Πανιώνιος: Η συγκινητική ανάρτηση για τον Μπόμπαν Γιάνκοβιτς – “Σε μία στιγμή αίμα, σιωπή και παγωνιά”

Σαν σήμερα, στις 28 Απριλίου 1993, ο χρόνος στην Νέα Σμύρνη πάγωσε με τον Μπόμπαν Γιάνκοβιτς να έχει τον πιο σοκαριστικό τραυματισμό στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ.

Όπως ήταν φυσικό η ομάδα του Γιάνκοβιτς, ο Πανιώνιος δεν ξέχασε τον σπουδαίο Σέρβο και την σημερινή μαύρη επέτειο και τον τίμησε με μία ανάρτηση.

Η ανάρτηση της ΚΑΕ Πανιώνιος

«28 Απριλίου 1993…

Μια ημερομηνία  που είναι πληγή. Είναι κομμάτι ψυχής που έμεινε για πάντα εκεί… Στο κλειστό της Νέας Σμύρνης. Τέταρτος ημιτελικός των Play Offs. Στο σπίτι μας. Ο Πανιώνιος μας; Πάλευε. Ανέπνεε. Επέστρεφε από το -17 με καρδιά που δεν λύγιζε. Το σκορ 56-50 υπέρ του Παναθηναϊκού. Η διαφορά κατεβαίνει. Και μπροστά… πάντα μπροστά… ο ένας και μοναδικός Μπόμπαν Γιάνκοβιτς. Ο Μπόμπαν πετυχαίνει καλάθι… Φωνάζει ξανά «είμαι εδώ». Σηκώνει ένα γήπεδο στους ώμους του. Και τότε…

Ο Στέλιος Κουκουλεκίδης του καταλογίζει επιθετικό φάουλ πάνω στον Φραγκίσκο Αλβέρτη. Πέμπτο φάουλ. Αποβολή. Οχτώ λεπτά πριν το τέλος… Ο χρόνος σταμάτησε. Ο κόσμος σώπασε. Η αδικία έγινε φωτιά μέσα του. Και μέσα σε μια στιγμή…

Ο Μπόμπαν έπεσε. Στο παρκέ. Αίμα. Σιωπή. Παγωνιά. Μια εικόνα που δεν έφυγε ποτέ. Κανείς δεν μιλούσε. Κανείς δεν καταλάβαινε. Μόνο μια ψυχή που καιγόταν μπροστά στα μάτια όλων. Από εκείνη τη στιγμή… τίποτα δεν ήταν ίδιο. Ούτε για τον Πανιώνιο. Ούτε για το ελληνικό μπάσκετ. Ούτε για εμάς. Ούτε για τον Μπόμπαν.

Που όμως συνέχισε. Σε ένα αναπηρικό καροτσάκι. Στα 30 του χρόνια. Αλλά όρθιος στην ψυχή. Πάντα όρθιος. Μαχητής. Πολεμιστής. Ασυμβίβαστος. Όπως ήταν πάντα. Μέχρι τις 28 Ιουνίου 2006…

Όταν η καρδιά του… αυτή η τεράστια, αδάμαστη καρδιά… σταμάτησε να χτυπά. Και άφησε πίσω της κάτι που δεν πεθαίνει. Μια φανέλα. Μια ματωμένη φανέλα με το 8. Που είναι όρκος. Είναι μνήμη. Είναι ιερό σύμβολο. Κανείς δεν θα την ξαναφορέσει. Έγινε σύμβολο. Του Πανιωνίου. Του ελληνικού αθλητισμού. Της ψυχής που δεν ισοπεδώνεται. Ανήκει για πάντα στον Μπόμπαν Γιάνκοβιτς.

Και εμείς… όσο υπάρχουμε… όσο θυμόμαστε… όσο πονάμε… θα φωνάζουμε δυνατά… να φτάσει μέχρι εκεί ψηλά: ΜΠΟΜΠΑΝ Σ’ ΑΓΑΠΑΜΕ… ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΕ ΞΕΧΝΑΜΕ».