Τέρης Χρυσός: «Θέλω, όταν πεθάνω, στον τάφο μου να γράψουν “αδικημένος” – Το λέω ως παράπονο»

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στην εφημερίδα «Espresso», ο Τέρης Χρυσός εξέφρασε την πικρία του για την έλλειψη αναγνώρισης της πολυετούς προσφοράς του. Ο γνωστός τραγουδιστής δήλωσε πως αισθάνεται βαθιά αδικημένος από τον καλλιτεχνικό χώρο παρά τις μεγάλες επιτυχίες του.

Μάλιστα, αποκάλυψε την επιθυμία του να αναγραφεί η λέξη «αδικημένος» στον τάφο του ως τελική ένδειξη παραπόνου, καθώς αυτή εκφράζει τα συναισθήματα που του άφησε η μακρόχρονη πορεία του στο ελληνικό τραγούδι.

Διαβάστε επίσης: Τέρης Χρυσός: Συγκλονίζει ο τραγουδιστής – «Σκέφτομαι ότι έρχεται και η δική μου ώρα»

Νιώθετε ότι η προσφορά σας στη μουσική αναγνωρίστηκε όπως θα έπρεπε ή νιώθετε ότι έχετε αδικηθεί;

Αισθάνομαι πολύ αδικημένος, γιατί έχω προσφέρει τόσο πολλά στο ελληνικό τραγούδι και δεν βρέθηκαν άνθρωποι να μου πουν έναν καλό λόγο ή να κάνουν κάτι καλό για εμένα. Θέλω, όταν πεθάνω, στον τάφο μου να γράψουν «Τέρης Χρυσός, ο αδικημένος».

Ένας τραγουδιστής που μου έκανε δεύτερη φωνή, πολύ μέτρια κιόλας, σήμερα έχει εκατομμύρια, έχει ένα σπίτι καταπληκτικό με ένα πιάνο λευκό στο σαλόνι του. Αυτό το θεωρώ αδικία. Γιατί; Τι παραπάνω είχε; Και πολλοί έχουν βγάλει εκατομμύρια με τραγουδάκια και δεν ξέρω με τι άλλα μέσα.

Απογοητευτήκατε ποτέ από τον χώρο του τραγουδιού;

Με τους ανθρώπους του, ναι! Βοήθησα τον Γιάννη Πουλόπουλο να ανελιχθεί και να γίνει μεγαλύτερη φίρμα από εμένα. Ήταν γείτονάς μου στο Περιστέρι και δούλευε στην οικοδομή με τον αδερφό μου. Εγώ τον σύστησα στον Μίκη Θεοδωράκη και στην Columbia. Όταν έγινε μέγας και τρανός, τον είδα σε έναν χορό στο «Χίλτον» και έτρεξα να τον αγκαλιάσω.

Εκείνος, όμως, έκανε ότι δεν με ήξερε… Έμεινα ξερός, με πείραξε πάρα πολύ αυτό. Όταν σταμάτησα να τραγουδάω, πολλοί καλλιτέχνες έπαψαν να έρχονται σπίτι μου και να μου τηλεφωνούν. Με ήθελαν μόνο στη δόξα μου, τώρα έχουν εξαφανιστεί – και το λέω ως παράπονο. Εγώ, όμως, συγχωρώ τους πάντες.

Κοιτάζοντας πίσω στη ζωή σας, αναπολείτε συχνά το παρελθόν; Υπάρχουν στιγμές που ακόμα φωτίζουν την καρδιά σας ή γεμίζουν τη σκέψη σας με γλυκιά νοσταλγία;

Αναπολώ το παρελθόν πάντα με καλοσύνη, γιατί πραγματικά έζησα υπέροχες στιγμές. Μια φορά, φεύγοντας από το αναψυκτήριο όπου τραγουδούσα, μπήκα στο αυτοκίνητό μου. Έτρεξαν οι θαυμαστές μου να σηκώσουν το αυτοκίνητο στα χέρια τους και με πήγαν 200 μέτρα πιο πέρα! ‘Εχω ζήσει ακραία περιστατικά θαυμασμού στα 67 χρόνια καριέρας.