Αγρίνιο: Το προφίλ του 50χρονου κοινοτάρχη που δολοφονήθηκε από φίλο του

Πίσω από την άγρια δολοφονία δολοφονία στο Αγρίνιο φαίνεται να είναι οι προσωπικές διαφορές μεταξύ των δύο πρώην κολλητών φίλων, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να πυροβολεί ο ένας και να σκοτώνει τον άλλο.

Συγκλονισμένη παραμένει η τοπική κοινωνία του Αγρινίου από τη δολοφονία του προέδρου της κοινότητας, Κώστα Αλεξανδρή, από έναν 44χρονο άνδρα με τον οποίο κάποτε υπήρξαν φίλοι. Όπως αναφέρουν πληροφορίες, από προσωπικά ζητήματα προκλήθηκε η μεταξύ τους ρήξη, με αφορμή μια γυναίκα, αλλά και από οικονομικές διαφορές που υπήρχαν ανάμεσά τους, σε ένα ραντεβού θανάτου.

Ο 44χρονος παραδόθηκε στις αρχές λέγοντας «ελάτε να με πάρετε από το σπίτι, εγώ τον σκότωσα», ενώ φέρεται πως τους έδωσε και τη μοιραία καραμπίνα με την οποία πυροβόλησε μέχρι θανάτου τον κοινοτάρχη.

Αγρίνιο: Ποιος είναι ο 50χρονος κοινοτάρχης

Σύμφωνα με μαρτυρίες, το θύμα που δολοφονήθηκε με ιδιαίτερη αγριότητα από τον πρώην φίλο του ήταν ένας άνθρωπος που αγωνιζόταν καθημερινά για να στηρίξει την οικογένειά του, καθώς η μητέρα και ο αδελφός του βασίζονταν σε εκείνον.

«Έχει μία μάνα στο χωριό τώρα και έναν αδερφό, η οποία μάνα έχει πρόβλημα και ο αδερφός το ίδιο. Υπάρχει γυναίκα που τους κοιτάνε».

Φίλοι και συγγενείς με δάκρυα στα μάτια μιλούν για τη δολοφονία του 50χρονου Κώστα αποκλειστικά στο MEGA και τις «Εξελίξεις Τώρα».

Κάνουν λόγο για έναν άνθρωπο που αγαπούσε όλο το χωριό και όπως λένε έβαζε πλάτη όχι μόνο για τον δικό του τόπο, αλλά βοηθούσε και τους ανθρώπους των άλλων χωριών.

«Ένα κτήνος σκότωσε τον άνθρωπο. Εδώ στεναχωριόμαστε, κλαίμε, ήταν ένα χρήσιμο παιδί. Έφταιγε ο φονιάς, δεν έφταιγε το παιδί αυτό».

«Αγωνιζόταν για το χωριό, που είναι ένα μικρό χωριό, έρημο, με λίγους κατοίκους, όχι μόνο για το δικό του χωριό, για όλα τα χωριά έτρεχε ο Κώστας», σημειώνουν.

Φίλη του θύματος μιλά στις «Εξελίξεις Τώρα» για τις μέρες που βασάνιζαν τον Κώστα, όταν αναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι του. Ο άνθρωπος που ήταν σαν δεύτερη μάνα του και τον είχε σαν παιδί της.

«Το ήξερα, αφού μετά όταν χώρισε τον έπαιρνα στο σπίτι μου, του έφτιαχνα φαγητά και του έδινα. Σαν παιδί μου ήτανε, γιατί εγώ δεν έχω οικογένεια και ήταν σαν παιδί μου».

Το Λιθοβούνι του Αγρινίου όσο και οι γύρω οικισμοί έχουν ντυθεί στα μαύρα, με τους κατοίκους να προσπαθούν να κατανοήσουν τα αίτια της τραγωδίας.