Η συγκινητική ανάρτηση της Μαρίας Δεναξά για τον Γιώργο Παπαδάκη: “Δεν πρόλαβα να σου πω ευχαριστώ, καλό ταξίδι δάσκαλε”

Πανελλήνια συγκίνηση έχει προκαλέσει ο θάνατος του πρωτοπόρου της πρωινής ενημερωτικής ζώνης στην ιδιωτική τηλεόραση, Γιώργου Παπαδάκη, που έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 5/1 σε ηλικία 74 ετών, ύστερα από ανακοπή καρδιάς.

Από την πρώτη στιγμή, παρουσιαστές, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και απλοί πολίτες-τηλεθεατές τον αποχαιρετούν με συγκινητικά μηνύματα.

Η δημοσιογράφος Μαρία Δενάξα, σε ανάρτησή της στα social media στάθηκε στο δημοσιογραφικό ήθος, αλλά και στην ανθρώπινη πλευρά που είχε ο Γιώργος Παπαδάκης, που της έδειξε εμπιστοσύνη από τα πρώτα βήματά της στον χώρο.

«Και πάλι δεν πρόλαβα… Πριν από λίγο διάβασα πως έφυγε κι ο Γιώργος Παπαδάκης. Είχα την τύχη, στο ξεκίνημά μου στη δημοσιογραφία, να τον γνωρίσω. Ήταν ένας από τους πολύ σπουδαίους δασκάλους μου, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ευγενικός, ευχάριστος, ανθρώπινος, αυθεντικός. Από εκείνους που δεν σε τρόμαζαν με το βάρος του ονόματος τους αλλά σου άνοιγαν χώρο. Να ρωτήσεις, να κάνεις λάθος, να ψαχτείς. Και, κυρίως, να συνεχίσεις» έγραψε η Μαρία Δεναξά και πρόσθεσε:

«Η έννοια που είχε για εμένα ήταν μεγάλη. Σε τέτοιο βαθμό που είχε επιμείνει, σε μια εκδήλωση, να μου γνωρίσει τη σύζυγό του, την Τίνα για την οποία μιλούσε πάντα με λόγια λατρείας. Κι ύστερα η ζωή μάς ξαναέφερε στην ίδια ραδιοσυχνότητα, στον Flash 9,61.

Και πάλι το ενδιαφέρον του ήταν τόσο έντονο που με έκανε να απορώ. Ιδιαίτερα όταν, λίγο πριν φύγω από τον σταθμό, σε μια συζήτηση που είχαμε, μου είπε: “Εσύ να μου το θυμηθείς… μια μέρα θα πας μπροστά. Θα γίνεις κάτι πολύ μεγάλο”.

Λόγια που για πάρα πολύ καιρό στριφογύριζαν στο μυαλό μου. Και γεννούσαν την ίδια απορία: γιατί ο Γιώργος Παππαδάκης, ένας από τους διασημότερους δημοσιογράφους της εποχής, να πει κάτι τέτοιο σε εμένα; Ποια ήμουν εγώ που με ξεχώριζε και με πρόσεχε με τέτοια στοργή;

Η απάντηση ήρθε χρόνια μετά, μέσα από ένα παλιό δημοσίευμα. Ο Γιώργος κι εγώ είχαμε ένα κοινό. Την αδερφή μας. Με είχε δει με την αδερφή μου. Όποτε μπορούσα, την έπαιρνα μαζί μου εκεί που πήγαινα, στους ανθρώπους που έβλεπε από τη μικρή οθόνη. Για να αλλάζει παραστάσεις. Για να νιώθει πως δεν υστερούσε σε τίποτα από εμάς τους υπόλοιπους. Αυτός ήταν ο λόγος που με είχε κοιτάξει διαφορετικά.

Όχι ως «νέα δημοσιογράφο». Όχι ως ένα ακόμη πρόσωπο στο ξεκίνημά του. Αλλά ως έναν άνθρωπο που κουβαλά μια ιστορία γνώριμη, βαριά και τρυφερή μαζί».

«Και κάπως έτσι εξηγούνται όλα όσα δεν ειπώθηκαν. Κι εκείνα που ήθελα κάποια στιγμή, όταν θα βρισκόμουν στην Αθήνα, να του πω. Πως τώρα πια γνώριζα. Και, κυρίως, να τον ευχαριστήσω. Για το επαγγελματικό ενδιαφέρον αλλά κυριως το άλλο, το ανθρώπινο. Αλλά δεν πρόλαβα.

Όπως δεν πρόλαβα τη Μένια Παπαδοπούλου. Λίγο πριν φύγει από τη ζωή ξαναβρεθήκαμε με τη Μένια. Επικοινωνούσαμε με e-mail μόνο που τα τελευταία της μηνύματα προς εμένα έμειναν αναπάντητα, χαμένα στα spam. Όπως δεν πρόλαβα και τον Δημήτρη Κωνσταντάρα, έναν ακόμη μεγάλο δάσκαλο, με τον οποίο αραιά και που ανταλλάσσαμε μηνύματα, κυρίως στο Facebook. Κι όλο έλεγα: «μόλις βρεθώ στην Αθήνα», «την επόμενη φορά»…

Σαν να πίστευα πως οι άνθρωποι στους οποίους οφείλω αυτό που είμαι σήμερα επαγγελματικά θα είναι πάντα εκεί. Διαθέσιμοι. Υπομονετικοί. Σε αναμονή.Δεν είναι.

Κι αυτό σε γεμίζει τύψεις. Όχι μόνο για όσα δεν ειπώθηκαν, αλλά γιατί σε μαθαίνει πόσο πολύτιμη είναι η ευκαιρία να πεις ένα «ευχαριστώ» όσο ακόμα αυτό είναι εφικτό σε εκείνους που πίστεψαν σε εσένα πριν πιστέψεις εσύ ο ίδιος στον ευατό σου… Καλό ταξίδι δάσκαλε!»