Θύρα 7: 45 χρόνια από την τραγωδία – Μαρτυρία φιλάθλου στο DEBATER (βίντεο)

45 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την 8η Φεβρουαρίου 1981, ημέρα που σημειώθηκε η τραγωδία της Θύρας 7, με 21 φιλάθλους να χάνουν τη ζωή τους μετά το ντέρμπι Ολυμπιακός – ΑΕΚ.

Μια κλειστή πόρτα και το γλίστρημα ενός οπαδού των ερυθρολεύκων ήταν αρκετά για να γραφτεί η πιο μελανή σελίδα του ελληνικού ποδοσφαίρου και ολόκληρου του ελληνικού αθλητισμού, με δεκάδες ανθρώπους να ποδοπατούνται και 21 εξ αυτών να χάνουν τη ζωή τους.

Η μαρτυρία φιλάθλου

Τότε ήταν 25 ετών. Σήμερα, στα 70 του, η μνήμη του κου Μιχάλη παραμένει ζωντανή, χαραγμένη από μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές του ελληνικού αθλητισμού. Ήταν στο παλιό Στάδιο «Γ. Καραϊσκάκης» την 8η Φεβρουαρίου 1981, στον αγώνα Ολυμπιακός – ΑΕΚ, και βρισκόταν στη Θύρα 8, λίγα μόλις μέτρα μακριά από το σημείο της τραγωδίας. Η έξοδος της ήταν δίπλα από την έξοδο 7. Ένας τοίχος τους χώριζε.

«Ήμουν στη Θύρα 8 και ακόμη το θυμάμαι σαν χθες. Πολύς κόσμος που έτρεχε να πανηγυρίσει, αλλά πήγαινε στο θάνατο», λέει με φωνή βαριά. Ο Ολυμπιακός είχε επικρατήσει με 6-0 και το γήπεδο έβραζε από ενθουσιασμό. Χιλιάδες φίλαθλοι σηκώθηκαν πριν καλά-καλά σφυρίξει τη λήξη ο διαιτητής, προσπαθώντας να κατευθυνθούν προς τις εξόδους για να προλάβουν τους παίκτες και να συνεχίσουν τον πανηγυρισμό.

Η εικόνα των εγκαταστάσεων, όπως τη θυμάται, αποκαλύπτει τις ελλείψεις της εποχής:
«Τότε, πριν μπούμε στις εξέδρες, μας πούλαγαν φελιζόλ για να τα χρησιμοποιούμε ως καθίσματα. Αν έβρεχε, έσκιζαν νάιλον σακούλες της πούλαγαν και τις βάζαμε στο κεφάλι μας για να μη βραχούμε». Τα γήπεδα δεν είχαν καθίσματα όπως σήμερα, ούτε επαρκείς εξόδους κινδύνου. Ο κόσμος στεκόταν όρθιος, στριμωγμένος, χωρίς σχέδιο εκκένωσης.

Το κακό συνέβη σε λίγα δευτερόλεπτα. «Γλίστρησε ο ένας, έπεσε, στην έξοδο δεν είχαν αφαιρέσει στη Θύρα 7 κάποια από τα τουρνέ και τότε έγινε το κακό. Ο ένας άρχισε να πέφτει πάνω στον άλλο και έγινε ένα κύμα που πίεζε στο τέλος», θυμάται. Εκεί, στα στενά σκαλιά της εξόδου, το ανθρώπινο ποτάμι μετατράπηκε σε παγίδα θανάτου. Οι πρώτοι έπεσαν και όσοι ακολουθούσαν δεν μπορούσαν να σταματήσουν. Το πλήθος συνέχισε να σπρώχνει, αγνοώντας τι είχε συμβεί μπροστά.

Η τραγωδία άφησε πίσω της 21 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες, πολλούς σε κρίσιμη κατάσταση. Οι περισσότεροι ήταν νέοι άνθρωποι, κάποιοι ανήλικοι. Η χαρά μετατράπηκε σε κραυγές πανικού και σειρήνες ασθενοφόρων. «Εκείνη τη μέρα καταλάβαμε πως ένα γήπεδο μπορεί να γίνει τάφος», λέει.

Η Θύρα 7 δεν αποτέλεσε απλώς μια θλιβερή σελίδα της ιστορίας του Ολυμπιακού, αλλά ολόκληρου του ελληνικού ποδοσφαίρου. Έγινε σημείο αναφοράς για την ανάγκη ασφάλειας στους αθλητικούς χώρους και σύμβολο μνήμης για όσους χάθηκαν άδικα. Κάθε χρόνο, στις 8 Φεβρουαρίου, φίλαθλοι αφήνουν λουλούδια στο μνημείο του σταδίου, υπενθυμίζοντας ότι ο αθλητισμός πρέπει να ενώνει και όχι να σκοτώνει.

«Δεν φταίξαμε εμείς», καταλήγει. «Φταίξανε οι συνθήκες. Φταίξανε οι πόρτες που δεν άνοιξαν ποτέ όσο έπρεπε».