Σκέρτσος: “Σταθερότητα δεν σημαίνει στασιμότητα – Σημαίνει τον χρόνο που χρειάζεται μια χώρα για να αλλάξει πραγματικά”

 «Η δημόσια συζήτηση για τη διεκδίκηση μιας τρίτης κυβερνητικής θητείας γίνεται περισσότερο με όρους μεταφυσικής και πολύ λιγότερο με όρους επιδόσεων, αξιοπιστίας και σχεδίου», επισημαίνει σε άρθρο του στην «Καθημερινή της Κυριακής» ο υπουργός Επικρατείας, Άκης Σκέρτσος, κάνοντας ειδική αναφορά στη σημασία της πολιτικής σταθερότητας ως παράγοντα συλλογικής προόδου αλλά και ανθεκτικότητας στις κρίσεις.

   Αναφερόμενος στην «κατάρα των δύο θητειών», στο γεγονός δηλαδή ότι καμία μεταπολιτευτική κυβέρνηση δεν έχει κερδίσει τρεις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, «λες και οι δύο θητείες να είναι το φυσιολογικό όριο της δημοκρατικής αντοχής μιας κυβέρνησης» ο κ. Σκέρτσος διερωτάται: «Γιατί να μην είναι το ερώτημα, πρώτα απ’ όλα τι έκανε μια κυβέρνηση στα χρόνια που κυβέρνησε; Πόσες από τις προγραμματικές της δεσμεύσεις υλοποίησε; Ποιο είναι το σχέδιό της για την επόμενη ημέρα; Και, κυρίως, αν έχει ακόμη κάτι ουσιαστικό να προσφέρει στον μετασχηματισμό της χώρας;».

   Απευθυνόμενος σε όλους όσοι θέτουν ως αυτοσκοπό την πολιτική ανανέωση χωρίς να ρωτούν τον «ξενοδόχο», δηλαδή τους ίδιους τους πολίτες, ο υπουργός Επικρατείας παραπέμπει στην ευρωπαϊκή εμπειρία και αναφέρει τα εξής παραδείγματα: Ο Χέλμουτ Κολ και η Άνγκελα Μέρκελ κυβέρνησαν τη Γερμανία από 16 χρόνια ο καθένας. Η Μάργκαρετ Θάτσερ 11,5 χρόνια και ο Τόνι Μπλερ 10 χρόνια τη Μεγάλη Βρετανία. Ο Φρανσουά Μιτεράν 14 χρόνια, ενώ ο Ζακ Σιράκ 12 χρόνια τη Γαλλία. Ο Φελίπε Γκονθάλεθ 13,5 χρόνια την Ισπανία, ο Μαρκ Ρούτε 14 χρόνια την Ολλανδία και ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ 18 χρόνια το Λουξεμβούργο.

   «Οι χώρες αυτές δεν έγιναν λιγότερο δημοκρατικές επειδή οι πολίτες τους ψήφισαν επανειλημμένως την ίδια πολιτική ηγεσία» τονίζει ο κ. Σκέρτσος, συμπληρώνοντας ότι, εκ του αποτελέσματος, πολλές από αυτές τις χώρες προόδευσαν οικονομικά και κοινωνικά σε περιόδους παρατεταμένης πολιτικής σταθερότητας και μεταρρυθμιστικής συνέχειας.

   Εστιάζοντας στη χώρα μας, ο υπουργός Επικρατείας υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν έχει θεραπεύσει όλες τις πληγές της κρίσης χρέους, έχει όμως διανύσει σημαντική απόσταση σε πολύ ταραγμένους καιρούς. Όπως σημειώνει, το δημόσιο χρέος, από περίπου 210% του ΑΕΠ στην κορύφωση της πανδημίας, υποχώρησε στο 146,6% το 2025 και προβλέπεται στο 136,6% το 2026. Η ανεργία, από 17% τον Ιούνιο του 2019, βρίσκεται πλέον κάτω από 8%, ενώ το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ έχει αυξηθεί σωρευτικά κατά 26% από το 2020. Τα τελευταία χρόνια, η ελληνική οικονομία αναπτύσσεται σταθερά με ρυθμούς υψηλότερους από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, μειώνοντας σταδιακά μέρος της χαμένης απόστασης της κρίσης.

   Τονίζει, ωστόσο, ότι τίποτα απο τα παραπάνω δεν είναι λόγος για εφησυχασμό. Αναγνωρίζει δε, ότι «το καθαρό εισόδημα ανά κάτοικο παραμένει αισθητά χαμηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Η απονομή δικαιοσύνης, παρότι έχει επιταχυνθεί, πρέπει να συγκλίνει με τους ευρωπαϊκούς δείκτες. Η χωροταξική μεταρρύθμιση πρέπει να ολοκληρωθεί. Και ο πρωτογενής τομέας χρειάζεται να κάνει άλματα παραγωγικότητας, εξωστρέφειας και βιωσιμότητας ως προς τις καλλιέργειες και τα προϊόντα που παράγουμε. Η σύγκλιση είναι έργο σε εξέλιξη, όχι έργο ολοκληρωμένο».

   Σύμφωνα με τον κ. Σκέρτσο, η συζήτηση για τις επόμενες εκλογές «δεν μπορεί να γίνεται με όρους παρελθόντος», αλλά ούτε και «να ζητείται ψήφος ευγνωμοσύνης για όσα έγιναν». Αυτό που χρειάζεται, όπως ο ίδιος υπογραμμίζει, είναι να κριθούν η αξιοπιστία, η ικανότητα και κυρίως το σχέδιο για όσα πρέπει ακόμη να γίνουν, όπως ο μετασχηματισμός του κράτους, η αύξηση της παραγωγικότητας, η σύγκλιση των εισοδημάτων, η συνέχιση της δημοσιονομικής υπευθυνότητας, η αντιμετώπιση των νέων τεχνολογικών και γεωπολιτικών προκλήσεων.

   Στον αντίποδα, η μόνη εναλλακτική πρόταση της αντιπολίτευσης είναι το «να φύγει ο Μητσοτάκης… και βλέπουμε» σχολιάζει ο υπουργός Επικρατείας, χαρακτηρίζοντας κρίσιμη την επόμενη περίοδο διότι «η Ελλάδα δεν έχει αλλάξει ακόμη όσο θα θέλαμε και όσο πρέπει».

   «Η σταθερότητα δεν είναι και δεν μπορεί να σημαίνει στασιμότητα. Μπορεί, όμως, να σημαίνει κάτι πολύ πιο απλό και ταυτόχρονα ουσιαστικό και αναγκαίο: τον χρόνο που χρειάζεται μια χώρα για να αλλάξει πραγματικά» καταλήγει ο κ. Σκέρτσος.