Αλέκος Συσσοβίτης: «Εκτίμησα το δώρο της ζωής από πολύ μικρός – Έψαχνα να δώσω μία θεραπεία στο μέσα μου»

Ο Αλέκος Συσσοβίτης, σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Στούντιο 4» το απόγευμα της Τρίτης, προχώρησε σε μια ειλικρινή και βαθιά προσωπική εξομολόγηση.

Με αφορμή τη συμμετοχή του στην παράσταση Από ήλιο σε ήλιο, μίλησε για τα παιδικά του χρόνια, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και τη στάση ζωής που διαμόρφωσε μέσα από αυτές.

Αναφερόμενος στις εμπειρίες της παιδικής του ηλικίας και στις απαιτήσεις που κλήθηκε να διαχειριστεί από νωρίς, είπε: «Επειδή από πολύ μικρός έπρεπε να αντέξω στα δύσκολα, έπρεπε να έχω μία θετική σκέψη. 12 χρονών με πήρε ο πατέρας μου στην οικοδομή.

Πώς ένα παιδί μπορεί το καλοκαίρι να πηγαίνει να δουλεύει στην οικοδομή, να χαλάει το σώμα του, τα χέρια του αν δεν έχει μία θετική σκέψη; Αντέχω, μπορώ. Άρα, για να πεις ότι μπορώ, εκτιμάς ότι είμαι καλά και υγιής. Όταν έμπαινα στα νοσοκομεία και έβλεπα 8 χρονών παιδιά να είναι καθηλωμένα με καρκίνο και να ’ναι αμίλητα και να κοιτάνε το τίποτα, πώς είναι δυνατόν να μην εκτιμήσω εγώ ότι περπατάω στον δρόμο και είμαι τυχερός που υπάρχω;».

Εξηγώντας τις συνθήκες που τον έφεραν σε επαφή με δύσκολες καταστάσεις από μικρή ηλικία, ανέφερε: «Γιατί συνέβαιναν πράγματα, οπότε έπρεπε να μπω. Όχι για μένα, για άλλους ανθρώπους, για συμπαράσταση. Όταν έβλεπα τον πόνο των ανθρώπων από πολύ μικρή ηλικία και τον ένιωθα και εγώ πάνω μου, όταν τα πράγματα δυσκόλευαν έπρεπε να ’χω μια θετική σκέψη. Και η πιο θετική σκέψη είναι να εκτιμήσουμε το τώρα. Το ότι είμαστε στα πόδια μας. Δεν το θυμόμαστε εύκολα αυτό».

Ο ηθοποιός στάθηκε επίσης στην ανθρώπινη τάση προσκόλλησης στο παρελθόν και στον φόβο απέναντι στο μέλλον, επισημαίνοντας: «Βασικά το ξεχνάμε όταν είμαστε εγκλωβισμένοι στο χθες. Όταν μας αρέσει το νέο αλλά δεν δεχόμαστε την πάροδο του παλιού. Δηλαδή έχουμε μία τάση να μη θέλουμε να τελειώνουν τα πράγματα.

Είμαστε νοσταλγικοί, είμαστε γραπωμένοι απ’ το χρόνο, απ’ το χθες, γιατί φοβόμαστε φυσικά το θάνατο και το αύριο. Δεν θέλουμε να νιώθουμε το τέλος. Αλλά απ’ την άλλη μεριά χαιρόμαστε πολύ το νέο. Αν δεν τελειώσει όμως κάτι, δεν μπορεί να ξεκινήσει κάτι καινούργιο. Οπότε πολλές φορές αυτή είναι η μεγαλύτερή μας παγίδα».

Τέλος, αναφέρθηκε στη σημασία της εσωτερικής φροντίδας και της ψυχικής ισορροπίας, τονίζοντας: «Επειδή ήταν τόσο σημαντικά αυτά που συνέβαιναν μέσα στο σπίτι, στον ψυχολογικό παράγοντα, μου δώσανε ένα μάθημα από πολύ μικρή ηλικία.

Οπότε εξ ανάγκης έπρεπε να φροντίζω την ψυχή μου. Όχι μόνο την εικόνα μου, αλλά και το μέσα μου. Αν υπάρχει πρόβλημα έξω, καταλάβαινα ότι μάλλον υπάρχει πρόβλημα και μέσα. Και έψαχνα να δώσω μία θεραπεία στο μέσα μου. Καλό είναι να μην αποποιούμαστε την εικόνα μας, είναι μεγάλο δώρο η εικόνα μας. Γιατί όχι; Αν μπορούμε να ’μαστε και ωραίοι, αλλά και ωραίοι ψυχικά, γιατί όχι;».