Γιάννης Βαρδινογιάννης για Παναθηναϊκό: «Στηρίζω τον Αλαφούζο, να πάμε ενωμένοι στον Βοτανικό»

Ο άλλοτε μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, Γιάννης Βαρδινογιάννης, ήταν ένα απ’ τα πρόσωπα που φιλοξένησε η εκπομπή «Πρωταγωνιστές» του ALPHA, στο μεγάλο αφιέρωμα που έκανε για το ιστορικό γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Σε μία απ’ τις σπάνιες δημόσιες τοποθετήσεις του απ’ την ημέρα που αποστασιοποιήθηκε απ’ τα κοινά της «πράσινης» ΠΑΕ, αποχωρώντας από το 2012 απ’ την ιδιοκτησία του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού, ο «Τζίγγερ» αναφέρθηκε σε περιστατικά της δικής του θητείας απ’ το 2003 έως το 2008, τη διαμάχη με μεγάλη μερίδα των οργανωμένων φίλων του «τριφυλλιού», το νταμπλ του 2004, το πρωτάθλημα του 2008, την ΠΕΚ και τη μετακόμιση της ομάδας στον Βοτανικό.

Τόνισε πως ο ίδιος στηρίζει τον σημερινό ιδιοκτήτη της ΠΑΕ, Γιάννη Αλαφούζο και τόνισε πως όλος ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να πάει ενωμένος στην εποχή του Βοτανικού.

Αναλυτικά όσα ανέφερε ο Γιάννης Βαρδινογιάννης:

«Ξεκίνησα να πηγαίνω στο γήπεδο από πολύ μικρός. Πηγαίναμε με τον πατέρα μου, το ’70 κάτι που μέναμε στη Λεωφόρο Πατησίων και Αλεξάνδρας. Μετά ξαναπήγα κοντά στο 2000 που μπήκαμε κανονικά στη Λεωφόρο. Όλη η οικογένεια Παναθηναϊκοί, νομίζω ένας ξάδερφός μου είναι Ολυμπιακός, αλλά εντάξει. Ο πατέρας μου είχε θέση στην 3Ε.

Δεν φωνάζω συνήθως συνθήματα, απλώς παρακολουθούσα τους αγώνες. Ήθελα πολύ να πάμε στη Λεωφόρο και το υλοποιήσαμε μέσα σε χρόνο-ρεκόρ και αναστήσαμε το γήπεδο το 2000. Μια ομάδα πρέπει να έχει δυνατή έδρα, ποτέ δεν μου άρεσε το ΟΑΚΑ. Με κιάλια βλέπεις και με μια τηλεόραση, ακόμα καλύτερα. Ήταν σημαντικό που αναστήσαμε το γήπεδο της Λεωφόρου, είχε εγκαταλειφθεί. Ήταν ένα γήπεδο που αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα.

Ήταν ένα στοίχημα που κερδήθηκε και βοήθησε πολύ αγωνιστικά τον Παναθηναϊκό. Για πολλούς και διάφορους λόγους ήταν η δαμόκλειος σπάθη, γιατί τιμωρούταν η έδρα εξαιτίας κάποιου ανεγκέφαλου που μπορεί να έριχνε κάτι και βρισκόσουν να παίζεις κεκλεισμένων των θυρών, άνευ λόγου. Η Λεωφόρος είναι ένα πραγματικό ποδοσφαιρικό γήπεδο και ο αντίπαλος το βλέπει με ένα δέος. Είναι αναντικατάστατα τα συναισθήματα.

Το 2004 όταν ξεκίνησα σαν υπεύθυνος του Παναθηναϊκού, ήταν μια δύσκολη χρονιά με πολλές αμφισβητήσεις και πολλές αλλαγές. Ένα κομμάτι της Θύρας 13 αποφάσισε να κάνει αποχή από το γήπεδο, αυτό είχε αρνητική επίπτωση στην αρχή. Στα μέσα της σεζόν διεκδικήσαμε και κερδίσαμε το πρωτάθλημα. Ένα μεγάλο κομμάτι των φιλάθλων έμεινε στο γήπεδο, μπορώ να πω δικαιολογημένα γκρινιάζανε. Σιγά σιγά με τις αγωνιστικές αυτή η γκρίνια μεταμορφώθηκε σε δύναμη και κερδίσαμε ένα πολύ δύσκολο πρωτάθλημα.

Όταν κάναμε τη μεγάλη φιέστα στη Λεωφόρο, μου έκανε εντύπωση η χαρά του κόσμου. Πανηγύριζαν όλοι. Εκεί κατάλαβαν ότι στις χαρές είναι όλοι μαζί, στις λύπες πολύ λίγοι. Είδα με πόση αγάπη αγκάλιαζαν ο ένας τον άλλον. Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον θέμα. Εγώ επέλεξα να μην είμαι στο επίκεντρο των πανηγυρισμών. Αυτό με ευχαρίστησε πιο πολύ, γιατί είχα τη χαρά να το απολαύσω σαν ένας απλός φίλαθλος.

Το 2004-2005 ήταν μια ενδιαφέρουσα χρονιά. Μου έχει μείνει το χαμένο πρωτάθλημα από ένα δοκάρι και έξω του Κωνσταντίνου. Αυτή η χρονιά ήταν διαφορετική. Είχαμε μια ομάδα που είχε κερδίσει το νταμπλ, αλλά το κομμάτι των φιλάθλων ήταν σε μια περίεργη φάση. Αυτοί που είχαν κάνει την αποχή, ήθελαν να γυρίσουν στο γήπεδο. Μετά από κάποιες αγωνιστικές, το δέχτηκα, παρότι δεν μου αρέσουν οι αλα καρτ οπαδοί για να μην υπάρχει αυτή η διχόνοια και αυτή η ατμόσφαιρα.

Ήξερα ότι έπαιρνα ένα ρίσκο και δυστυχώς δικαιώθηκα. Μπήκαν οι οργανωμένοι οπαδοί και είχαμε τις πρώτες ποινές και τα πρώτα επεισόδια. Παίξαμε κεκλεισμένων των θυρών στον πιο κρίσιμο αγώνα και δυστυχώς φέραμε ισοπαλία. Αν δεν ήταν σημαντικός ο κόσμος, δεν θα παίζαμε σε γήπεδα με θεατές. Όλοι φοβόντουσαν τον Παναθηναϊκό, από τη Ρεάλ έως μία μικρομεσαία ομάδα.

Το 2008 ήταν μια ιδιαίτερη χρονιά. Υπήρχε ένα βουητό στην εξέδρα που δεν ήταν φυσιολογικό. Είχαμε μια δυνατή και δεμένη ομάδα. Την 25η αγωνιστική η ομάδα ήταν πρώτη. Κάποια στιγμή ξεκινήσαμε το 2008 με ένα πλάνο εορτασμού των 100 χρόνων αλλά ένα έκτακτο γεγονός δημιούργησε ένα κλίμα αμφισβήτησης, αυτή ήταν η εμφάνιση της ΠΕΚ που διεκδικούσε αλλαγή ιδιοκτησιακού στον Παναθηναϊκό. Κάτι φυσιολογικό. Δεν ήμουν αντίθετος αυτού.

Ο χρόνος που βγήκε μπροστά αυτό το κίνημα, ήταν λανθασμένος. Είχαμε καταφέρει να δεχτούμε σε 25 αγωνιστικές μόλις 8 γκολ. Σε 4 αγωνιστικές δεχτήκαμε 9. Αυτό πάλι γυρίζει σε αυτό που έλεγα πριν. Μια ομάδα απέναντι στο δικό της κόσμο, δυσκολεύεται. Το βουητό μετετράπη μετά την εμφάνιση της ΠΕΚ, σε αποδοκιμασίες και αμφισβήτηση. Εμένα προσωπικά δεν με ακουμπάνε, αλλά επηρεάζουν αυτούς που δουλεύουν για την ομάδα.

Αμέσως μετά είχαμε το συλλαλητήριο και αμέσως μετά την ανακοίνωση της πολυμετοχικότητας. Αν ο κόσμος δεν είναι ενωμένος, την καλύτερη ομάδα του κόσμου να έχεις, δεν μπορείς να διεκδικήσεις το πρωτάθλημα. Ένας ενωμένος κόσμος βοηθά να κερδίζεις τους δύσκολους αγώνες. Θέλω να ευχηθώ για το καινούργιο γήπεδο, να πάμε ενωμένοι. Βεβαίως, στηρίζω τον Αλαφούζο.

Το 2012 ο Παναθηναϊκός είναι χρεοκοπημένος και έχει βρεθεί σε ένα αδιέξοδο. Ήρθε σε εμένα ο κ. Αλαφούζος και είπε να αναλάβει τον Παναθηναϊκό. Του είπα, πως θα μπλέξει σε κάτι που δεν θα ξεμπλέξει τόσο εύκολα. Παρόλα αυτά, ανέλαβε την ευθύνη και τις υποχρεώσεις και έβγαλε την ομάδα από τα οικονομικά προβλήματα. Έχουμε μια αξιοπρεπέστατη ομάδα και πρέπει όλοι να τον στηρίζουμε ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων. Στο τελευταίο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό πήγα, επειδή ο θείος μου, μου είπε, πάμε να δούμε ένα μεγάλο ντέρμπι.

Όταν υπογράψαμε τη σύμβαση, ήταν μια ευκαιρία να φτιάξει ο Παναθηναϊκός μια καινούργια έδρα και ήταν να μετακομίσει και το μπάσκετ. Υπήρξε μια σκέψη για πλατεία, πράσινο και κάποιες αθλητικές εγκαταστάσεις. Θεωρώ είναι λάθος να γκρεμιστεί η Λεωφόρος. Προσωπικά θα κρατούσα τη Θύρα 13, την ψυχή της ομάδας. Αν γκρεμιστεί η 13, ουσιαστικά πεθαίνει η 13. Θα ήταν ένα όμορφο μνημείο της Αθήνας».