Λεωφόρος Κύμης: “Ως εδώ” – Η φωνή ενός πολίτη στο DEBATER που δεν αντέχει άλλα βάρη

Γράφει ο Αχιλλέας Χατζηνούσιους

Η κατάσταση έχει φτάσει στα όριά της. Ως κάτοικος των βορείων προαστίων, νιώθω πως η καθημερινότητά μας μετατρέπεται διαρκώς σε ένα ακριβοπληρωμένο προνόμιο. Το ενδεχόμενο επιβολής νέων διοδίων στην επέκταση της Λεωφόρου Κύμης δεν είναι απλώς μια τεχνική λεπτομέρεια ενός έργου υποδομής· είναι μια ακόμα επιβάρυνση στις πλάτες μας. Και αυτή τη φορά, η αντίδραση δεν είναι απλώς έντονη—είναι εκρηκτική.

Η αγανάκτηση που βλέπουμε γύρω μας δεν γεννήθηκε ξαφνικά. Έχει βαθιές ρίζες. Δεν ξεχνάμε τι έγινε το 2020, όταν η διοίκηση του Γιώργου Θωμάκου έχασε τη μάχη στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Εκείνη η αποτυχία δεν ήταν μια απλή νομική ήττα· ήταν ένα πλήγμα που άφησε την πόλη εκτεθειμένη. Και σήμερα, κάποιοι από τους ίδιους ανθρώπους εμφανίζονται ως τιμητές της κατάστασης, λες και δεν έχουν καμία ευθύνη.

Από την άλλη, ο σημερινός δήμαρχος, Βασίλης Ξυπολυτάς, φαίνεται να κατανοεί τη σοβαρότητα της κατάστασης. Δεν μιλάμε για εύκολες λύσεις ή εντυπωσιακές δηλώσεις. Μιλάμε για μια ξεκάθαρη στάση: δεν μπορεί να υπάρξει συναίνεση σε νέα διόδια όταν ήδη πληρώνουμε παντού. Η θέση του ότι δεν πρέπει να προχωρήσει τίποτα αν δεν καταργηθούν πρώτα τα διόδια σε Βαρυμπόμπη και Άγιο Στέφανο είναι, κατά τη γνώμη μου, η ελάχιστη λογική βάση διαπραγμάτευσης.

Δεν θέλουμε άλλες “λύσεις” που απλώς μεταφέρουν το κόστος σε εμάς. Δεν γίνεται κάθε έργο να καταλήγει να το πληρώνει ο πολίτης ξανά και ξανά. Οι δρόμοι πρέπει να εξυπηρετούν την κοινωνία, όχι να λειτουργούν σαν μηχανισμός είσπραξης.

Και κάτι ακόμα: η πολιτική εκμετάλλευση της οργής μας είναι προσβλητική. Όταν βλέπω πρόσωπα όπως ο Ζαπάντης να υψώνουν τώρα φωνή διαμαρτυρίας, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ πού ήταν όταν λαμβάνονταν οι κρίσιμες αποφάσεις. Η μνήμη των πολιτών δεν είναι τόσο κοντή όσο κάποιοι πιστεύουν.

Η επέκταση της Κύμης θα έπρεπε να είναι ένα έργο που βελτιώνει τη ζωή μας. Αντί γι’ αυτό, κινδυνεύει να γίνει ένα ακόμη σύμβολο οικονομικής πίεσης. Δεν ζητάμε κάτι παράλογο. Ζητάμε το αυτονόητο: να μπορούμε να κινούμαστε στην πόλη μας χωρίς να αισθανόμαστε ότι πληρώνουμε διόδια σε κάθε μας βήμα.

Αν υπάρχει κάτι που πρέπει να γίνει τώρα, είναι να μείνουμε ενωμένοι. Γιατί αυτή η μάχη δεν είναι πολιτική—είναι καθημερινή. Και αφορά όλους μας.