Συγκλονίζει Ιρανός που ζει στη Θεσσαλονίκη: “Τρέμω για την οικογένειά μου – Έχω να τους μιλήσω επτά ημέρες”

Την αγωνία για την τύχη της οικογένειας του στο Ιράν εκφράζει ένας Ιρανός που ζει τα τελευταία 9 χρόνια στη Θεσσαλονίκη.

Όπως δηλώνει χαρακτηριστικά στο thesspost, «όλοι φοβούνται, αλλά αν δε σταματήσει τώρα αυτός ο φόβος, δε θα σταματήσει ποτέ, και όσα ακολουθήσουν θα είναι χειρότερα».

Ο ίδιος ζει κι εργάζεται σαν ξυλουργός και οικοδόμος στη Θεσσαλονίκη. «Εδώ και επτά μέρες, δεν έχω μιλήσει καθόλου, ούτε με τα αδέλφια μου ούτε με τους φίλους μου ούτε στο τηλέφωνο ούτε μέσω ίντερνετ και φοβάμαι. Αγχώνομαι και δε μπορώ να συνεχίσω τη δουλειά μου…», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Όπως διηγείται: «οι άνθρωποι στο Ιράν έχουν φτάσει στα όριά τους. Δε θέλουν να φύγουν από τη χώρα -και να ήθελαν, τώρα δεν μπορούν με τίποτα-, θέλουν να πέσει το ισλαμικό καθεστώς. Η εξέγερση ξεκίνησε πριν από περίπου δυο εβδομάδες, όταν όλα τα πράγματα έγιναν πολύ ακριβά μέσα σε μια ημέρα. Αν το ψωμί έκανε ένα ευρώ, από το βράδυ μέχρι το πρωί πήγε στα δέκα ευρώ.

Οι δικοί μου, μου έλεγαν πόσο έχουν κουραστεί, από την κατάσταση της οικονομία, από τη ζωή… τίποτα δεν υπάρχει στο Ιράν. Έτσι κλείσανε τα μαγαζιά τους, άφησαν τις δουλειές τους και βγήκαν στους δρόμους. Ήρθε η αστυνομία από την πρώτη ημέρα και κατευθείαν άρχισε να χτυπάει τον κόσμο με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε χιλιάδες νεκρούς», περιγράφει.

“Δεν πρέπει ο κόσμος να ξεχνάει το Ιράν”

Ο Πεζχμάν τονίζει ότι «δεν πρέπει ο κόσμος και η διεθνής κοινότητα να ξεχνάει το Ιράν. Γι’ αυτόν τον λόγο έχουν κλείσει το ίντερνετ και το ρεύμα, για να είναι στο σκοτάδι, να μην υπάρχουν βίντεο και να σκοτώνουν πιο εύκολα. Από προχθές ξεκίνησαν να πετάνε με ελικόπτερα και να ψάχνουν για starlink σε ταράτσες, για να τα βγάλουν κι αυτά».

Ο Πεζχμάν έφτασε στην Ελλάδα το 2017 μέσω της Τουρκίας, όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη. «Το μόνο που είχα μέσα στο κεφάλι μου, ήταν ότι έπρεπε να φύγω. Ή θα πέθαινα στο Ιράν ή στον δρόμο», αναφέρει. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στο Ιράν, είχε την εντολή να χτυπήσει διαδηλωτές σε μια πορεία, όπως αυτές που εκτυλίσσονται όλες αυτές τις ημέρες στην Τεχεράνη. «Δεν τους ακούσαμε και μετά μας βάλανε στο δικαστήριο του στρατού και μετά στη φυλακή». Αν και αποφυλακίστηκε, η άρνησή του να υπακούσει σε εντολές καταστολής τον κατέστησε «ύποπτο» για τις αρχές και η φυγή ήταν η μόνη διέξοδος για μια κανονική ζωή.

Μιλώντας για το δυσκολότερο ταξίδι που έκανε ποτέ του, θυμάται ότι ξεκίνησε με τα πόδια από το Ιράν για την Τουρκία μαζί με δεκάδες ακόμη άτομα που είχαν τη φυγή ως μονόδρομο. «Περπάτησα για περίπου 3-4 μέρες μέσα από βουνά και μετά πήγα Τουρκία, ήμασταν περίπου 45 άνθρωποι. Δεν ήξερα τι μπορεί να γίνει, δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε γιατί έπρεπε συνεχώς να προσέχουμε. Ο προορισμός μου ήταν η Σουηδία, αλλά αυτός που πληρώσαμε για να μας φέρει, μας πήρε τα χρήματα, μας έφερε Ελλάδα και μετά… εξαφανίστηκε. Προσπάθησα να πάω στη Σουηδία αλλά δεν τα κατάφερα και ήθελα να ηρεμήσω, να αλλάξει κάτι στη ζωή μου και έτσι έμεινα στη Θεσσαλονίκη».

«Αν μπορούσα, θα ήμουν στη χώρα μου, δεν είχα ποτέ στο κεφάλι μου να φύγω. Γιατί να φύγω από τη χώρα μου που ήξερα τη γλώσσα; Όλοι θα θέλαμε να γυρίσουμε στη χώρα μας γιατί είναι παρά πολύ δύσκολο να γίνεις πρόσφυγας, να έρθεις σε μια χώρα που δε ξέρεις τη γλώσσα, την κουλτούρα, τίποτα… είχα όλη μου τη ζωή στο Ιράν και ήρθα σε μια χώρα που δεν ήξερα τίποτα, ούτε ελληνικά, ούτε αγγλικά, και ξεκίνησα τα ζωή μου από το μηδέν», υπογραμμίζει.