Marfin: Η Μαρία Καραγιάννη θυμάται τον εφιάλτη της 5ης Μαΐου 2010 – “Τους άκουγαν να ουρλιάζουν και δεν έκαναν τίποτα, ξερνάγαμε στάχτη και αποκαΐδια”

Στις στιγμές ενός ζωντανού εφιάλτη περιέγραψε η Μαρία Καραγιάννη, μια εκ των επιζώντων της τραγωδίας της Marfin, προκαλώντας ανατριχίλα μιλώντας για τα όσα τραγικά έγιναν το πρωί της 5ης Μαΐου 2010.

Μιλώντας στο Mega το μεσημέρι της Παρασκευής (10/7) η Μαρία Καραγιάννη είπε: «Μεγάλη ταραχή είναι το πρώτο συναίσθημα που ένιωσα σήμερα όταν έμαθα ότι έχουμε εξελίξεις για την εξιχνίαση του εγκλήματος αυτού. Στην αρχή ένιωσα ταραχή γιατί ανακαλούνται όλες οι μνήμες με τον απύθμενο πόνο και τα ερωτήματα. Γιατί αφαιρέθηκε η ζωή από τους 3 συναδέλφους μας τόσο άδικα. Αισθανόμαστε αδικημένοι βαθιά. Θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς στη θέση τους».

«Οι εγκληματίες είχαν πλήρη επίγνωση ότι υπήρχαν άνθρωποι στο κτίριο. Όταν έσπασαν τη τζαμαρία και έριξαν το εύφλεκτο υγρό οι συνάδελφοί μου ούρλιαζαν. Τους εκλιπαρούσαμε να μην μας κάψουν. Να μην μας επιτεθούν. Επειδή αυτή η άποψη έχει ακουστεί από συνάδελφό σας ότι δεν ήξεραν», τόνισε «αυτό δεν ισχύει.

Τους έβλεπαν τους ανθρώπους και τους άκουγαν να ουρλιάζουν. «Σε παρακαλούμε μην το ρίξεις», τους φώναζαν».

Για το τι βίωσε μέχρι τον απεγκλωβισμό της από την φλεγόμενη τράπεζα της Marfin: «Εγώ την ώρα που έσπασαν τα τζάμια ήταν σα να γινόταν σεισμός ήμουν στο υπόγειο και κάλεσα αμέσως την αστυνομία. Μετά αφού έδωσα πληροφορίες προσπάθησα να καλέσω το 166 αλλά είχε κοπεί η επικοινωνία. Και πήγα όσο πιο ψηλά μπορούσα για να μπορέσω να αναπνεύσω. Μετά βγήκα στο μπαλκόνι και εκεί παρέμεινα με άλλους 4 συναδέλφους.

Οι τρεις κατάφεραν να περάσουν σε άλλα μπαλκόνια. Είχα ένα ημερολόγιο συναλλαγών που έμεινε στο χέρι μου μαζί με τα κλειδιά του κτιρίου μια κατάσταση χωρίς καθόλου ψυχραιμία που δεν μπορούσε κανείς να διαχειριστεί. Και μετά καπνός. Έλεγα δεν είχα άλλη αναπνοή. Για μια εβδομάδα ξέρναγε το σώμα μας στάχτη και αποκαΐδια».