες διοργανώσεις.

Η θητεία του ήρθε στο τέλος της το 2001 με μέτριες εμφανίσεις της ομάδας και χωρίς ιδιαίτερες επιτυχίες. Η αλήθεια είναι ότι εκείνη την περίοδο αναδόμησης της εθνικής, ο Δανιήλ ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος που ουσιαστικά «έστρωσε» το χαλί στον Ρεχάγκελ, που οδήγησε στην κατάκτηση του Euro το 2004.

Μάλιστα πριν ολοκληρώσει την θητεία του στον πάγκο της Ελλάδας, είχε ξανά την «στιγμή» του στον αγώνα της Εθνικής με την Γερμανία στο ΟΑΚΑ γνωρίζοντας την ήττα με 2-4. «Οι αποβολές μας αποσυντόνισαν», είχε αναφέρει χαρακτηριστικά, αναφερόμενος στην αποβολή του Ντάισλερ που άφησε με 10 παίκτες τους Γερμανούς στο 2-2. Η χαρά δεν κράτησε για πολύ αφού στο 82′ και στο 90′ δετήκαμε 2 γκολ.

Μετά την εθνική ομάδα άφησε για λίγο καιρό τους πάγκους, με την τελευταια του παρουσία να είναι το 2012 με την ομάδα της ΑΟ Ξάνθης. Δεν έφυγε ποτέ από τον χώρο του ποδοσφαίρου παραμένοντας με συμβουλευτικό ρόλο δίπλα από όποιον χρειαζόταν, ενώ ήταν σε υψηλή εκτίμηση από τον αθλητικό κόσμο.

Ο Βασίλης Δανιήλ υπήρξε μια σταθερή και σεβαστή παρουσία στο ελληνικό ποδόσφαιρο, με τη συνέπεια, την εργατικότητα και την αφοσίωσή του, άφησε πίσω του μια πορεία που ξεπερνά τα αποτελέσματα και τις κατακτήσεις. Η μνήμη του θα παραμείνει ζωντανή μέσα από όσους συνεργάστηκαν μαζί του και μέσα από τις γενιές προπονητών που επηρεάστηκαν από το έργο του.