Γαλλία: «Οι Γάλλοι βγαίνουν στους δρόμους, εμείς πάμε για καφέ» – Έλληνας φοιτητής γράφει από τη Λιμόζ

✍︎ Γράφει ο Γιάννης, μεταπτυχιακός φοιτητής στη Λιμόζ της Γαλλίας

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που επέστρεψα στη Γαλλία για το μεταπτυχιακό μου. Η πόλη στην οποία ζω είναι η Λιμόζ.

Με το που ξεκίνησα να πηγαίνω στα μαθήματα, πληροφορήθηκα, όπως και οι συμφοιτητές μου, ότι το πανεπιστήμιο κλείνει, σε ένδειξη συμπαράστασης στις μαθητικές κινητοποιήσεις και στα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στο Παρίσι και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας, τα οποία όλοι παρακολουθήσαμε μέσα από την τηλεόραση και το διαδίκτυο.

Η αλήθεια είναι ότι δεν το περίμενα. Από την άλλη, όμως, δεν ξαφνιάστηκα κιόλας.

Οι Γάλλοι έχουν παράδοση στις διαδηλώσεις

Γνωρίζω εδώ και χρόνια, από πρώτο χέρι και λόγω προηγούμενης διαμονής μου στη χώρα, ότι οι Γάλλοι έχουν παράδοση στο να βγαίνουν στους δρόμους και να διαμαρτύρονται όταν θεωρούν ότι ένας νόμος, μια διάταξη ή μια πολιτική απόφαση δεν τους εκφράζει και επιθυμούν να αλλάξουν την υπάρχουσα κατάσταση.

Βέβαια, όταν ένας λαός αρέσκεται τόσο πολύ να διαδηλώνει, όσο αρέσκονται οι Έλληνες να πηγαίνουν για καφέ και να κάθονται με τις ώρες στα μαγαζιά, αναπόφευκτα δημιουργείται μέσα σου μια αμφιβολία για τις προθέσεις ορισμένων από όσους συμμετέχουν.

Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που προσωπικά δεν συμμετέχω στις κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών.

Ίσως το γεγονός ότι προέρχομαι από άλλη χώρα να παίζει τον ρόλο του. Ίσως να μην μπορώ να αφουγκραστώ στον ίδιο βαθμό τα αιτήματα και τις ανησυχίες των διαδηλωτών.

Τι ζητούν οι μαθητές και οι φοιτητές

Ύστερα από συζητήσεις που είχα με ανθρώπους εδώ, κατάλαβα ότι οι διαμαρτυρίες αφορούν, μεταξύ άλλων, την ελλιπή χρηματοδότηση της Παιδείας, των πανεπιστημίων και των σχολείων, καθώς και τις κακές κτιριακές υποδομές.

Παράλληλα, πολλοί διαδηλωτές καταγγέλλουν αστυνομική βία απέναντι σε μαθητές, επικαλούμενοι περιστατικά επιθέσεων και συλλήψεις ανηλίκων.

Η δική μου θέση βρίσκεται κάπου στη μέση.

Από τη μία πλευρά, θεωρώ απολύτως κατακριτέα τη βία αστυνομικών απέναντι σε νεαρούς διαδηλωτές. Ιδιαίτερα με συγκλόνισε η αναφορά σε επίθεση κατά την οποία ένας μαθητής φέρεται να τραυματίστηκε τόσο σοβαρά, ώστε να χάσει δόντια.

Από την άλλη, όμως, με θλίβουν εξίσου οι εικόνες ανθρώπων που επιτίθενται σε αστυνομικούς. Αλίμονο αν επικρατήσουν η αναρχία και το χάος.

Γι’ αυτό θεωρώ πιθανό ορισμένες συλλήψεις να έγιναν στο πλαίσιο της προσπάθειας επιβολής της τάξης. Αυτό, βέβαια, δεν δικαιολογεί οποιαδήποτε υπέρμετρη χρήση βίας.

Οι καταλήψεις έχουν ανατρέψει την καθημερινότητά μας

Όσον αφορά τη λειτουργία των μαθημάτων και του εξαμήνου, μπορώ να πω ότι έχει δημιουργηθεί μεγάλη ανισορροπία και σύγχυση.

Τα μαθήματα πραγματοποιούνται πλέον ασύγχρονα και προσωπικά αμφιβάλλω κατά πόσο η ενεργή συμμετοχή των φοιτητών παραμένει υψηλή.

Έχουμε χάσει το πρόγραμμά μας και σίγουρα δεν μαθαίνουμε όσα θα μαθαίναμε μέσα σε μια φυσική αίθουσα διδασκαλίας.

Μετά τη γενική συνέλευση της 14ης Οκτωβρίου, που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων, αποφασίστηκε με μεγάλη πλειοψηφία να συνεχιστούν οι καταλήψεις για ακόμη μία εβδομάδα, έως τις 23 Οκτωβρίου.

Στη συνέλευση συμμετείχαν 377 άτομα. Από αυτά, ψήφισαν 334, με 256 να τάσσονται υπέρ της συνέχισης της κατάληψης.

Και εδώ υπάρχει ένα ακόμη πρακτικό ζήτημα: στο τέλος του μήνα προβλέπεται μία εβδομάδα διακοπών.

Αυτό σημαίνει ότι, εφόσον δεν υπάρξει νέα παράταση της κατάληψης, τα μαθήματα αναμένεται να ξεκινήσουν ξανά στις αρχές Νοεμβρίου.

Μέχρι τότε, η αβεβαιότητα για την ομαλή εξέλιξη του εξαμήνου παραμένει.

Το μάθημα αλληλεγγύης που θα μπορούσε να πάρει η Ελλάδα

Παρά τις επιφυλάξεις μου για τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται οι κινητοποιήσεις, υπάρχει κάτι που θεωρώ πραγματικά αξιοσημείωτο.

Η αλληλεγγύη.

Πιστεύω ότι χώρες όπως η Ελλάδα θα μπορούσαν να παραδειγματιστούν από τη Γαλλία ως προς τη συλλογική αντίδραση και τη συμπαράσταση μεταξύ διαφορετικών βαθμίδων της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Εδώ είδα πανεπιστημιακούς φοιτητές να κινητοποιούνται για να στηρίξουν μαθητές λυκείου, ακόμη κι αν αυτό έχει άμεσες συνέπειες στη δική τους καθημερινότητα και στις σπουδές τους.

Στην Ελλάδα δεν είμαι βέβαιος ότι θα βλέπαμε ανάλογη αλληλεγγύη και τόσο μαζική υποστήριξη από την εκπαιδευτική κοινότητα.

Μακάρι, βέβαια, να έβγαινα ψεύτης.

Γιατί, τελικά, πέρα από τις διαφωνίες για τις καταλήψεις, την αστυνομία και τον τρόπο διαμαρτυρίας, η δυνατότητα μιας κοινωνίας να στέκεται ενωμένη μπροστά σε όσα θεωρεί άδικα είναι κάτι που αξίζει να μας προβληματίσει.