Άση Μπήλιου: «Άρχισα να έχω ψυχοσωματικά από τα προβλήματα που άκουγα στις συνεδρίες, για αυτό και τις σταμάτησα»

Καλεσμένη στην εκπομπή «Στούντιο 4» με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο βρέθηκε την Τρίτη 12 Μαΐου η Άση Μπήλιου.

Σε μια εκ βαθέων συνέντευξη, η δημοφιλής αστρολόγος αναφέρθηκε στους λόγους που την οδήγησαν να διακόψει τις προσωπικές συνεδρίες, ενώ συγκίνησε μιλώντας για τα δύσκολα νεανικά της χρόνια και τον θάνατο των γονιών της.

Το τέλος των συνεδρίων και το «φορτίο» του ανθρώπινου πόνου

Η Άση Μπήλιου εξήγησε πως η επαφή με τα προβλήματα των ανθρώπων που την επισκέπτονταν άρχισε να κλονίζει τη δική της υγεία, αναγκάζοντάς την να αποσυρθεί για να προστατεύσει τον ψυχισμό της.

«Σταμάτησα τις συνεδρίες γιατί ήταν κάτι πολύ δύσκολο. Δεν ήθελα άλλο, ήθελα να κάνω οικονομία ψυχικών δυνάμεων. Άρχισα να έχω ψυχοσωματικά από τα προβλήματα που άκουγα στις συνεδρίες, για αυτό και τις σταμάτησα. Δεν μπορείς να διανοηθείς που φτάνει ο ανθρώπινος πόνος. Όταν ερχόντουσαν μάνες οι οποίες είχαν χάσει τα παιδιά του, δεν μπορούσα να αντέξω αυτό τον πόνο. Δεν γινόταν να μην το κουβαλάω μέσα μου», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Μάλιστα, σημείωσε πως στην προσωπική της ζωή επιδιώκει να περιβάλλεται από ανθρώπους που δεν έχουν σχέση με την αστρολογία, αν και παραδέχτηκε πως: «Επιλέγω φίλους που να μην ασχολούνται καθόλου με τα ζώδια. Υπάρχουν όμως και φίλοι που στη δυσκολία θα έρθουν να με ρωτήσουν κάτι».

Η σκληρή ενηλικίωση και η μοναξιά

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η αναφορά της στην απώλεια των γονιών της, η οποία συνέβη σε πολύ νεαρή ηλικία, διαμορφώνοντας τον χαρακτήρα της μέσα από την απότομη ανάγκη για επιβίωση.

Έχασε τον πατέρα της όταν ήταν μόλις 9 ετών, ενώ η μητέρα της έφυγε από τη ζωή όταν η αστρολόγος ήταν 18. Η εισαγωγή της στο πανεπιστήμιο συνέπεσε με τη νοσηλεία της μητέρας της, μια περίοδο που περιέγραψε ως την πιο επώδυνη της ζωής της.

«Είχα χάσει τον πατέρα μου 9 ετών και στα 18 έχασα και τη μητέρα μου. Τη μέρα που έμαθα ότι μπήκα στη Γαλλική Φιλολογία, η μητέρα μου έμπαινε στο νοσοκομείο και ξαφνικά από τη μια μέρα στην άλλη έπρεπε να μάθω να ζω μόνη μου.

Το πιο δύσκολο κομμάτι για εμένα δεν ήταν η απώλεια, αλλά οι τρεις μήνες που έμεινε στο νοσοκομείο. Όταν χάνεις την μητέρα σου τότε ενηλικιώνεσαι. Γυρνώντας από την κηδεία της μάνα μου συνειδητοποίησα ότι είμαι μόνη μου», εξομολογήθηκε κλείνοντας τη συζήτηση.