Συγκλονίζει ο Νίκος Πλακιάς: “Το μόνο που με ένοιαζε ήταν αν τα παιδιά ήταν ζωντανά μετά τη σύγκρουση”

Σε μία ακόμη συγκλονιστική περιγραφή για την μοιραία νύχτα της τραγωδίας των Τεμπών προχώρησε ο Νίκος Πλακιάς, που έχασε τις δίδυμες κόρες του και την ανιψιά του, Μαρία, Χρυσή και Θώμη, στο τραγικό δυστύχημα.

Όπως είπε μιλώντας στo  Open: «Ήξερα ότι δεν θα ξαναέβλεπα τα παιδιά μου από τη στιγμή που βγήκα από το σπίτι» τη νύχτα της τραγωδίας των Τεμπών και περιέγραψε πως η σύζυγός του πίστευε ότι θα έβλεπαν ξανά τα παιδιά τους: «”Μην ανησυχείς” μου έλεγε “θα τα βρούμε τα κορίτσια”».

Στο νοσοκομείο άρχισαν να μαζεύονται συγγενείς των επιβατών και γρήγορα έγινε σαφές ότι παρέμεναν οι γονείς των παιδιών που είχαν χαθεί στην σιδηροδρομική τραγωδία.

 «Το μόνο που με ένοιαζε ήταν αν τα παιδιά ήταν ζωντανά μετά τη σύγκρουση ή αν φώναζαν “μαμά και μπαμπά”. Αν ήταν ζωντανά και αν με χρειάζονταν».

«Πήραμε το αυτοκίνητο και ήρθαμε εδώ πιο πάνω, στο ΑΤ Τεμπών. Κόλαση, πόλεμος, ασθενοφόρα. Ήδη μέσα μου πίστευα ότι χαθήκανε τα παιδιά. Το ένιωθα, ότι χαθήκανε τα παιδιά μου, τρία παιδιά. Αν ήταν ένα θα μπορούσα να πω ότι χτύπησε, είναι σε μια ΜΕΘ… αλλά τρία παιδιά; Η ελπίδα για μένα σταμάτησε όταν το ένιωσα. Ειλικρινά, το ένιωσα από το σπίτι. Η σύζυγός μου δεν το ένιωσε. Εγώ προσπαθούσα να την προετοιμάσω».

«Μας έδειξαν τις λίστες όσων έφυγαν με λεωφορεία, είδαμε πως δεν ήταν τα παιδιά μας. Πήγαμε στο νοσοκομείο. Εκεί που καθόμασταν στο αμφιθέατρο, κατέβηκε ένας γιατρός και είπε πως υπάρχει στη ΜΕΘ ένα κορίτσι 1,75, ξανθό με γαλάζια μάτια. Φαντάστηκα ότι μπορεί να ήταν το παιδί μου. Πεταχτήκαμε 3-4 οικογένειες. Ένας κύριος είδε μια φωτογραφία και αγκάλιασε τη σύζυγό του… Κατάλαβα πως δεν ήταν το δικό μου παιδί».

Περιέγραψε, πως δεν είχε άλλο μέλημα, ενώ υπογράμμισε πως στο πρώτο 40ημερο μνημόσυνο ήταν όλοι μαζί, ακόμα και όσοι κατηγορούνται για την υπόθεση. 

«Δεν ήθελα να ακουστούν τα ηχητικά» είπε για τις αποκαλύψεις που άρχισαν να βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

«Η φράση “δεν έχω οξυγόνο” απέδειξε ότι κάποιος αριθμός ατόμων ήταν ζωντανός μετά τη σύγκρουση» υπογράμμισε ο Νίκος Πλακιάς. 

Κλείνοντας, ξεκαθαρίζει τι σημαίνει για εκείνον η επόμενη μέρα.

«Δεν υπάρχει δικαίωση για μένα. Δικαίωση είναι να πάω σπίτι να ανοίξω την πόρτα και να δω τα παιδιά μου. Στο δικαστήριο πάω γιατί ήδη πέρασαν 3 χρόνια και δεν είναι κανένας υπεύθυνος φυλακή. Και αυτό με θυμώνει», λέει και αναρωτιέται:

«Έπρεπε να χαθούν 57 αγνές ψυχές για να ξυπνήσει το ελληνικό κράτος και να παραδώσει έναν σιδηρόδρομο στους Έλληνες πολίτες; Αδιανόητο».