Ελεονώρα Μελέτη: «Όταν δικάζουμε υποθέσεις βιασμού δεν πρέπει να ρωτάμε το θύμα τι φορούσε, ή γιατί δεν έφυγε»

Σε κλίμα έντονης συγκίνησης και υπό το θερμό χειροκρότημα της Ολομέλειας, η ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Ελεονώρα Μελέτη, έθεσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προ των ευθυνών του αναφορικά με τη σεξουαλική βία.

Με μια ομιλία που χαρακτηρίστηκε ως «γροθιά στο στομάχι», η κ. Μελέτη ζήτησε την άμεση υιοθέτηση ενός κοινού ευρωπαϊκού ορισμού για τον βιασμό, ο οποίος θα εδράζεται αποκλειστικά στην έννοια της συναίνεσης.

Η ευρωβουλευτής αποδόμησε τα στερεότυπα που συχνά συνοδεύουν τις δικαστικές και κοινωνικές προσεγγίσεις των σεξουαλικών εγκλημάτων, υπογραμμίζοντας τρία κρίσιμα σημεία.

Η ακινησία και η σιωπή του θύματος, που συχνά προκαλούνται από το σοκ ή τον τρόμο, δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να μεταφράζονται ως συγκατάθεση.

Ο βιασμός δεν πρέπει να ορίζεται από την ύπαρξη μωλώπων ή τη χρήση σωματικής βίας, αλλά από την απουσία ελεύθερης και σαφούς βούλησης. Παράλληλα, τόνισε πως ο φόβος δεν αποτελεί «σιωπηρή συμφωνία», αλλά προϊόν βίας.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Εleonora Meleti (@nonoram)

Αναλυτικά το κείμενο της παρέμβασης:

«Θέλω να φανταστείτε μια γυναίκα ακίνητη, με το σώμα παγωμένο. Και κάποιον να βιάζει κάθε της κύτταρο, ψυχικό και σωματικό. Εκείνη να θέλει να ουρλιάξει, αλλά το στόμα της να μη βγάζει ήχο. Δεν φωνάζει. Δεν χτυπά. Δεν τρέχει. Όχι γιατί συναινεί, αλλά γιατί έχει παραλύσει από τον φόβο.

Αυτό που κάποιοι ακόμη ρωτούν: «γιατί δεν αντέδρασε;» η επιστήμη το αναγνωρίζει επίσημα ως “freeze response”, δηλαδή μια αυτόματη νευροβιολογική αντίδραση επιβίωσης. Όταν ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται ακραίο κίνδυνο και ούτε η μάχη ούτε η φυγή είναι δυνατές γιατί το σώμα ακριβώς παγώνει. Η ακινησία, όμως, δεν είναι συναίνεση. Είναι τρόμος. Κι η σιωπή δεν είναι αποδοχή. Είναι σοκ.

Και υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις όπου η συναίνεση είναι αδύνατη: όταν μια γυναίκα είναι μεθυσμένη, ναρκωμένη, αναίσθητη, υπό ουσίες, σε κατάσταση που δεν μπορεί να κατανοήσει και να επιλέξει. Μια γυναίκα υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί να πει «ναι».

Γι’ αυτό ο ορισμός του βιασμού πρέπει να γίνεται με βάση τη συναίνεση. Όχι με βάση τους μώλωπες. Όχι με βάση τις κραυγές. Όχι με το πόσο πολύ ή λίγο πάλεψε το θύμα σε σχέση με το πόσο θα ήθελαν οι θεατές της τραγωδίας του. Και όταν δικάζουμε τέτοιες υποθέσεις, δεν πρέπει να ρωτάμε το θύμα τι φορούσε, γιατί δεν φώναξε ή γιατί δεν έφυγε.

Ένα είναι το ουσιαστικό ερώτημα που πρέπει να γίνεται: υπήρξε ελεύθερη, σαφής και πραγματική συναίνεση; Αν όχι, τότε μιλάμε για βιασμό».