Καταγγελία στο DEBATER: «Τα πρόστιμα δεν είναι συγκοινωνιακή πολιτική – είναι εισπρακτικός μηχανισμός»

Με αφορμή το νέο σχέδιο νόμου του Υπουργείου Μεταφορών που βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση, ο Γενικός Γραμματέας του Σωματείου Εργαζομένων στο Μετρό και εκπρόσωπος των εργαζομένων στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΣΤΑ.ΣΥ., Σπύρος Ρεβύθης, προχώρησε στην ακόλουθη δήλωση στο DEBATER:

«Η πολιτική του Υπουργείου και η γενικότερη κατεύθυνση εργολαβοποίησης των ελέγχων κομίστρου, με σκοπό την επίτευξη οικονομικών στόχων, πρέπει να μας βρει αντίθετους.
Το ζήτημα είναι θεσμικό και αφορά τόσο τους επιβάτες όσο και τους εργαζόμενους στις δημόσιες συγκοινωνίες».

Σύμφωνα με το νέο ερανιστικό σχέδιο νόμου, διευρύνεται το πλαίσιο ελέγχου κομίστρου, δίνοντας τη δυνατότητα ελέγχου και επιβολής προστίμων και σε τρίτους – εργολάβους, ενώ προβλέπεται και αύξηση του προστίμου από τα 72 ευρώ στα 100 ευρώ.

«Όπου μπαίνουν εργολάβοι, οι πιέσεις για έσοδα αυξάνονται ραγδαία. Όταν ο έλεγχος κομίστρου συνδέεται με συμβάσεις, στόχους απόδοσης και οικονομικές δεσμεύσεις, τότε το πρόστιμο παύει να λειτουργεί πρωτίστως ως μέτρο συμμόρφωσης και μετατρέπεται σε εργαλείο επίτευξης εισπρακτικών στόχων», τονίζει.

Όπως επισημαίνει, οι εργολάβοι δεν λειτουργούν με κοινωνικά κριτήρια, όπως αρμόζει στις δημόσιες αστικές συγκοινωνίες, αλλά με βάση οικονομικούς δείκτες και αποδόσεις.

«Το αποτέλεσμα είναι ένα: αυξημένη πίεση για πρόστιμα, όχι βελτίωση της ποιότητας των συγκοινωνιών και στοχοποίηση της κοινωνικής οργής προς τους συναδέλφους Ελεγκτές Εισιτηρίων της ΣΤΑ.ΣΥ., με ό,τι κινδύνους αυτό συνεπάγεται για τη σωματική τους ακεραιότητα».

Θέτοντας το ερώτημα ποιος τελικά πληρώνει το κόστος αυτής της πολιτικής, ο κ. Ρεβύθης απαντά ξεκάθαρα:

• ο εργαζόμενος επιβάτης,
• ο άνεργος,
• ο νέος που μετακινείται καθημερινά για εργασία, σπουδές ή ιατρικές ανάγκες.

«Την ίδια στιγμή, όσοι νομοθετούν αυτές τις ρυθμίσεις δεν βιώνουν τον συνωστισμό, δεν αντιμετωπίζουν τις καθυστερήσεις και δεν αισθάνονται το βάρος του εισιτηρίου σε σχέση με το εισόδημα», υπογραμμίζει.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η εισιτηριοδιαφυγή δεν αντιμετωπίζεται με εργολαβίες και λογική “πρόστιμο-φάμπρικα”.

Αντιμετωπίζεται με:

• δίκαιο και προσιτό κόμιστρο,
• συχνά και αξιόπιστα δρομολόγια,
• ποιοτικές δημόσιες συγκοινωνίες,
• μόνιμο προσωπικό με κοινωνικό και υπηρεσιακό ρόλο και όχι με ιδιωτικοποίηση του ελέγχου.

«Οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι κοινωνικό αγαθό και όχι πεδίο κερδοφορίας εργολάβων.
Το κράτος δεν μπορεί να μετατρέπει τον έλεγχο κομίστρου σε μηχανισμό εσόδων για ιδιώτες και τον επιβάτη σε “κινούμενο φορολογικό στόχο”», καταλήγει.