ΠΟΕΣΕ κατά κυβέρνησης για τα μέτρα της ΔΕΘ: «Η εστίαση παραμένει αόρατη»

Την έντονη αντίδρασή της στις κυβερνητικές εξαγγελίες της 90ής ΔΕΘ εκφράζει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εστιατορικών και Συναφών Επαγγελμάτων (ΠΟΕΣΕ), υποστηρίζοντας ότι από τα μέτρα απουσιάζουν ουσιαστικές παρεμβάσεις για τη στήριξη της εστίασης.

Η ομοσπονδία επισημαίνει ότι κανένα από τα πάγια αιτήματα που είχε θέσει προς την κυβέρνηση δεν συμπεριλήφθηκε στο νέο οικονομικό πακέτο, την ώρα που οι επιχειρήσεις του κλάδου αντιμετωπίζουν αυξημένα λειτουργικά έξοδα και, σε αρκετές περιπτώσεις, μειωμένο τζίρο.

Οι συνολικές φορολογικές και εισοδηματικές παρεμβάσεις της κυβέρνησης περιλαμβάνονται στην εξειδίκευση των μέτρων της ΔΕΘ από το υπουργείο Οικονομικών.

Τα τέσσερα αιτήματα της εστίασης

Σύμφωνα με την ΠΟΕΣΕ, στις βασικές διεκδικήσεις του κλάδου περιλαμβάνονταν:

• Η επαναφορά ενιαίου συντελεστή ΦΠΑ 13% στο σύνολο της εστίασης, με εξαίρεση τα αλκοολούχα ποτά.
• Η κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στον καφέ.
• Η κατάργηση του φόρου παρεπιδημούντων για τις online παραγγελίες, το delivery και τη διανομή.
• Η κατάργηση των προσαυξήσεων στις ασφαλιστικές εισφορές για εργασία τις Κυριακές, τις αργίες και τις νυχτερινές ώρες.

«Κανένα από αυτά τα πάγια αιτήματά μας δεν έγινε πράξη», τονίζει η ομοσπονδία, εκφράζοντας την απογοήτευσή της για το περιεχόμενο των εξαγγελιών.

Η ανησυχία για το αυξημένο εργασιακό κόστος

Η ΠΟΕΣΕ εκτιμά ότι η νέα αύξηση του κατώτατου μισθού θα επιβαρύνει περαιτέρω το εργασιακό κόστος των επιχειρήσεων εστίασης.

Κατά την ομοσπονδία, η μείωση κατά 0,5% των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων δεν αποτελεί επαρκές αντιστάθμισμα απέναντι στη συνολική αύξηση της μισθολογικής επιβάρυνσης.

Ως ενδεικτικό παράδειγμα παρουσιάζει ένα καφέ με πέντε εργαζομένους και ετήσια μισθοδοσία 105.000 ευρώ. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της, ο φόρος της επιχείρησης μειώνεται από 4.783 σε 2.249 ευρώ, με την ετήσια ελάφρυνση να ανέρχεται σε 2.534 ευρώ.

Η ομοσπονδία θεωρεί ότι το συγκεκριμένο όφελος είναι περιορισμένο σε σχέση με τις συνολικές οικονομικές πιέσεις που δέχονται οι επιχειρήσεις.

Ο αναλυτικός χάρτης των αλλαγών για επαγγελματίες και επιχειρήσεις παρουσιάζεται στο ρεπορτάζ του DEBATER για τις φοροελαφρύνσεις μετά τις εξαγγελίες της ΔΕΘ.

ΠΟΕΣΕ: Μεγαλύτερο το όφελος από ενιαίο ΦΠΑ 13%

Η ΠΟΕΣΕ αντιπαραβάλλει τη συγκεκριμένη φορολογική ελάφρυνση με το όφελος που, όπως υπολογίζει, θα μπορούσε να προκύψει από τη μετάταξη στο 13% του τζίρου που σήμερα επιβαρύνεται με ΦΠΑ 24%.

Με την προϋπόθεση ότι οι τελικές τιμές για τους καταναλωτές θα παρέμεναν αμετάβλητες, η ομοσπονδία εκτιμά ότι η ετήσια διαφορά θα μπορούσε να διαμορφωθεί:

• Σε 27.477 ευρώ για επιχείρηση με τζίρο 350.000 ευρώ.
• Σε 29.439 ευρώ για τζίρο 375.000 ευρώ.
• Σε 31.401 ευρώ για τζίρο 400.000 ευρώ.

Τα παραπάνω ποσά αποτελούν υπολογισμούς της ΠΟΕΣΕ, μέσω των οποίων επιχειρεί να καταδείξει ότι η μείωση του ΦΠΑ θα είχε, κατά την άποψή της, σαφώς μεγαλύτερη επίδραση στη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων.

Οι πιέσεις που δέχονται οι επιχειρήσεις

Η ομοσπονδία επισημαίνει ότι οι επιχειρήσεις εστίασης βρίσκονται αντιμέτωπες με συνεχείς αυξήσεις στο κόστος:

• Της ενέργειας.
• Των πρώτων υλών.
• Των τραπεζικών προμηθειών.
• Των επαγγελματικών ενοικίων.
• Της μισθοδοσίας και των ασφαλιστικών εισφορών.
• Των υπόλοιπων λειτουργικών δαπανών.

Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με την ΠΟΕΣΕ, αρκετές επιχειρήσεις καταγράφουν κάμψη του κύκλου εργασιών τους, γεγονός που περιορίζει ακόμη περισσότερο τα περιθώρια απορρόφησης των αυξήσεων.

«Η εστίαση δεν ζήτησε ειδική μεταχείριση»

«Η εστίαση δεν ζήτησε ειδική μεταχείριση», υπογραμμίζει η ΠΟΕΣΕ, διευκρινίζοντας ότι διεκδικεί στοχευμένες παρεμβάσεις που θα διασφαλίσουν τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων και των θέσεων εργασίας.

Η ομοσπονδία υπενθυμίζει ότι η εστίαση αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους εργοδοτικούς και παραγωγικούς κλάδους της ελληνικής οικονομίας και ζητά από την κυβέρνηση να λάβει υπόψη τις ιδιαίτερες συνθήκες λειτουργίας του.

Καταλήγοντας, κάνει λόγο για ανάγκη «σεβασμού, ισονομίας και πολιτικής ευθύνης», υποστηρίζοντας ότι ο κλάδος δεν μπορεί να εξακολουθεί να παραμένει «αόρατος» στον σχεδιασμό της οικονομικής πολιτικής.