Αλέξης Σταμάτης: Η τελευταία του ανάρτηση μέσα από το νοσοκομείο – “Δεν περιμένω ένα φάρμακο, αλλά έναν επισκέπτη”

Σημαντικό κενό στην ελληνική λογοτεχνία αφήνει ο Αλέξης Σταμάτης, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών, σκορπίζοντας μεγάλη θλίψη.

Ο γνωστός συγγραφέας, που ήταν γιος της ηθοποιού Μπέτυς Αρβανίτη, έδινε μάχη με μία σπάνια ασθένεια, από την οποία τελικά νικήθηκε.

Πέντε ημέρες πριν γίνει γνωστή η είδηση του θανάτου του, ο Αλέξης Σταμάτης είχε κάνει μία μακροσκελή ανάρτηση στα social media σχετικά με την αξία της ανώνυμης αιμοδοσίας, της ελπίδας και της ανθρώπινης αλληλεγγύης.

«Οι παλιοι αλχημιστές περίμεναν την πρώτη σταγόνα του ελιξιρίου με απελπισία που εμοιαζε ήδη με πίστη. Η αναμονή έχει κάτι από ναό και από σφαγείο. Στον ίδιο χώρο ελπίδα και αποσύνθεση, όπως τα άνθη σε ένα φέρετρο συνεχίζουν να ευωδιάζουν χωρίς να αντιλαμβάνονται τον νεκρό» είχε γράψει στη λεζάντα της ανάρτησης.

«Το αίμα. Η μόνη αριστοκρατία που δεν αναγνωρίζει τίτλους. Η μόνη βασιλεία που αλλάζει σώματα χωρίς επανάσταση. Οι άνθρωποι επινόησαν σύνορα, σημαίες, επώνυμα, τραπεζικούς λογαριασμούς, γενεαλογικά δέντρα. Το αίμα γελάει σιωπηλά με όλες αυτές τις δηθενιές. Κυκλοφορεί στις φλέβες σαν ανώνυμος περιπλανώμενος, αδιάφορος για την ηθική μας, για τις φιλοδοξίες μας, για τις μικρές αισχρότητες με τις οποίες και καλά στολίζουμε τη λέξη “χαρακτήρας”. Ένας άγνωστος θα κατοικήσει για λίγο μέσα σου. Κανένα μυστήριο της Εκκλησίας δεν υπήρξε πιο κυριολεκτικό. Κοιτάζω το άδειο μεταλλικό στήριγμα που σε λίγο θα κρατά τη σακούλα του αίματος, δεν περιμένω ένα φάρμακο αλλά έναν επισκέπτη. Έναν αθέατο συνοδοιπόρο που θα περάσει από κάθε γωνιά του σώματός μου, θα ακουμπήσει τα πιο σκοτεινά τοπία της ύπαρξής μου και θα φύγει χωρίς να μάθει ποτέ το όνομά μου. Η ευγένεια της ανωνυμίας. Μορφή αγάπης που δεν επιθυμεί να αγαπηθεί πίσω. Πόσο αλλόκοτο Περάσαμε αιώνες υμνώντας την αυτάρκεια, ενώ το σώμα γνώριζε πάντοτε την αλήθεια. Δεν υπάρχει αυτάρκεια. μόνο ανταλλαγή. Ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε από το αίμα μιας γυναίκας. Ο τελευταίος ίσως σωθεί από το αίμα ενός ξένου» ανέφερε ακόμα.

Δείτε την ανάρτησή του:

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Alexis Stamatis Official (@alexisstamatis)

Ποιος ήταν ο Αλέξης Σταμάτης

Ο Αλέξης Σταμάτης (Αθήνα, 1960-2026) ήταν μια από τις πιο πολυσχιδείς και παραγωγικές φωνές της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας: μυθιστοριογράφος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος, με διεθνή παρουσία και μεταφράσεις σε πλήθος γλωσσών. 

Είχε σπουδάσει Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και είχε συνεχίσει τις σπουδές του στο Λονδίνο, στην αρχιτεκτονική και τον κινηματογράφο. Ήταν γιος της ηθοποιού Μπέτυς Αρβανίτη και του αρχιτέκτονα Κώστα Σταμάτη και είχε αποκτήσει έναν γιό με την ηθοποιό Εύα Σιμάτου.

Στη μυθιστορηματική του παραγωγή, που ξεκίνησε με το «Ο έβδομος ελέφαντας» (1998), ο Σταμάτης ανέπτυξε έναν ιδιαίτερο συνδυασμό υπαρξιακής αναζήτησης και αστικής περιπλάνησης. Ακολούθησαν τα «Μπαρ Φλωμπέρ» (2000), «Σαν τον κλέφτη μες τη νύχτα» (2002), «Οδός Θησέως» (2003), «Ζωή» (2005), «Μητέρα στάχτη» (2005), «Αμερικάνικη φούγκα» (2006), «Βίλα Κομπρέ» (2008), «Σκότωσε ό,τι αγαπάς» (2009), «Κυριακή» (2011), «Μπορείς να κλάψεις μες στο νερό;» (2012), «Χαμαιλέοντες» (2013), «Μελίσσια» (2014), «Το βιβλίο της βροχής» (2015). Πολλά από αυτά μεταφράστηκαν και κυκλοφόρησαν διεθνώς. 

Παράλληλα, εξέδωσε σημαντικές ποιητικές συλλογές, όπως «Κόσμος γωνία» (1992), «Αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων» (1993), «Απλή μέθοδος των τριών» (1995), «Πυκνό τώρα» (1999), «Όσο πλησιάζω, το μέλλον απομακρύνεται» (2002), «Ποτέ δεν είμαστε μόνοι» (2004), με την «Αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων» να βραβεύεται από τον Δήμο Αθηναίων το 1994.

Στο θέατρο, έργα όπως «Τελευταία Μάρθα» (2003/2008), «Δακρυγόνα» (2010), «Σκότωσε ό,τι αγαπάς» (2012), «Μεσάνυχτα σ’ έναν τέλειο κόσμο» (2013) ανέδειξαν τη δραματουργική του ευαισθησία και την ικανότητά του να μεταφέρει στο σκηνικό λόγο την εσωτερικότητα των ηρώων του.

Ο Αλέξης Σταμάτης υπήρξε επίσης ενεργός αρθρογράφος, δάσκαλος δημιουργικής γραφής και σταθερός εκπρόσωπος της Ελλάδας σε διεθνή λογοτεχνικά προγράμματα.