Προκλητική επιστολή της Τουρκίας στον ΟΗΕ κατά της Ελλάδας – «Την απορρίπτουμε και θα απαντηθεί δεόντως» λένε διπλωματικές πηγές

«Πυρά» κατά της Ελλάδας εξαπολύει με προκλητική επιστολή που έστειλε στον ΟΗΕ η Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Τουρκίας στις 16 Φεβρουαρίου.

Συγκεκριμένα, στην επιστολή αυτή κατηγορεί την Ελλάδα, την Κύπρο αλλά και την Αίγυπτο ότι παραβιάζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Τουρκίας κάνοντας αναφορά στην ΑΟΖ και τη «Γαλάζια Πατρίδα». Παράλληλα, τονίζει πως το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο είναι νόμιμο.

«Κατόπιν οδηγιών της κυβέρνησής μου, σε σχέση με τη διαβατική σημείωση της 27ης Μαΐου 2025 της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Λιβύης στα Ηνωμένα Έθνη και το παράρτημά της (A/79/916), τη διαβατική σημείωση της 5ης Αυγούστου 2025 της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη (A/79/983), της ανακοίνωσης της 18ης Αυγούστου 2025 της αντιπροσωπείας της ελληνοκυπριακής διοίκησης της Νότιας Κύπρου (A/79/997-S/2025/519), τη διαβατική νότα της 3ης Σεπτεμβρίου 2025 της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη (A/79/1005) και την επιστολή της 8ης Σεπτεμβρίου 2025 του Μόνιμου Αντιπροσώπου της Αιγύπτου στα Ηνωμένα Έθνη (A/80/386), θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας στα ακόλουθα. Δεν υπάρχει καμία αρχή που να είναι νομικά ή de facto αρμόδια να εκπροσωπεί από κοινού τους Τουρκοκύπριους και τους Ελληνοκύπριους, καθώς και το σύνολο του νησιού της Κύπρου», αναφέρει στην επιστολή του ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Τουρκίας.

Στη συνέχεια, μάλιστα προσθέτει ότι «αναφορικά με τα θαλάσσια όρια της Τουρκίας κατά το διεθνές δίκαιο, η Τουρκία έχει ήδη υποβάλει στα Ηνωμένα Έθνη τα όρια διαφόρων τμημάτων των θαλασσίων ζωνών της στην Ανατολική Μεσόγειο, κατά περίπτωση, βάσει των ipso facto και ab initio νομικών και κυριαρχικών της δικαιωμάτων, ιδίως μέσω των ρηματικών διακοινώσεων της Μόνιμης Αντιπροσωπείας υπ’ αριθ. 2004/Turkuno DT/4739 της 2ας Μαρτίου 2004, 2005/Turkuno DT/16390 της 4ης Οκτωβρίου 2005 και 2013/14136816/22273 της 12ης Μαρτίου 2013, καθώς και των επιστολών της 25ης Απριλίου 2014 (A/68/857), 18ης Μαρτίου 2019 (A/73/804), 13ης Νοεμβρίου 2019 (A/74/550) και 27ης Φεβρουαρίου 2020 (A/74/727).

Με την επιστολή της 18ης Μαρτίου 2020 (A/74/757, παράρτημα), τα εξωτερικά όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο υποβλήθηκαν στα Ηνωμένα Έθνη, τμήμα της οποίας οριοθετήθηκε με τη Συμφωνία Οριοθέτησης Υφαλοκρηπίδας μεταξύ της Δημοκρατίας της Τουρκίας και της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου, η οποία υπεγράφη στις 21 Σεπτεμβρίου 2011 και υποβλήθηκε στα Ηνωμένα Έθνη στις 25 Απριλίου 2014 (A/68/857, παράρτημα), και άλλο τμήμα της οποίας οριοθετήθηκε μέσω του Μνημονίου Κατανόησης μεταξύ της Κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Τουρκίας και της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας–Κράτους της Λιβύης για την Οριοθέτηση Θαλασσίων Ζωνών Δικαιοδοσίας στη Μεσόγειο της 27ης Νοεμβρίου 2019.

Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του θαλασσίου συνόρου μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης, όπως καθορίστηκαν με το εν λόγω Μνημόνιο Κατανόησης, υποβλήθηκαν στα Ηνωμένα Έθνη με ρηματική διακοίνωση της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της 11ης Δεκεμβρίου 2019, η οποία περιλαμβάνεται στην επιστολή της 27ης Φεβρουαρίου 2020 (A/74/727, παράρτημα). Το ανωτέρω Μνημόνιο Κατανόησης τέθηκε σε ισχύ κατόπιν επικύρωσής του από αμφότερες τις χώρες από 8ης Δεκεμβρίου 2019 και καταχωρίστηκε στη Γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών στις 11 Δεκεμβρίου 2019, σύμφωνα με το άρθρο 102 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Με αναφορά στις προηγούμενες επιστολές μας της 2ας Ιουλίου 2020 (A/74/936) και της 21ης Αυγούστου 2020 (A/74/997-S/2020/826), επιθυμώ να επαναλάβω ότι το διεθνές νομικό πλαίσιο που διέπει την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών δικαιοδοσίας αναδεικνύει την αρχή της ευθυδικίας και τον στόχο μιας δίκαιης λύσης. Οι ισχυρισμοί της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Ελλάδας και της αντιπροσωπείας της ελληνοκυπριακής διοίκησης της Νότιας Κύπρου στις προαναφερθείσες επικοινωνίες τους, οι οποίοι προϋποθέτουν ότι τα νησιά διαθέτουν αυτομάτως πλήρη θαλάσσιες ζώνες δικαιοδοσίας όπου και αν ευρίσκονται, αγνοούν τις σχετικές περιστάσεις και τη συναφή διεθνή νομολογία. Σχετικές δικαστικές αποφάσεις, περιλαμβανομένων, μεταξύ άλλων, της απόφασης του 1977 του Διαιτητικού Δικαστηρίου στην υπόθεση Γαλλίας–Ηνωμένου Βασιλείου, της απόφασης του 2009 του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαιοσύνης στην υπόθεση Ρουμανίας–Ουκρανίας και της απόφασης του 2012 του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαιοσύνης στην υπόθεση Νικαράγουας–Κολομβίας, είτε αγνόησαν πλήρως νησιά που βρίσκονται στη «λανθασμένη» πλευρά της μέσης γραμμής ως προς τη δημιουργία θαλασσίων ζωνών είτε τους αναγνώρισαν περιορισμένη επήρεια κατά την οριοθέτηση, εφόσον η θέση τους στρεβλώνει μια δίκαιη οριοθέτηση ή συντρέχουν άλλες ειδικές/σχετικές περιστάσεις, περιλαμβανομένης της σύγκρισης των μηκών ακτών.

Θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι η επιλεκτική ερμηνεία του δικαίου της θάλασσας εκ μέρους της Ελλάδας, καθώς και οι υπερβολικές αξιώσεις της ως προς τα θαλάσσια όρια, όπως επαναλήφθηκαν προσφάτως με τις ρηματικές διακοινώσεις της 5ης Αυγούστου 2025 (A/79/983) και της 3ης Σεπτεμβρίου 2025 (A/79/1005), αναφορικά με τον ρόλο των νησιών στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας/αποκλειστικής οικονομικής ζώνης, καταδεικνύουν την παραγνώριση της αρχής της ευθυδικίας ως θεμελιώδους κανόνα οριοθέτησης θαλασσίων ορίων και την αγνόηση των νόμιμων δικαιωμάτων της Τουρκίας. Επ’ αυτού παραπέμπω στις προηγούμενες επιστολές μας της 13ης Νοεμβρίου 2020 (A/75/598-S/2020/1116) και της 9ης Δεκεμβρίου 2022 (A/77/646-S/2022/936).

Περαιτέρω, η Τουρκία επαναβεβαιώνει ότι η λεγόμενη συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ Αιγύπτου και Ελλάδας στις 6 Αυγούστου 2020 σχετικά με την οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης παραβιάζει την τουρκική υφαλοκρηπίδα στην Ανατολική Μεσόγειο και προσβάλλει τα δικαιώματα της Τουρκίας στην περιοχή. Η Δημοκρατία της Τουρκίας θεωρεί την εν λόγω συμφωνία άκυρη και ανυπόστατη, όπως εξηγήθηκε στη ρηματική διακοίνωσή μας της 14ης Αυγούστου 2020 (A/74/990)».

Η απάντηση διπλωματικών πηγών της Ελλάδας: Την απορρίπτουμε και θα απαντηθεί δεόντως

«Ήταν εν πολλοίς αναμενόμενη και δεν προκαλεί έκπληξη. Η εν λόγω επιστολή, που απορρίπτεται εκ μέρους της Ελλάδας και θα απαντηθεί δεόντως, αναπαράγει τις γνωστές πλην όμως ευφάνταστες και αυθαίρετες ερμηνείες του Διεθνούς Δικαίου, και ειδικότερα του Δικαίου της Θάλασσας, στις οποίες συχνά επιδίδεται η Τουρκία, αμφισβητώντας, για μια ακόμη φορά, τα νόμιμα δικαιώματα της χώρας μας, ενώ επιμένει να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος μέλος της ΕΕ και του ΟΗΕ», αναφέρουν σε απάντηση τους οι ελληνικές διπλωματικές πηγές για να προσθέσουν:

«Επισημαίνεται ότι η επανάληψη νομικά ανυπόστατων ισχυρισμών δεν τους προσδίδει αξία και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα. Ως γνωστόν, οι ισχυρισμοί αυτοί έχουν ήδη κατ’ επανάληψη απαντηθεί με επιστολές μας προς τα Ηνωμένα Έθνη, στις οποίες υπενθυμίζουμε, μεταξύ άλλων, ότι σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, στην οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, μεταξύ κρατών με παρακείμενες ή αντικείμενες ακτές, τα νησιά, έχουν πλήρη δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες, όπως και τα ηπειρωτικά εδάφη.

Θα πρέπει συνεπώς η Τουρκία να συνταχθεί με τις επιταγές του Δικαίου της Θάλασσας, προς όφελος των σχέσεων καλής γειτονίας μεταξύ των δύο χωρών μας, όπως και της σταθερότητας και της συνεργασίας στην περιοχή».