Καταγγελία στο DEBATER: “Συνδικαλιστικό όργανο επικροτεί καταδικασμένο υπαλλήλο για εκβιασμούς”

Τον Ιούλιο του 2024, οι αρχές εξάρθρωσαν μια κανονική μαφία που δρούσε ακόμη και εντός του Δήμου Αθηναίων.

Η έρευνα αποκάλυψε 47 τεκμηριωμένους εκβιασμούς και μια καλοστημένη μηχανή διακίνησης μαύρου χρήματος, με ετήσιο τζίρο που ξεπερνούσε τις 700.000 ευρώ, διακινούμενα σε χαρτοσακούλες.

Ο «εγκέφαλος» της οργάνωσης δεν ήταν ένας απλός υπάλληλος. Κατείχε θέση ευθύνης ως προϊστάμενος τμήματος και την ίδια στιγμή, βρισκόταν στην κορυφή συνδικαλιστικού οργάνου του κλάδου του.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο, όμως, αφορά την ίδια την ιεραρχία: ο συγκεκριμένος προϊστάμενος λογοδοτούσε απευθείας στον διευθυντή της υπηρεσίας, ο οποίος, σύμφωνα με τα δεδομένα, δεν αντιλήφθηκε τίποτα από τη συστηματική δράση που εξελισσόταν κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη του.

Μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου, η διοίκηση του δήμου προχώρησε στην αντικατάσταση του διευθυντή – μια κίνηση που θεωρήθηκε αυτονόητη.

Ωστόσο, το Διοικητικό Εφετείο ακύρωσε αυτή την απόφαση για καθαρά τυπικούς λόγους, ανοίγοντας τον δρόμο για την επιστροφή του.

Η θερμή υποστήριξη του από το συνδικαλιστικό όργανο του καταδικασμένου υπαλλήλου

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό παράδοξο. Όπως καταγγέλλει πολίτης στο DEBATER: «Το ίδιο συνδικαλιστικό όργανο που είχε εκλέξει πρόεδρο τον κατηγορούμενο για εκβιασμούς, πανηγύριζε την απόφαση για να απαιτήσει την άμεση επαναφορά του διευθυντή στη θέση του. Πρόκειται για τον ίδιο φορέα που, όταν αποκαλύφθηκαν οι συλλήψεις, επέλεξε τη σιωπή: καμία δήλωση συμπαράστασης προς τα θύματα, καμία ένδειξη αυτοκριτικής για τα όσα συνέβαιναν στους κόλπους του», επισημαίνει.

Η σπουδή αυτή γεννά εύλογα ερωτήματα. «Τι ακριβώς επιδιώκεται με την επιστροφή μιας διοίκησης υπό την οποία αναπτύχθηκαν τέτοια φαινόμενα; Η στάση των συνδικαλιστών αφήνει την εντύπωση ότι η “κανονικότητα” που επιθυμούν συνδέεται με μια ανοχή — ή έστω μια αδιαφορία — απέναντι σε σοβαρές παθογένειες», καταγγέλλει.

Την ίδια στιγμή, οι επαγγελματίες που βρήκαν το θάρρος να καταγγείλουν τους εκβιασμούς, βλέπουν τη δικαστική τυπολατρία και τον συνδικαλιστικό κυνισμό να υπερισχύουν της ουσίας. Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι απογοητευτικό: η ευθύνη παραμένει έννοια κενή περιεχομένου, εύκολα παρακαμπτόμενη μπροστά σε διαδικαστικά προσκόμματα και συντεχνιακές πιέσεις.

Τελικά, η επιστροφή στο χθες δεν είναι απλώς μια διοικητική εξέλιξη. Όπως καταγγέλλει ο πολίτης είναι: «μια υπενθύμιση ότι, σε αυτόν τον τόπο, η λογοδοσία συχνά υποχωρεί μπροστά στη λήθη — και ότι το πραγματικό στοίχημα παραμένει ακόμη ανοιχτό», διαπιστώνει απογοητευμένος.