Η Μαρισόφη, μάνα και ναυτικός μιλά στο DEBATER: “Σήμερα δεν γιορτάζω απλά, σήμερα αναγνωρίζω τη δύναμή μου”

Με αφορμή τη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, που τιμάται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, το DEBATER φιλοξενεί τη συγκλονιστική μαρτυρία μιας γυναίκας που ζει και εργάζεται μακριά από την πατρίδα και την οικογένειά της.

Η Μαρισόφη –μητέρα, ναυτικός και σεφ σε κρουαζιερόπλοια– ανοίγει την καρδιά της και μιλά για τις θυσίες, τη δύναμη και την καθημερινή μάχη που δίνουν πολλές γυναίκες της θάλασσας, προσπαθώντας να ισορροπήσουν ανάμεσα στη μητρότητα και την απαιτητική ζωή στο πλοίο.

Σε μια εξομολόγηση γεμάτη συναίσθημα, περιγράφει τη μοναξιά, τις ατέλειωτες βάρδιες, αλλά και το πείσμα που τη κρατά όρθια.

«Είμαι γυναίκα.
Είμαι μάνα.
Είμαι ναυτικός.
Και είμαι σεφ.
Και κουβαλάω μια θάλασσα μέσα μου.

Δεν έφυγα για βόλτες ή όνειρα.
Τον κόσμο τον βλέπω μέσα από ένα φινιστρίνι, μέσα σε μπουρίνια, μέσα σε ατέλειωτες βάρδιες στην κουζίνα.
Αν είμαι τυχερή, θα δω λίγο ήλιο.

Γιατί για κάποιους, μια γυναίκα δεν πρέπει να δίνει εντολές ή να λείπει.
Πρέπει να είναι σπίτι.
Να κάνει παιδιά.
Να σωπαίνει.

Κι εγώ αυτό το πολεμάω με τη δουλειά μου, με το πάθος μου, με κάθε πιάτο που ετοιμάζω.
Για να φάει το πλήρωμα, για να προσφέρω, για να κρατήσω τον έλεγχο σε ό,τι μπορώ.

Έφυγα γιατί δεν είχα άλλη επιλογή.
Γιατί αν η πατρίδα φρόντιζε τα παιδιά της, θα ήμουν δίπλα στα δικά μου.

Δεν διάλεξα τα χρήματα.
Διάλεξα το μέλλον τους.

Έμαθα για απώλειες μέσα από ένα μήνυμα.
Μόνη.
Χωρίς να μπορώ να αγκαλιάσω.
Χωρίς να μπορώ να κλάψω όπως ήθελα.

Εγώ και ο Θεός μέσα σε μια καμπίνα.

Κι όμως συνεχίζω.

Στην καμπίνα μου έχω τις φωτογραφίες των παιδιών μου.
Τις κοιτάω πριν κοιμηθώ.
Τις κοιτάω μόλις ξυπνήσω.

Για να θυμάμαι γιατί είμαι εδώ.
Για να προσεύχομαι να φτάσω σώα και να τα βρω όλα στη θέση τους.

Και στο μεταξύ εκείνα μεγαλώνουν.
Ψηλώνουν. Ομορφαίνουν. Εξελίσσονται.

Κι εγώ προσπαθώ μέσα σε λίγους μήνες να χωρέσω έναν ολόκληρο χρόνο μητρότητας.
Να τα πάρω αγκαλιά όσο πιο σφιχτά μπορώ.
Να τα μυρίσω. Να τα χαϊδέψω.
Να μαγειρέψω για εκείνα.

Να ξαναπάρω τον ρόλο της μαμάς για λίγο χρόνο.
Και μετά… να τα προετοιμάσω ότι φεύγω ξανά.

Η μάνα ναυτικός δεν σταματά να είναι μάνα επειδή δουλεύει μακριά.
Δεν σταματά να είναι γυναίκα επειδή σκληραίνει.
Δεν σταματά να φοβάται.

Απλώς μαθαίνει να στέκεται.

Χτίζω δύναμη για να προστατεύσω την αξιοπρέπειά μου.
Για να μη με μικρύνει κανείς.

Για να αντέξω κουλτούρες, προκλήσεις, βάρδιες και δυσκολίες.

Για να δείξω στα παιδιά μου ότι η γυναίκα μπορεί να είναι τρυφερή, αλύγιστη και αφοσιωμένη.

Δεν έχω “ανδρισμό”.
Έχω θάρρος.

Και αυτό δεν έχει φύλο.

Σήμερα δεν γιορτάζω απλά.
Σήμερα αναγνωρίζω τη δύναμή μου.
Την κούρασή μου.
Τα δάκρυα που δεν είδε κανείς.

Τις νίκες που κέρδισα σιωπηλά.

Σήμερα τιμώ εμένα.
Και κάθε μάνα που λείπει για να δώσει στα παιδιά της ζωή.
Κάθε γυναίκα που δεν λύγισε.
Κάθε γυναίκα της θάλασσας.

Χρόνια μας πολλά.
Με δύναμη.
Με αξιοπρέπεια.
Με καρδιά που αντέχει καταιγίδες».

Η ιστορία της Μαρισόφης είναι μία από τις πολλές αθέατες ιστορίες γυναικών που εργάζονται στη θάλασσα, μακριά από τις οικογένειές τους, κρατώντας όρθια τα όνειρα των παιδιών τους.

Και ίσως αυτό να είναι και το πραγματικό νόημα της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας: να φωτίζει τις ιστορίες δύναμης που γράφονται σιωπηλά, καθημερινά, σε κάθε γωνιά του κόσμου — ακόμη και στη μέση του ωκεανού.