Κανδαράκη: “Οι γονείς ζητούν βοήθεια κυρίως για βαθμούς και ομοφυλοφιλία, όχι για τη χαρά των παιδιών”

Για τα ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι έφηβοι, με αφορμή την τραγωδία με τις δύο 17χρονες στην Ηλιούπολη, μίλησε η ψυχολόγος Άννα Κανδαράκη.

«Δεν είμαστε εδώ για να κρίνουμε ή να αναπαράγουμε προσωπικά δεδομένα, αλλά για να καταλάβουμε τι συμβαίνει βαθύτερα μέσα στην κοινωνία και στις οικογένειες» ανέφερε στο ΕΡΤNews.

«Ξεχνάμε να δίνουμε στα παιδιά το μήνυμα ότι εκεί έξω υπάρχει κάτι όμορφο που τα περιμένει» σημείωσε η κυρία Κανδαράκη, υπογραμμίζοντας ότι η έννοια της τρυφερότητας συνδέεται με τον χρόνο, το παιχνίδι και τη συναισθηματική παρουσία των γονιών. «Τρυφερότητα είναι να δίνω χρόνο στο μη σημαντικό και να κάνω σημαντικό το μη απαραίτητο, που σημαίνει το παιχνίδι», τόνισε η ίδια.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στη δυναμική της οικογένειας, υπογραμμίζοντας ότι η συναισθηματική απομάκρυνση των γονιών μπορεί να λειτουργήσει πιο επιβαρυντικά από μια ανοιχτή σύγκρουση.

«Η πιο σκληρή βία είναι η σιωπή μέσα στο ζευγάρι», είπε και περιέγραψε οικογενειακά περιβάλλοντα όπου δεν υπάρχουν καβγάδες μπροστά στα παιδιά, αλλά κυριαρχεί μια παρατεταμένη ψυχρότητα και απουσία επικοινωνίας.

Όπως εξήγησε, αυτή η συνθήκη δημιουργεί ένα «γκρίζο συναισθηματικό τοπίο» μέσα στο σπίτι, το οποίο τα παιδιά καταγράφουν βαθιά, ακόμη κι αν δεν εκφράζεται λεκτικά.

Σε άλλο σημείο είπε ότι τα δύο βασικά θέματα που συναντά επαναλαμβανόμενα είναι «αν το παιδί είναι καλός μαθητής» και «ζητήματα που αφορούν τον σεξουαλικό προσανατολισμό, όπως η ομοφυλοφιλία».

Αντίθετα, πολύ λιγότερο συχνά οι γονείς ανησυχούν για το αν το παιδί τους είναι χαρούμενο, αν έχει φίλους ή αν αισθάνεται ότι έχει προοπτική στη ζωή του.

Όσον αφορά στην ψυχική υγεία των εφήβων, η ψυχολόγος επισήμανε ότι η κατάθλιψη συχνά δεν είναι ορατή. Μπορεί να υπάρχει ακόμη και σε παιδιά που εμφανίζονται κοινωνικά ενεργά ή χαμογελαστά.

«Υπάρχει η κρυφή κατάθλιψη των χαρούμενων ανθρώπων», είπε, εξηγώντας ότι η ευερεθιστότητα, η απόσυρση ή ο διαρκής θυμός μπορεί να αποτελούν εξίσου σημαντικά σημάδια με τη θλίψη.

Ένα ακόμη κεντρικό σημείο της συζήτησης ήταν ο ρόλος των κοινωνικών δικτύων. Η Άννα Κανδαράκη επισήμανε ότι οι έφηβοι βρίσκονται σε μια φάση έντονης ανάγκης για αποδοχή και ότι τα social media ενισχύουν μια κουλτούρα συνεχούς σύγκρισης.

Όπως είπε, «η ζητιανιά των likes είναι πιο ακραία από ποτέ», καθώς η αξία των νέων συχνά μεταφράζεται σε αριθμούς, ακολούθους και ψηφιακή αποδοχή. Παράλληλα, προειδοποίησε ότι ακόμη και οι ενήλικες επηρεάζονται από αυτή τη λογική.

Η ψυχολόγος στάθηκε και στον ρόλο των γονιών, σημειώνοντας ότι συχνά η ανάγκη για κοινωνική επιβεβαίωση περνά μέσα από τα παιδιά. Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις τα παιδιά χρησιμοποιούνται άθελά τους ως μέσο προβολής στα social media, γεγονός που εντείνει την πίεση και θολώνει τα όρια ανάμεσα στην προσωπική και δημόσια ζωή. «Είναι πως τελικά μέσα από το παιδί μου εγώ θα αλλάξω κοινωνικό στάτους, θα δείξω πώς τα κατάφερα, θα δείξω πως θα κάνω τη δική μου προσωπική διαφήμιση» δήλωσε.

Στο τέλος, η Άννα Κανδαράκη υπογράμμισε ότι τα σημερινά παιδιά συχνά μεγαλώνουν χωρίς σταθερές συναισθηματικές αναφορές.

«Τα παιδιά σηκώνουν στους ώμους τους δυσκολίες που δεν τους αναλογούν», σημείωσε χαρακτηριστικά.