Σε «Γιώργος Πρίντεζης» μετονομάστηκε το κλειστό του Αγίου Δημητρίου – “Οι στιγμές που ξεκινάς είναι αυτές που μένουν”

Σε «Γιώργος Πρίντεζης» μετονομάστηκε το κλειστό γυμναστήριο του Αγίου Δημητρίου, με τον Δήμο να τιμάει με αυτόν τον τρόπο τον πρώην καλαθοσφαιριστή, σε μια τελετή που έλαβε χώρα το μεσημέρι της Κυριακής, παρουσία του ίδιου του Πρίντεζη.

Υπενθυμίζεται ότι, ο παλαίμαχος μπασκετμπολίστα είχε ξεκινήσει την καριέρα του από τον Αστέρα Αγίου Δημητρίου, με τον δήμαρχο Στέλιο Μαμαλάκη να κάνει την ανακοίνωση της μετονομασίας.

Οι δηλώσεις του Γιώργου Πρίντεζη:

«Καλησπέρα σε όλους, καλή χρονιά. Όπως γνωρίζουν οι περισσότεροι, για μένα είναι ό,τι χειρότερο να είμαι το επίκεντρο, ειδικά εκτός αγωνιστικού χώρου, παρόλο που είναι κάτι πολύ τιμητικό, δεν σας κρύβω ότι νιώθω πολύ άβολα. Όσο ωραίες και να είναι οι στιγμές που πέρασα στον Ολυμπιακό, όσες όμορφες και να ήταν οι κατακτήσεις, ακόμα και οι δύσκολες στιγμές που σε σκληραγωγούν σε κάνουν καλύτερο.

Πάντα οι στιγμές που ξεκινάς από κάπου, οι πρώτες αναμνήσεις, οι βάσεις που λένε, είναι αυτές που σου μένουν και οι αναμνήσεις είναι αυτές που σε κάνουν και αγαπάς κάτι. Βλέπω παλιούς συμπαίκτες, βλέπω παλιά πρόσωπα και δε σας κρύβω ότι με συγκινεί πάρα πολύ. Γιατί θυμάμαι σαν τώρα πριν από 22 χρόνια που ήμουν στο ανοιχτό δίπλα και έκανα τις πρώτες μου προπονήσεις, χωρίς φυσικά καν να ξέρω ότι στο μέλλον θα ασχολούμαι επαγγελματικά με το μπάσκετ.

Ευχαριστώ πάρα πολύ Δήμαρχε, όλη τη δημοτική αρχή για την τιμή που μου κάνατε. Είναι ακόμα μεγαλύτερη η τιμή και η χαρά γιατί δεν σας γνωρίζω προσωπικά κι όπως γνωρίζετε δεν είμαι ούτε πολιτικοποιημένος, ούτε ασχολούμαι με κάποια αρχή, ούτε με κάποια παράταξη, οπότε το συγκεκριμένο με κάνει ακόμα ιδιαίτερα χαρούμενο. Ευχαριστώ πάρα πολύ τους προέδρους, γιατί χωρίς εκείνους δεν θα ήμασταν όλοι εδώ πέρα.

Ούτε δημοσιογράφοι, ούτε εγώ, ούτε κανείς. Αυτή είναι μία πραγματικότητα, όλα αυτά τα χρόνια πορευτήκαμε παρέα και σε όλες τις χαρές όλες τις λύπες. Πολλές φορές ο κόσμος μένει στις χαρές, αλλά οι λύπες και οι στεναχώριες ήταν αυτές οι οποίες σε δένουν και σε κάνουν να αγαπάς και να δένεσαι περισσότερο και με κάποιους ανθρώπους, ακόμα και με συλλόγους.

Εύχομαι να γίνουν ακόμα περισσότερα κλειστά και ακόμα περισσότερα παιδιά να ασχοληθούν όχι μόνο με το μπάσκετ, αλλά με τον αθλητισμό γενικότερα».