Τραγωδία της Marfin 16 χρόνια μετά: “Ποτέ ξανά τέτοια θυσία στο βωμό του παραλογισμού”

Σαν σήμερα, 5 Μαΐου, συμπληρώνονται 16 χρόνια από την τραγωδία της Marfin, μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Μια ημέρα που σημάδεψε ανεξίτηλα τη συλλογική μνήμη και άφησε πίσω της αναπάντητα ερωτήματα, βαθιά θλίψη και ένα διαρκές αίτημα για δικαιοσύνη.

Η εικόνα που παραμένει χαραγμένη στο μυαλό όλων είναι αυτή μιας γυναίκας να ζητά απεγνωσμένα βοήθεια, δίπλα σε μια άλλη που δεν πρόλαβε να ζήσει – ούτε η ίδια, ούτε το παιδί που κυοφορούσε. Τρεις ζωές χάθηκαν με τρόπο τραγικό, σε ένα γεγονός που συγκλόνισε όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και τη διεθνή κοινότητα.

Δεκαέξι χρόνια μετά, το πιο βασανιστικό ερώτημα παραμένει: γιατί δεν έχουν βρεθεί και τιμωρηθεί οι ένοχοι;

Ο Γενικός Γραμματέας της ΟΤΟΕ, Αθανάσιος Σταθόπουλος, σε δήλωσή του επισημαίνει:

«Αυτό το οποίο πρέπει εξ αρχής να τεθεί είναι ότι πάνω απ’ όλα ήταν άνθρωποι. Ήταν ζωές όπου βίωναν την καθημερινότητα, είχαν όνειρα και φιλοδοξίες. Ήταν μέρος θεωρητικά πάντοτε μιας ευνομούμενης πολιτείας. Αυτό ακριβώς το στοιχείο είναι το οποίο μας δίνει σε όλους μας τα ενεργά μέρη αυτής της κοινότητας που ονομάζεται πολιτεία, την βεβαιότητα ότι είμαστε ασφαλείς, είτε στο χώρο εργασίας μας είτε γενικότερα στη ζωή μας.»

«Δυστυχώς στην συγκεκριμένη περίπτωση, όπως και σε πλειάδα άλλων περιπτώσεων δεν έχει συμβεί. Ακραία στοιχεία παρήσφρησαν για τους δικούς τους καταστροφικούς εγκληματικούς λόγους σε μία ειρηνική δυναμική εκδήλωση διαμαρτυρίας και δημιούργησαν αυτό το οποίο στην ουσία έμελε να στερήσει τη ζωή σε 4 ανθρώπους»

«Οι ευθύνες είναι συγκεκριμένες. Σίγουρα των ηθικών και φυσικών αυτουργών και από την άλλη πλευρά στους μηχανισμούς της θεωρητικά πάντοτε ευνομούμενης πολιτείας, όπου εκδήλωσαν αδυναμία να πράξουν αυτό το οποίο είχαν την υποχρέωση»

«Σίγουρα οι υποψίες είναι οι λεγόμενοι “γνωστοί άγνωστοι”, που παρεισφρέουν σε ειρηνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Το ερώτημα είναι συγκεκριμένο: γιατί δεν έχουν βρεθεί προκειμένου να τιμωρηθούν οι ένοχοι;»

«Με απόλυτη κατηγορηματικότητα, όχι, δεν τους έχουμε ξεχάσει. Το αποδεικνύουμε κάθε χρόνο, κάθε 5 Μαΐου, αλλά και σε κάθε σχετική δημόσια συζήτηση.»

«Αυτό το οποίο πρέπει να ειπωθεί είναι ότι ποτέ ξανά δεν πρέπει να υπάρξει τέτοια θυσία στο βωμό της πίεσης και του παραλογισμού. Το ανθρώπινο δυναμικό πρέπει να προστατεύεται. Η επαγγελματική υγεία και ασφάλεια είναι το άλφα και το ωμέγα της καθημερινότητας.»

«Μετά την τραγωδία άλλαξαν πράγματα στους χώρους εργασίας, αρκετά, όχι όμως πολλά. Η ασφάλεια εργαζομένων και πολιτών πρέπει να αποτελεί διαρκή προτεραιότητα, ιδιαίτερα σε χώρους όπου υπάρχει αυξημένος κίνδυνος. Όπου υπάρχει χρήμα υπάρχουν και παραβατικά στοιχεία»

Η μνήμη των θυμάτων παραμένει ζωντανή. Όχι μόνο ως φόρος τιμής, αλλά και ως διαρκής υπενθύμιση ότι η δικαιοσύνη, η ασφάλεια και η ανθρώπινη ζωή δεν μπορούν να θεωρούνται δεδομένες. Η κοινωνία οφείλει να θυμάται και να απαιτεί – γιατί μόνο έτσι μπορεί να ελπίζει ότι τέτοιες τραγωδίες δεν θα επαναληφθούν.