Πέδρο Σάντσεθ: «Όχι στον πόλεμο – Οι πραγματικοί σύμμαχοι δεν οφείλουν τυφλή υπακοή σε μια απερίσκεπτη πορεία»

Ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Πέδρο Σάντσεθ με άρθρο του στο Economist στάθηκε στην κατάσταση στην Μέση Ανατολή.

Συγκεκριμένα, έδειξε να παραμένει «πιστός» στην απόφαση του να σταματήσει ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή μετά την επίθεση των ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν και τις πυραυλικές απαντήσεις της Τεχεράνης στις χώρες του Κόλπου.

Real allies owe each other mutual support in times of struggle, but not blind obedience down a reckless path.

War is not the answer.https://t.co/i84YV404Nv— Pedro Sánchez (@sanchezcastejon) March 6, 2026

Ο πρωθυπουργός της Ισπανίας έγραψε: «Ο Ισπανός πρωθυπουργός υποστηρίζει ότι η κλιμάκωση του πολέμου με το Ιράν είναι επικίνδυνη και αφελής στρατηγική, καθώς κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα οδηγήσει σε κάτι θετικό.

Σύμφωνα με τον ίδιο, κανείς δεν γνωρίζει αν η στρατιωτική σύγκρουση θα οδηγήσει στην πτώση του ιρανικού καθεστώτος, όμως είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει τεράστια ανθρώπινα και γεωπολιτικά κόστη.

Ο Sánchez τονίζει ότι η αντίθεση της Ισπανίας στον πόλεμο δεν προέρχεται από συμπάθεια προς το καθεστώς της Τεχεράνης, αλλά από την πεποίθηση ότι η στρατιωτική επίθεση είναι παράνομη σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και επικίνδυνη για τη διεθνή σταθερότητα.

Υπογραμμίζει ότι οι σύμμαχοι οφείλουν να στηρίζουν ο ένας τον άλλο σε περιόδους κρίσης, αλλά αυτό δεν σημαίνει τυφλή υπακοή σε αποφάσεις που μπορεί να είναι λανθασμένες ή επικίνδυνες.

Ο Ισπανός πρωθυπουργός κάνει επίσης ιστορική αναφορά στην εισβολή στο Ιράκ το 2003, υποστηρίζοντας ότι εκείνη η επέμβαση απέδειξε πως οι πόλεμοι που ξεκινούν χωρίς ευρεία διεθνή νομιμοποίηση οδηγούν σε μακροχρόνια αστάθεια, τρομοκρατία και ανθρώπινη τραγωδία.

Κατά τον ίδιο, η διεθνής κοινότητα θα πρέπει να επιλέξει διπλωματία, διαπραγμάτευση και πολυμερή συνεργασία, αντί για στρατιωτική κλιμάκωση που μπορεί να οδηγήσει σε ευρύτερη περιφερειακή ή ακόμη και παγκόσμια σύγκρουση.

Τέλος, επισημαίνει ότι η Ευρώπη πρέπει να παραμείνει πιστή στις αρχές του διεθνούς δικαίου και της πολυμέρειας, ακόμη και όταν αυτό σημαίνει διαφωνία με στενούς συμμάχους».