Μια ζωή πίσω από το τιμόνι – Η διαδρομή μιας γυναίκας οδηγού ταξί που έγινε τρόπος ζωής

Γράφει η Όλγα Πετράκη, Πρόεδρος Περιφερειακού Συμβουλίου Ταξί Αττικής

Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν γράφονται απλώς στο ημερολόγιο. Χαράσσονται μέσα μας και, όσο περνούν τα χρόνια, αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

Για μένα, η 26η Ιουλίου 1995 είναι μία από αυτές τις ημερομηνίες. Είναι η ημέρα που ξεκίνησε μια διαδρομή η οποία, 31 χρόνια μετά, συνεχίζει να με γεμίζει εμπειρίες, συγκινήσεις και υπερηφάνεια.

Μια διαδρομή που δεν είχε μόνο χιλιόμετρα. Είχε ανθρώπους. Είχε ιστορίες. Είχε δυσκολίες, χαρές, αγωνίες, γέλια και δάκρυα.

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι το ταξί είναι απλώς ένα μέσο μεταφοράς. Για εμένα, όμως, ήταν και παραμένει κάτι πολύ περισσότερο. Είναι ένα κινούμενο σχολείο ζωής.

Κάθε διαδρομή και μια διαφορετική ιστορία. Κάθε επιβάτης και μια ξεχωριστή συνάντηση. Κάθε ημέρα και ένα καινούργιο μάθημα.

Μέσα από αυτό το επάγγελμα έμαθα να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες με χαμόγελο, να αντέχω στις αντιξοότητες και να στέκομαι στα πόδια μου. Έμαθα πως η αξιοπρέπεια, η συνέπεια και η εργατικότητα δεν είναι απλώς λέξεις. Είναι αξίες και, τελικά, στάση ζωής.

Οι ιστορίες που χωρούν μέσα σε ένα ταξί

Σε 31 χρόνια πίσω από το τιμόνι, οι εμπειρίες είναι αμέτρητες.

Χαρές και λύπες. Αγωνίες και ανακούφιση. Αστείες στιγμές και δύσκολες στιγμές. Ανθρώπινες εξομολογήσεις, γεννήσεις, αποχαιρετισμοί, γέλια και δάκρυα.

Όλα μπορούν να χωρέσουν μέσα σε ένα ταξί.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα μεγαλύτερα προνόμια αυτού του επαγγέλματος: η δυνατότητα να συναντάς καθημερινά ανθρώπους από διαφορετικές διαδρομές ζωής και να γίνεσαι, έστω και για λίγα λεπτά, μέρος της δικής τους ιστορίας.

Κάποιες φορές μεταφέρεις έναν άνθρωπο στον προορισμό του. Άλλες φορές, χωρίς καν να το καταλάβεις, του προσφέρεις μια κουβέντα, ένα χαμόγελο, μια μικρή ανάσα μέσα στη δύσκολη ημέρα του.

Το μεγαλύτερο κέρδος δεν ήταν τα χιλιόμετρα

Κοιτάζοντας σήμερα πίσω, δεν θεωρώ πως το σημαντικότερο που κέρδισα από αυτή τη δουλειά ήταν τα χιλιόμετρα που διένυσα.

Ήταν οι άνθρωποι.

Οι σχέσεις που δημιουργήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια. Οι άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα μου χωρίς να τους το ζητήσω και χωρίς να περιμένουν κάποιο αντάλλαγμα. Άνθρωποι που γνώρισα μέσα από το επάγγελμα, που από συνάδελφοι έγιναν φίλοι και από φίλοι έγιναν η δεύτερη οικογένειά μου.

Για όλους αυτούς τους ανθρώπους νιώθω πραγματικά ευλογημένη.

Γιατί τελικά, όταν κάνεις τον απολογισμό μιας ολόκληρης επαγγελματικής διαδρομής, δεν μετράς μόνο τις ώρες εργασίας και τα χιλιόμετρα. Μετράς τους ανθρώπους που γνώρισες και τις στιγμές που μοιράστηκες μαζί τους.

Το ταξί δεν είναι μόνο επάγγελμα

Αυτό είναι το ταξί μέσα από τα δικά μου μάτια.

Και γνωρίζω πως δεν είμαι η μόνη που το αισθάνεται έτσι. Υπάρχουν πολλοί συνάδελφοι που δεν βλέπουν απλώς ένα επάγγελμα. Βλέπουν έναν τρόπο ζωής.

Ένα επάγγελμα που απαιτεί υπομονή, αντοχή, ανθρωπιά και ψυχή.

Μια καθημερινότητα που μπορεί να είναι απαιτητική, αλλά ταυτόχρονα σου προσφέρει κάτι μοναδικό: την επαφή με την κοινωνία και τους ανθρώπους της.

Κοιτάζοντας πίσω, λοιπόν, δεν μετρώ μόνο τα χρόνια.

Μετρώ τις στιγμές. Τους ανθρώπους. Τις φιλίες. Τα μαθήματα. Τις δυσκολίες που ξεπεράστηκαν. Τις αξίες που απέκτησα μέσα από αυτή τη διαδρομή.

Και αν κάποιος με ρωτούσε σήμερα αν θα επέλεγα ξανά αυτό το επάγγελμα, η απάντησή μου θα ήταν αυθόρμητη και από καρδιάς:

Ναι. Χίλιες φορές ναι.

Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου σε κάποια άλλη δουλειά.

Το ταξί δεν ήταν ποτέ απλώς η εργασία μου.

Είναι το μεράκι μου. Είναι η ταυτότητά μου. Είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου.

Και όσο κρατώ το τιμόνι στα χέρια μου, θα συνεχίζω να υπηρετώ αυτό το επάγγελμα με τον ίδιο σεβασμό, την ίδια αγάπη και την ίδια πίστη που είχα εκείνη την πρώτη ημέρα.

Στις 26 Ιουλίου 1995.

Και αυτή η διαδρομή συνεχίζεται.