Γιώργος Κωνσταντίνου: Η μάχη με τον τζόγο, ο «Αντωνάκης» και ο τορπιλισμός της Έλλης – «Τρέχαμε πανικόβλητοι»

Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη προχώρησε ο σπουδαίος ηθοποιός Γιώργος Κωνσταντίνου, μιλώντας στην εκπομπή των «Rainbow Mermaids».

Ο δημοφιλής καλλιτέχνης ξετύλιξε το νήμα της μακρόχρονης πορείας του, αναφέρθηκε στις εμβληματικές κινηματογραφικές του στιγμές, ενώ προχώρησε και σε βαθιές προσωπικές εξομολογήσεις για τα σκοτεινά μονοπάτια του εθισμού, αλλά και για τα τραυματικά βιώματα της παιδικής του ηλικίας κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το «κυνήγι» του προφιτερόλ και η συνεργασία με τη Βουγιουκλάκη

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου αναφέρθηκε εκτενώς στη θρυλική σκηνή με το προφιτερόλ από την ταινία «Χτυποκάρδια στο θρανίο», αποκαλύπτοντας πως η ερμηνεία του βασίστηκε σε καθαρό αυτοσχεδιασμό.

«Με κυνηγούσε… το προφιτερόλ. Μέχρι τώρα με κυνηγάει. Έρχονται κάτι θαυμαστές εκεί στο θέατρο και μου μιλάνε γι’ αυτό. Μου άρεσε πολύ τότε το προφιτερόλ. Τώρα δεν το θέλω, γενικά, δεν μ’ αρέσουν οι πάστες. Δεν τρώω. Εγώ έτρωγα δέκα πάστες την ημέρα. Μ’ αρέσαν πάρα πολύ τότε όλα αυτά», ανέφερε.

«Ήταν αυτοσχεδιασμός. Πεινούσε αυτός ο άνθρωπος. Την ώρα που το περιέγραφε το έβλεπε κιόλας! Σαν να το ‘τρωγε! Και κάπου πήγαινε η γλύκα εδώ και άλλαζε η φωνή του», σημείωσε.

Παράλληλα, θυμήθηκε με θέρμη τη συνύπαρξή του με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, εξαίροντας τη γενναιοδωρία της μεγάλης σταρ. «Περάσαμε πάρα πολύ καλά με την Αλίκη Βουγιουκλάκη.

Παίζαμε μαζί στο θέατρο και στην πρεμιέρα έγινε αυτό χαμός κάτω και σηκώθηκε ο κόσμος όρθιος κι εκείνη τι έκανε; Με πήρε από το χέρι… Ήμασταν τριάντα ηθοποιοί στη σκηνή και με πέρασε μπροστά στο κοινό».

Η χημεία με τη Μάρω Κοντού και ο «Αντωνάκης»

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην άλλη μεγάλη του επιτυχία, την ταινία «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», και στον ρόλο του «Αντωνάκη» που τον συνοδεύει μέχρι σήμερα.

«Μας ακολουθεί πάντα και τον “Αντωνάκη” τον ακούω συνέχεια, και στους δρόμους, και στο θέατρο. “Ο Αντωνάκης! Ο Αντωνάκης!”. Ήταν ένας συμπαθητικός βλάκας.

Με αυτή η ταινία ζήσαμε και πάρα πολλά με τη Μάρω (σ.σ. Κοντού). Και μετά κάναμε πολλά πράγματα μαζί. Παίξαμε και στο θέατρο πάλι μαζί κα στην τηλεόραση. Και μας αγαπάει πάρα πολύ ο κόσμος, σαν ζευγάρι! Κάναμε και διαφήμιση μαζί».

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Η εξομολόγηση για το πάθος του τζόγου

Ο γνωστός ηθοποιός δεν δίστασε να αναφερθεί και στην περίοδο που βρέθηκε αντιμέτωπος με τον εθισμό του στον τζόγο, εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους αποφάσισε να μιλήσει δημόσια για αυτό το ζήτημα, ενώ άφησε και μια αιχμή για τον τρόπο που το διαχειρίστηκαν τα μέσα ενημέρωσης.

«Κοίταξε να δεις κάτι, (σ.σ. μίλησα για τον εθισμό μου στον τζόγο γιατί) καμιά φορά ο παθών πρέπει να είναι και δάσκαλος. Πρέπει να γίνεται και αφηγητής, να πει αυτό που πρέπει να πει. Έτσι κι εγώ ξεκίνησα και είπα ότι κάποτε είχα μια εξάρτηση από ένα κακό πάθος, ίσως το χειρότερο που υπάρχει.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Και θα μπορούσανε ένας – δύο άνθρωποι να μ’ ακούσουνε και να το καταλάβουν καλύτερα το πράγμα. Δεν έτυχε ποτέ να συζητηθεί ξανά. Το μόνο που έτυχε είναι ότι έχω γράψει τόσα και τόσα πράγματα και έχω γράψει ένα βιβλίο τότε, το “Showtime” με τη ζωή μου και έχει πάρα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά τη δημοσιογραφία φάνηκε ότι την ενδιαφέρει ο τζόγος. Από όλο το βιβλίο κράτησε μόνο αυτό».

Οι ζωντανές μνήμες του Πολέμου και ο τορπιλισμός της «Έλλης»

Γεννημένος το 1934, ο Γιώργος Κωνσταντίνου διατηρεί μέχρι σήμερα ανεξίτηλες τις παιδικές του μνήμες από την Κατοχή, παρόλο που τότε ήταν μόλις 6 ετών. Περιέγραψε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τη στιγμή που η Γκεστάπο εισέβαλε στο σπίτι του, έπειτα από την προδοσία μιας γυναίκας, αναζητώντας τον αντάρτη θείο του, Ερρίκο.

«Από τον πόλεμο, εκείνο που θυμάμαι είναι ότι μπήκαν οι Γερμανοί στο σπίτι μου. Τους θυμάμαι γιατί είχανε κάτι “πέταλα” αυτοί αυτόματα. Μπήκανε μέσα στο σπίτι οι Γερμανοί, γιατί ο θείος μου ήτανε αντάρτης και τους το σφυρίξανε. Ήρθε μια γυναίκα, στο σπίτι, βρίσκει τη γιαγιά μου, τη μάνα του θείου μου δηλαδή και της λέει “κυρία μου πού είναι ο Ερρίκος;”.

Ερρίκο τον λέγανε. Λέει “ο Ερρίκος; Δεν ξέρω». Λέει “ξέρετε, μ’ έχει αφήσει έγκυο και τα λοιπά» Οπότε, η γιαγιά μου φώναξε “α, αλήτη!”. “Κοιτάξτε” και βγάζει κάτι γράμματα που της έστελνε από το βουνό. “Είναι επάνω εκεί” λέει και τα λοιπά. Αυτή πάει και τον καρφώνει στη Γκεστάπο, ρουφιάνα, χαφιές.

Μπαίνουν οι Γερμανοί μέσα και πάνω στη σοφίτα είχε αφήσει, αυτός ο κουτός, είχε αφήσει σφαίρες. Βρίσκουν και τις σφαίρες, ο διερμηνέας πάει μπροστά από τους Γερμανούς, αυτά είναι εικόνες σας λέω τώρα, έτσι; Είχε μια χειροβομβίδα! Την οποίαν την είχαν στο μπάνιο μέσα και την πήρε η μητέρα μου και την έβαλε στο στήθος της… Στεκόταν, ήταν έτσι, μπροστά στους Γερμανούς. “Τι είν’ αυτά κυρία Φιλοσόφου;”, Φιλοσόφου, λέγανε τη γιαγιά μου.

Η θεία μου τότε, μεσουρανούσε στο βαριετέ και την είχαν λατρέψει οι Γερμανοί. Και έτσι γλιτώσαμε», εξιστόρησε, ενώ πρόσθεσε για το καλλιτεχνικό του υπόβαθρο: «Και η θεία και ο θείος μου, όλα τα αδέλφια του πατέρα μου, όλοι ηθοποιοί ήτανε».

Τέλος, ο σπουδαίος ηθοποιός μοιράστηκε και τη συγκλονιστική εμπειρία του από τον ιστορικό τορπιλισμό του ευδρόμου «Έλλη» στην Τήνο, καθώς βρισκόταν εκεί με τη μητέρα του για το προσκύνημα του Δεκαπενταύγουστου.

«Ήμουνα μπροστά στον τορπιλισμό της Έλλης στην Τήνο. Η μητέρα μου προσκυνούσε πάντα κάθε Δεκαπενταύγουστο. Και εκείνο τον Δεκαπενταύγουστο ήμουνα μαζί της. Και σκάει η τορπίλη των Ιταλών και φεύγουν τα σίδερα από πάνω και τρέχουμε εμείς στην παραλία πανικόβλητοι. Χαμός έγινε τότε».