Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ: Ο τελευταίος αποχαιρετισμός στη διακεκριμένη βυζαντινολόγο (Εικόνες)

Πλήθος κόσμου βρέθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής 20/2 στη Μητρόπολη Αθηνών για το τελευταίο αντίο στην διακεκριμένη βυζαντινολόγο Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, που έφυγε από τη ζωή τη Δευτέρα 16/2 σε ηλικία 99 ετών.

Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε δημοσία δαπάνη, χοροστατούντος του Μητροπολίτη Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμου.

Το παρών έδωσαν πολλοί εκπρόσωποι της πολιτείας, της ακαδημαϊκής και επιχειρηματικής κοινότητας, άνθρωποι του πολιτισμού, καθώς και πλήθος πολιτών. Τραγική φιγούρα η κόρη της Μαρί-Ελέν Αρβελέρ.

Μετά το τέλος της εξοδίου ακολουθίας εκφώνησαν επικήδειο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

Επίσης, αναγνώστηκε συλλυπητήριο μήνυμα από εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Την ώρα που έβγαινε από τη Μητρόπολη το φέρετρο με τη σορό της σπουδαίας ακαδημαϊκού, ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα.

Δείτε εικόνες από τη Μητρόπολη Αθηνών:

Ο περιφερειάρχης Αττικής Νίκος Χαρδαλιάς

Ο Θανάσης Μαρτίνος

Η Άντζελα Γκερέκου

Ο Ευάγγελος Αποστολάκης

Αξίζει να σημειωθεί πως το φέρετρο είναι καλυμμένο με την ελληνική και τη γαλλική σημαία.

Σε λαϊκό προσκύνημα η σορός της

Νωρίτερα, η σορός της εμβληματικής ιστορικού που άφησε σημαντικό αποτύπωμα στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας, τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης, όπου έσπευσε πλήθος κόσμου να την αποχαιρετήσει.

Ποια ήταν η Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29 Αυγούστου 1926. Ο πατέρας της, Νικόλαος Γλύκατζης, έμπορος, και η μητέρα της Καλλιρρόη, το γένος Ψαλτίδη, έφτασαν στην Αθήνα, στη συνοικία του Βύρωνα, με τα πρώτα τους παιδιά ως πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία μετά τη «Μεγάλη Καταστροφή».

Σε ηλικία 6 ετών, εκφωνεί τους πρώτους της πολιτικούς λόγους στη γειτονιά της, διαβάζοντας μια εφημερίδα ανάποδα υπέρ του Βενιζέλου.

Εντάσσεται στην Αντίσταση σε ηλικία 14 ετών, το 1942, στη συνοικία της στον Βύρωνα, όπου είναι υπεύθυνη για τη μεταφορά μηνυμάτων. Ολοκλήρωσε τις δευτεροβάθμιες σπουδές της στο 4ο Γυμνάσιο Αθηνών και στη συνέχεια σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας).

Αμέσως μετά τον πόλεμο, η τότε βασίλισσα Φρειδερίκη επιθυμεί να προσλάβει την καλύτερη φοιτήτρια της φιλολογίας. Παραβλέποντας τις πολιτικές απόψεις της Ελένης Αρβελέρ, την προσλαμβάνει ως γραμματέα του ιδρύματος που δημιούργησε για τα σπίτια των άπορων παιδιών. Παράλληλα, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ ργάζεται σκληρά για τη διεξαγωγή ερευνών για τη Μικρά Ασία και την Καππαδοκία. Θα δώσει στην οικογένειά της όλα όσα κέρδισε, και για τις έρευνές της στη Μικρά Ασία.

Η Ελένη Αρβελέρ αποφασίζει να μεταβεί στο Παρίσι το 1953 για να συνεχίσει τις σπουδές της στην Écoledes Hautes Études, όπου ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ Ιστορίας (1960). Το 1956 γνωρίζει τον Jacques Ahrweiler, τον οποίο παντρεύεται το 1957.

Το 1964, την επομένη της κατάθεσης της διατριβής της «Βυζάντιο και Θάλασσα» στο γραφείο του επιβλέποντος καθηγητή της, γεννά την κόρη της Μαρί-Ελέν. Ανακηρύσσεται Διδάκτωρ Γραμμάτων (Docteurès Lettres) το 1966.

Ερευνήτρια στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (CNRS) της Γαλλίας (από το 1955) και διευθύντρια ερευνών από το 1964, εξελέγη καθηγήτρια βυζαντινής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης το 1967.

Διετέλεσε διευθύντρια του τμήματος Ιστορίας και πρόεδρος της επιτροπής έρευνας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (1969-1970), προσκεκλημένη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (1973-1974), αντιπρόεδρος (1970-1973) και στη συνέχεια η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Πανεπιστημίου Paris I Panthéon-Sorbonne (1976-1981, επίτιμη πρόεδρος από το 1981).

Διορίστηκε η πρώτη γυναίκα πρύτανης της Ακαδημίας και καγκελάριος των Πανεπιστημίων του Παρισιού (1982-1989). Στη συνέχεια, διορίστηκε πρόεδρος του Κέντρου Ζορζ Πομπιντού (1989-1991), του οποίου ήταν αντιπρόεδρος από το 1976 έως το 1989.

Διετέλεσε, επίσης, πρόεδρος του Αμερικανικού Μουσείου Τέχνης (Γαλλία), αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Danielle Mitterrand, εμπειρογνώμονας στις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες στην UNESCO, πρόεδρος και στη συνέχεια επίτιμη πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Ευρώπης, επίτιμη πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Βυζαντινών Σπουδών (από το 1975), γενική γραμματέας της Διεθνούς Επιτροπής Ιστορικών Επιστημών (1980-1990), πρόεδρος και στη συνέχεια επίτιμη πρόεδρος της Παγκόσμιας Κίνησης Επιστημονικής Ευθύνης (MURS), πρόεδρος του Εθνικού Θεάτρου (Ελλάδα) (1999-2012), πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών (1993-2022) και του Διεθνούς Ιδρύματος Dmitri Shostakovich.

Ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της Βρετανικής Ακαδημίας, της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου, της Ακαδημίας Επιστημών του Βερολίνου και της Βουλγαρίας. Ήταν και επίτιμη διδάκτωρ πλήθους πανεπιστημίων (Λονδίνο, Χάρβαρντ, Βελιγράδι, Νέα Υόρκη, Νιου Μπράνσγουικ, Λίμα, Χάιφα, Πάντειο Πανεπιστήμιο, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αμερικανικό Πανεπιστήμιο Παρισιού, Φριμπούργκ, Θεσσαλονίκη και Κρήτη).