Ο Γολγοθάς ενός ασθενούς με μεσογειακή αναιμία – “Πρέπει να λιποθυμήσουμε για να μας βάλουν δύο φιάλες;”

Για τους περισσότερους ανθρώπους, μια μετάγγιση αίματος είναι κάτι που δύσκολα μπορούν να φανταστούν ως μέρος της καθημερινότητάς τους. Για έναν άνθρωπο με μεσογειακή αναιμία, όμως, είναι μια διαδικασία που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του.

Ένας νεαρός ασθενής μιλά ανώνυμα στο DEBATER και περιγράφει τη δική του καθημερινότητα, αλλά και την ταλαιπωρία που, όπως λέει, βιώνει το τελευταίο διάστημα.

Όπως αναφέρει, εδώ και περίπου έναν μήνα λαμβάνει μία φιάλη αίματος αντί για δύο, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Η διαφορά αυτή, όπως εξηγεί, σημαίνει ότι χρειάζεται να επιστρέφει για μετάγγιση σε μικρότερο χρονικό διάστημα.

«Είμαι πάσχων μεσογειακής αναιμίας και αυτό το διάστημα, εδώ και περίπου έναν μήνα, αναγκάζομαι, όπως και πολλοί ακόμα, να βάζω μία φιάλη αίμα. Κάτι που είναι λίγο για τον οργανισμό μας και αναγκαζόμαστε να ξαναέρθουμε στον μισό χρόνο από αυτόν που κάνουμε συνήθως, με αποτέλεσμα να ταλαιπωρούμαστε συχνότερα και περισσότερο», περιγράφει.

Από τις δύο φιάλες στη μία

Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτή τη φορά δεν του χορηγήθηκε δεύτερη φιάλη, καθώς η αιμοσφαιρίνη του ήταν σε καλό επίπεδο.

Ωστόσο, όπως εξηγεί, στο παρελθόν λάμβανε δύο φιάλες αίματος και επέστρεφε για την επόμενη μετάγγιση περίπου κάθε 14 ημέρες.

«Παλαιότερα μου έβαζαν δύο φιάλες και ερχόμουν ανά 14 ημέρες. Τώρα μου βάζουν μία και πηγαίνω σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα», αναφέρει.

Για κάποιον που δεν έχει ζήσει αυτή την πραγματικότητα, η διαφορά μπορεί να μοιάζει μικρή. Για έναν άνθρωπο που χρειάζεται τακτικές μεταγγίσεις, όμως, σημαίνει περισσότερες επισκέψεις στο νοσοκομείο, περισσότερες ώρες αναμονής και μια επιπλέον διαδικασία που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.

«Έφερα εγώ τους δικούς μου ανθρώπους να δώσουν αίμα»

Ο νεαρός περιγράφει και την προσπάθειά του να συμβάλει ο ίδιος στην εξασφάλιση αίματος.

Όπως λέει, όταν ρώτησε στην αιμοδοσία για την κατάσταση, ενημερώθηκε ότι οι διαθέσιμες μονάδες κατευθύνονται και σε ανθρώπους που δεν έχουν δικό τους απόθεμα.

«Μα τους λέω, έφερα εγώ δικά μου άτομα», αναφέρει χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι άνθρωποι από το περιβάλλον του έχουν προσπαθήσει να δώσουν αίμα.

Όπως υποστηρίζει, ενημερώθηκε επίσης ότι πλέον δεν υπάρχει η ονομαστική αιμοδοσία με τον τρόπο που ο ίδιος γνώριζε στο παρελθόν.

Μια ζωή προγραμματισμένη γύρω από τη μετάγγιση

Πίσω από τις φιάλες αίματος υπάρχουν άνθρωποι που οργανώνουν τη ζωή τους γύρω από τις μεταγγίσεις.

Η ημερομηνία της επόμενης επίσκεψης στο νοσοκομείο, η αναμονή, η μετάγγιση και η επιστροφή στην καθημερινότητα είναι μια επαναλαμβανόμενη διαδικασία για τους πάσχοντες από μεσογειακή αναιμία.

Και όταν το χρονικό διάστημα μεταξύ δύο μεταγγίσεων μικραίνει, όπως περιγράφει ο συγκεκριμένος ασθενής, μεγαλώνει αντίστοιχα και η ταλαιπωρία.

Το ερώτημά του είναι χαρακτηριστικό της αγωνίας που νιώθει:

«Δηλαδή πρέπει να λιποθυμήσουμε για να μας βάλουν δύο φιάλες;»

Μια φράση που αποτυπώνει, περισσότερο από οποιονδήποτε αριθμό, την αγωνία ενός ανθρώπου που δεν ζητά κάτι έκτακτο, αλλά προσπαθεί να διαχειριστεί μια κατάσταση που αποτελεί μέρος της ζωής του.

Για τους ανθρώπους με μεσογειακή αναιμία, το αίμα δεν είναι απλώς μια μονάδα σε έναν αριθμό αποθεμάτων. Είναι αυτό που τους επιτρέπει να συνεχίζουν την καθημερινότητά τους, να εργάζονται, να δημιουργούν, να κάνουν σχέδια και να ζουν όσο πιο φυσιολογικά γίνεται.

Την ίδια ώρα, η αντιμετώπιση τέτοιων προβλημάτων και η προσπάθεια περιορισμού της ταλαιπωρίας των ασθενών αποτελούν σημαντικό πεδίο για το Υπουργείο Υγείας και τις αρμόδιες υπηρεσίες. Η ενίσχυση της επάρκειας αίματος, η καλύτερη οργάνωση των αιμοδοσιών και η διασφάλιση της ομαλής πρόσβασης των πολυμεταγγιζόμενων ασθενών στις απαραίτητες μονάδες μπορούν να κάνουν ουσιαστική διαφορά στην καθημερινότητά τους.

Γιατί πίσω από κάθε μονάδα αίματος υπάρχει ένας άνθρωπος. Και για κάποιους ανθρώπους, αυτή η μονάδα είναι απαραίτητη για να συνεχίσουν τη ζωή τους με όσο το δυνατόν λιγότερη ταλαιπωρία.