Απολύθηκε από την Εφημερίδα των Συντακτών ο Μάριος Διονέλλης μετά από 13 χρόνια – “Διαφώνησα ανοιχτά με τη στήριξη σε Τσίπρα”

Απολύθηκε από την Εφημερίδα των Συντακτών ο δημοσιογράφος Μάριος Διονέλλης, μετά από 13 χρόνια, με τον ίδιο, σε ανάρτησή του στα social media, να αφήνει αιχμές κατά της νέας ιδιοκτησίας, ενώ χαρακτήρισε την απόλυσή του «παράσημο».

Όπως τονίζει η απόλυση του αποτελεί «σαφή στοχοποίηση της νέας ιδιοκτησίας Μελισσανίδη αλλά και των ”προθύμων” εντός της εφημερίδας προς το πρόσωπό μου. Μια απόλυση – μήνυμα για μένα αλλά, φοβάμαι, και για τους συναδέλφους μου που μένουν πίσω».

Όπως εξηγεί στην ίδια ανάρτηση, «διαφώνησα ανοιχτά με την απροκάλυπτη (σε σημείο αναξιοπρέπειας) στήριξη της εφημερίδας προς τον Αλέξη Τσίπρα. Είπα και έγραψα για αυτά, σε μια εφημερίδα που τα 13 προηγούμενα χρόνια, έδειχνε ανοχή στη διαφορετική άποψη. Προφανώς όχι πια». 

Αναλυτικά η ανάρτηση του Μάριου Διονέλλη:

ΑΥΤΗ Η ΑΠΟΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΣΗΜΟ

Μετά από 13 χρόνια στην Εφημερίδα των Συντακτών, σήμερα, 3 Φεβρουαρίου, μου ανακοινώθηκε η ΑΠΟΛΥΣΗ ΜΟΥ. Μια απόλυση προφανώς άδικη και αναιτιολόγητη. Μια απόλυση που αποτελεί σαφή στοχοποίηση της νέας ιδιοκτησίας Μελισσανίδη αλλά και των «προθύμων» εντός της εφημερίδας προς το πρόσωπό μου. Μια απόλυση – μήνυμα για μένα αλλά, φοβάμαι, και για τους συναδέλφους μου που μένουν πίσω.

Φεύγω με το κεφάλι ψηλά. Για τα ρεπορτάζ μου σε αυτά τα 13 χρόνια, που έστειλαν τη φωνή των ανθρώπων της Κρήτης στις σελίδες μιας εφημερίδας η οποία ήθελε και ήξερε να τους δίνει λόγο και χώρο. Τα καλά λόγια του διευθυντή μας, Σωτήρη Μανιάτη για τη… σπουδαία δουλειά μου ακούστηκαν σήμερα τόσο λυπηρά. Μου έδωσε πάντως τη διαβεβαίωση πως η εργοδοσία έχει σχέδιο και μάλιστα στο μέλλον θα κάνει και προσλήψεις και θα αναπτυχθεί και θα μεγαλουργήσει… Ειλικρινά, εύχομαι ό,τι καλύτερο.

Θα ήταν πιο χρήσιμη όμως, λίγη αξιοπρέπεια.  Ασφαλώς και η δουλειά μου στο ρεπορτάζ ήταν καλή (το ξέρω πια, δεν χρειάζεται πιστοποίηση). Εκείνο που δεν ήταν καλό ήταν  η άποψή μου, που τόλμησα, όπως πάντα, να τη λέω δημόσια, για όσα συνέβαιναν το τελευταίο διάστημα στην εφημερίδα μας.

Καταρχάς πολιτικά… Διαφώνησα ανοιχτά με την απροκάλυπτη (σε σημείο αναξιοπρέπειας) στήριξη της εφημερίδας προς τον Αλέξη Τσίπρα. Είπα και έγραψα για αυτά, σε μια εφημερίδα που τα 13 προηγούμενα χρόνια έδειχνε ανοχή στη διαφορετική άποψη. Προφανώς όχι πια. 

Ακόμα όμως και αν στα πολιτικά είχε ακόμα λίγο χώρο στη λογική «άσ’ τον να τα λέει», στα επιχειρηματικά δεν παίζουμε…

Διαφώνησα με το ρεζιλίκι της συνέντευξης Εξάρχου, λίγο μετά τη στοχοποίηση του συναδέλφου μας Θανάση Κουκάκη, ο οποίος, όπως πάντα, τόλμησε να κάνει καλά τη δουλειά του. Διαμαρτυρήθηκα για το γεγονός ότι η εφημερίδα μας έγινε «ηχείο» για τις απειλές του κ. Εξάρχου έναντι του Θανάση Κουκάκη με τίτλο μάλιστα «Το ψέμα και η συκοφάντηση δεν είναι αποδεκτά», σε μια συνέντευξη που η αριστερή εφημερίδα μας ξέχασε να κάνει έστω μια ερώτηση για τον συνάδελφό μας.

Διαμαρτυρήθηκα και «πλακώθηκα» δημοσίως με τον αρχισυντάκτη του Πολιτικού Γιώργο Πετρόπουλο, ο οποίος με συμβούλεψε να κοιτάω τη δουλειά μου και να γράφω για τον… ΟΠΕΚΕΠΕ (με πολλές δόσεις ειρωνείας και υποτίμησης). Το είχε ξανακάνει εξάλλου ό ίδιος και παλαιότερα όταν έκοψε ρεπορτάζ μου για την πηγή των νομιμοποιημένων αρχαίων ευρημάτων της οικογένειας Μητσοτάκη. Βρέθηκαν, είναι η αλήθεια, κάποιοι να με προειδοποποιήσουν, να προσέχω με ποιους μαλώνω γιατί, όπως ακούγεται, ο Πρόεδρος έχει «αυτιά και μάτια» παντού μέσα στην εφημερίδα… Και σήμερα αποδεικνύεται πως είχαν δίκιο.

Τα ίδια και λίγο καιρό αργότερα όταν πάλι από την εφημερίδα μας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ επιλέξαμε να δώσουμε βήμα στην κ. Χαλικιά για να επιτεθεί στην βασική μάρτυρα της υπόθεσης, την κ. Τυχεροπούλου. Δώσαμε τότε ξανά αφορμή σε κάποιους να λένε πως η ΕΦΣΥΝ «ξεπουλήθηκε πριν προλάβει να πουληθεί». (Και μόλις πριν λίγες μέρες είδαμε τη ΝΔ να ηρωοποιεί την κ. Χαλικιά στην Εξεταστική).

Στην κρίσιμη γενική συνέλευση για το μέλλον της εφημερίδας ψηφίσαμε ομόφωνα «ναι» στο σχέδιο εξαγοράς, ως τη μόνη λύση για να μην χάσουμε τα δεδουλευμένα έξι μηνών. Κι εγώ και άλλοι, δηλώσαμε τότε πως η εφημερίδα, όπως την ξέραμε, είχε ήδη τελειώσει. Πρότεινα μάλιστα, τα «μερίσματα» που θα μας καταβληθούν για την εξαγορά, να τα χρησιμοποιήσουμε για να φτιάξουμε ένα άλλο, αληθινά δικό μας Μέσο. Φυσικά όλα αυτά δημόσια και ανοιχτά, όπως κάνω πάντα. Και ενώ ήταν παρόντα τα «μάτια και τα αυτιά» του Προέδρου.
Είναι κι άλλα αρκετά, που μάλλον δεν έχει και πολύ νόημα πια να αναφερθούν. Οποιος θέλει να καταλάβει είμαι σίγουρος πως μέχρι εδώ κατάλαβε.

Δεν είμαι ήρωας, ούτε και θα γίνω. 

Είμαι δημοσιογράφος. 

Αυτό ονειρεύτηκα να κάνω από 7 χρονών. Όταν ξεκινούσα, ήθελα να γίνω πολεμικός ανταποκριτής. Ούτε κι αυτό θα το καταφέρω. Αν κάτι έχει μείνει να κερδίζεις από αυτή τη δουλειά είναι η αξιοπρέπειά σου. Να μην υπάρχουν λόγια σου ή γραπτά, που να ντρέπεσαι αύριο να τα δείξεις στα παιδιά σου. Και να κρατάς όσο μπορείς τα λογικά μέσα στο κεφάλι σου. Μέχρι εκεί.
Με αυτά τα δεδομένα, κύριε Μελισσανίδη, κύριοι της διεύθυνσης (φανερής και κρυφής), αυτή η απόλυση είναι για μένα παράσημο. Ασφαλώς και φοβάμαι, φυσικά νιώθω ανασφάλεια επαγγελματική, εργασιακή, ασφαλιστική κτλ. για μένα και για τους γύρω μου. Και φταίτε εσείς. Πλησιάζω όμως τα 50 και μέχρι εδώ το κούτελό μου το κράτησα καθαρό. Ελπίζω κι εσείς το δικό σας.

Ευχαριστίες:

*Το πρώτο τηλέφωνο για την εφημερίδα χτύπησε λίγο μετά την κυκλοφορία του πρώτου φύλλου, το 2012. Από την Άντα (ξέρει εκείνη) για τη δίκη στην υπόθεση του Στέλιου Αλεξανδρόπουλου. Από τότε δέθηκα με πολλούς ανθρώπους ακόμα και με κάποιους που είδα σπάνια λόγω της απόστασης: Ελένη, Γιάννη, Κώστα, Δημήτρη, Αρη, Τάσο, Γιώργο, Χριστίνα, Μιχάλη, Στέργιο, Ναταλί, Λένα, Ντίνα σας ευχαριστώ.

Θα νικήσουμε.

Μάριος Διονέλλης»