Αγκυλοποιητική σπονδυλοαρθρίτιδα: Τι είναι, τα συμπτώματα, ποιους προσβάλλει & πώς αντιμετωπίζεται

Η πρόσφατη εξομολόγηση της Άννας Μαρίας Παπαχαραλάμπους λειτούργησε ως ένα ηχηρό «καμπανάκι» για χιλιάδες ανθρώπους που υποφέρουν από χρόνιους πόνους χωρίς να γνωρίζουν την αιτία. Η αγκυλοποιητική σπονδυλοαρθρίτιδα δεν είναι ένας απλός ορθοπεδικός τραυματισμός, αλλά μια ύπουλη φλεγμονώδης νόσος που, αν δεν διαγνωστεί έγκαιρα, μπορεί να «κλειδώσει» το σώμα σε μια μόνιμη δυσκαμψία.

Τι είναι η αγκυλοποιητική σπονδυλοαρθρίτιδα

Πρόκειται για μια χρόνια, φλεγμονώδη πάθηση που προσβάλλει κυρίως τη σπονδυλική στήλη και τις ιερολαγόνιες αρθρώσεις (εκεί που η σπονδυλική στήλη ενώνεται με τη λεκάνη).

Το κύριο χαρακτηριστικό της είναι η φλεγμονή των συνδέσμων και των τενόντων στο σημείο που προσφύονται στα οστά.

Με την πάροδο του χρόνου, η χρόνια αυτή φλεγμονή μπορεί να προκαλέσει την παραγωγή νέου οστού, οδηγώντας σε σταδιακή δυσκαμψία ή ακόμα και «αγκύλωση» (ενοποίηση) των σπονδύλων, κάτι που μειώνει δραματικά την ευλυγισία του ασθενούς.

Τα κύρια συμπτώματα

Το πιο κοινό σύμπτωμα είναι ο πόνος στη μέση και τους γλουτούς, ο οποίος όμως έχει μια ιδιαιτερότητα: εμφανίζεται κυρίως κατά την ανάπαυση ή τις πρώτες πρωινές ώρες και βελτιώνεται με την κίνηση και την άσκηση.

Αυτή είναι και η βασική διαφορά από την κοινή οσφυαλγία (π.χ. από κούραση ή δισκοπάθεια), όπου η ξεκούραση συνήθως ανακουφίζει τον ασθενή.

Ποιους προσβάλλει και πώς αντιμετωπίζεται

Παρόλο που μπορεί να εμφανιστεί σε οποιονδήποτε, η αγκυλοποιητική σπονδυλοαρθρίτιδα «χτυπά» παραδοσιακά νεαρούς άνδρες, συνήθως κάτω των 40 ετών, αν και τα τελευταία χρόνια διαγιγνώσκονται όλο και περισσότερες γυναίκες.

Σημαντικό ρόλο παίζει η κληρονομικότητα, με το γονίδιο HLA-B27 να ανιχνεύεται στην πλειονότητα των ασθενών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όποιος έχει το γονίδιο θα νοσήσει απαραίτητα.

Η σύγχρονη ιατρική έχει κάνει άλματα στην αντιμετώπιση της νόσου. Η χρήση των βιολογικών παραγόντων –στους οποίους αναφέρθηκε και η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους– έχει αλλάξει τη ζωή των ασθενών, καθώς στοχεύουν απευθείας στους μηχανισμούς της φλεγμονής, σταματούν την εξέλιξη της νόσου και επιτρέπουν στον ασθενή να επιστρέψει σε μια πλήρως λειτουργική καθημερινότητα.

Η έγκαιρη επίσκεψη σε ρευματολόγο παραμένει το «κλειδί» για τη σωστή διαχείριση και την αποφυγή των μόνιμων παραμορφώσεων.