Υπάτιος Πατμάνογλου για τα 9 χρόνια από το τραγικό τροχαίο που έχασε σύζυγο και γιο: “Η χειρότερη μέρα της ζωής μου”

Σε ανάρτηση με αφορμή την επέτειο των 9 χρόνων από το τραγικό τροχαίο στην Εθνική Οδό Αθηνών Λαμίας, που στοίχισε τη ζωή στην γυναίκα του και το παιδί του, προχώρησε ο Υπάτιος Πατμάνογλου.

Υπενθυμίζεται ότι στις 26 Φεβρουαρίου 2017, η Porsche που οδηγούσε ο Γιώργος Βακάκης προσέκρουσε με ιλιγγιώδη ταχύτητα στο σταθμευμένο αυτοκίνητο του Υπάτιου Πατμάνογλου, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν ακαριαία η σύζυγος και ο γιος του τελευταίου.

Στην ανάρτησή του, ο Υπάτιος Πατμάνογλου έκανε αναφορά για την «χειρότερη ημέρα της ζωής του». Την ανάρτηση συνόδευσε με φωτογραφία στην οποία εμφανίζεται με τραύματα στο πρόσωπο.

«Το τραύμα δεν είναι μόνο σωματικό, είναι και πνευματικό. Δεν είχα να διαχειριστώ μόνο το πένθος μου. Είχα να διαχειριστώ και ένα μέρος του κόσμου, με τα αρνητικά του σχόλια. Αυτή ήταν η δοκιμασία μου. Αυτός ήταν ο σταυρός μου», έγραψε, μεταξύ άλλων, στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook.

Αναλυτικά η ανάρτησή του:

«26 Φεβρουαρίου 2017
Η χειρότερη μέρα της ζωής μου.
Η μέρα που ένας πατέρας δεν θα έπρεπε ποτέ να ζήσει.
Η μέρα που ένας σύζυγος δεν θα έπρεπε ποτέ να αντικρίσει.
Η μέρα που κατάλαβα πως όλα μπορούν να τελειώσουν σε μια στιγμή.
Από εκείνη τη μέρα δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος.
Ποτέ δεν ξέρεις πόσο δυνατός είσαι,
μέχρι να έρθει η στιγμή που η δύναμη θα είναι η μόνη επιλογή που θα έχεις.
Εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ να μάθετε πόση δύναμη κρύβετε μέσα σας.
Θα μπορούσα σήμερα να βρίσκομαι σε ένα ψυχιατρείο.
Θα μπορούσα να είμαι σε ένα κέντρο αποκατάστασης, παραπληγικός ή τετραπληγικός.
Θα μπορούσα να είμαι βαριά εγκαυματίας.
Θα μπορούσα να είμαι πολυτραυματίας.
Δεν έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά.
Γι’ αυτό δοξάζω τον Θεό.
Όμως το τραύμα δεν είναι μόνο σωματικό,ειναι και πνευματικό.
Δεν είχα να διαχειριστώ μόνο το πένθος μου.
Είχα να διαχειριστώ και ένα μέρος του κόσμου, με τα αρνητικά του σχόλια.
Αυτή ήταν η δοκιμασία μου.
Αυτός ήταν ο σταυρός μου.
Δεν εγκατέλειψα.
Δεν άφησα ποτέ την πίστη μου.
Κι αυτό με κράτησε ζωντανό και πνευματικά όρθιο.
Η πραγματική αντοχή δεν φαίνεται στο σώμα,
αλλά στην ψυχή.
Συνεχίζω.
Ζω.
Και κάθε δυσκολία με κάνει πιο δυνατό.
Η ζωή δεν είναι δεδομένη.
Ο δρόμος δεν συγχωρεί.
Ένα δευτερόλεπτο αρκεί.
Μην οδηγείτε σαν να έχετε δεύτερη ζωή.
Υ.Γ.
Αλί σε αυτούς που μένουν.
Γιατί αυτοί που έφυγαν είναι στον Παράδεισο.
Η κόλαση είναι εδώ.
Η πληγή δεν κλείνει. Κρύβεται».