Έλενα Μακρή – Λυμπέρη για Γωγώ Μαστροκώστα: «Μου έλεγε πάντα “θα τη δω να μεγαλώνει;” – Είχε τη μεγάλη αγωνία της κόρης της»

Για την απώλεια της Γωγώς Μαστροκώστα, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 55 ετών, μίλησε η Έλενα Μακρή – Λυμπέρη στην εκπομπή «Live News».

Η γνωστή εκδότρια του «Hello» αναπολήθηκε τη γνωριμία τους, τη βαθιά φιλία που τις συνέδεσε, ενώ μοιράστηκε άγνωστες πτυχές από τις συζητήσεις τους και τη μεγάλη αγωνία που εξέφραζε το πρώην μοντέλο για το μέλλον της κόρης της, Βικτώριας.

Η κ. Μακρή – Λυμπέρη περιέγραψε πώς ήρθε σε επαφή με τη Γωγώ Μαστροκώστα το 2009, σε μια εποχή που το θέμα του καρκίνου αποτελούσε ακόμα ταμπού στον χώρο της ελληνικής τηλεόρασης, προκειμένου να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα μέσα από τα βραβεία γυναικών «Life & Style».

«Εμείς κάναμε τα βραβεία γυναικών Life & Style. Στα βραβεία αυτά, πάντα ήθελα να υπάρχει ένα μήνυμα, δεν ήθελα να είναι αριστεία κοινότυπα. Και σκέφτηκα ότι το μήνυμα θα άρμοζε, γιατί, θα πάμε πίσω στο 2009, που ο κόσμος δεν μιλούσε. Πάρα πολλές γυναίκες της ελληνικής τηλεόρασης είχαν περάσει την αρρώστια και δεν μιλούσαν καθόλου γι’ αυτό. [..] Το 2009, λοιπόν, την πήρα τηλέφωνο. Έτσι γνωριστήκαμε, απ’ το τηλέφωνο.

Ήρθε στο γραφείο, χαλαρά. Εκεί γνωριστήκαμε, και εκεί κατάλαβα ότι είχα να κάνω με μία άλλη γυναίκα, από αυτή που είχα πλάσει εγώ στο μυαλό μου», ανέφερε.

Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στον τρόπο με τον οποίο την παρότρυνε να αποτυπώσει τις σκέψεις της, αλλά και στο κοινό βίωμα της απώλειας που τις έφερε ακόμα πιο κοντά.

«Της λέω: “Γράψ’ το όπως θα έγραφες ένα γράμμα στον εαυτό σου”. “Το έχω”, μου λέει, “το έχω φανταστεί τόσες πολλές φορές”. Στη συνέχεια κάναμε κι άλλες συζητήσεις, ξαναήρθε πάλι στο γραφείο και ανοιχτήκαμε η μία στην άλλη πιο πολύ. Εγώ είχα χάσει τότε, πολύ πρόσφατα, και τον πατέρα μου και τη μητέρα μου από την ίδια αρρώστια. Ποιος θα το φανταζόταν ότι, μετά από χρόνια που κάναμε παρέα και με τον Τραϊανό και με τη Γωγώ, θα έχανα και τον άντρα μου από αυτή την αρρώστια.

Μιλήσαμε, γίναμε φίλες με τη Γωγώ. Και δεν γίναμε φίλες από αυτές που βγαίνουνε συχνά ή μιλάνε συχνά στο τηλέφωνο. Γίναμε φίλες που ξέραμε ότι, όταν μιλάγαμε, μιλάγαμε σε βάθος. [..] Την πήρε την απόφαση, της είπε ο Τραϊανός… μου λέει: “Εντάξει, συμφωνεί”. “Έστω και μια γυναίκα”, μου λέει, “να σωθεί από το λόγο το δικό μου, θα έχα πετύχει κάτι”», πρόσθεσε.

Η ταύτιση, ο πόνος της απώλειας και ο ρόλος του «αγγέλου κακών ειδήσεων»

Η εκδότρια στάθηκε στην περίοδο που η υγεία της Γωγώς Μαστροκώστα παρουσίασε εκ νέου επιδείνωση, μια συγκυρία που συνέπεσε με τη δική της προσωπική δοκιμασία και την απώλεια του συζύγου της, Αντώνη Λυμπέρη.

Εκφράζοντας την απόλυτη κατανόηση και τη συμπαράστασή της προς τον Τραϊανό Δέλλα και την κόρη τους, τόνισε: «Είχαμε ανταλλάξει μέχρι το περίπου ’24… όταν άρχισε πάλι το πρόβλημά της, το έμαθα. Αλλά κατά διαβολική σύμπτωση, είχε αρχίσει και το δικό μας πρόβλημα. Οπότε ήμουν κι εγώ άγγελος κακών ειδήσεων. Υπάρχει ταύτιση. Και με πάρα πολλούς άλλους ανθρώπους έξω. Νιώθω τόσο πολύ τον Τραϊανό.

Νιώθω τόσο πολύ το κοριτσάκι της. Ξέρω το μακρύ δρόμο που έχουν μπροστά τους. Ξέρω πόσο τραυματισμένοι, πόσο κουρέλια είναι αυτοί οι άνθρωποι ψυχολογικά, και ξέρω ότι θα πουν κάποια στιγμή, όπως λέω κι εγώ όταν με ρωτάνε: “Οφείλω να είμαι καλά”. Οφείλω να είμαι καλά, οφείλουμε όλοι να είμαστε καλά για αυτούς που μένουνε πίσω, και για εμάς που ευχαριστούμε που βρισκόμαστε υγιείς, κάθε μέρα».

Η μητρική αγωνία για τη Βικτώρια και το τέλος μιας «φαντασμαγορικής» εποχής

Κλείνοντας, η Έλενα Μακρή – Λυμπέρη αναφέρθηκε στην πρωταρχική έννοια της Γωγώς Μαστροκώστα, που δεν ήταν άλλη από το παιδί της, ενώ έκανε έναν απολογισμό για το πώς η προσωπικότητά της κατάφερε να ξεπεράσει το στερεότυπο της λαμπερής δεκαετίας των ’90s.

«Αυτό μου έλεγε πάντα. “Να τη δω να μεγαλώνει; Θα τη δω να παντρευτεί; Θα τη δω να βγάλει το σχολείο;” [..] Κάθε παιδί το βιώνει διαφορετικά. Εγώ έχω τρία παιδιά και τα τρία μου παιδιά το βίνουν διαφορετικά. Κανένα παιδί δεν το βιώνει το ίδιο. Η Βικτώρια θα πάει πιο δυνατή και θα έχει να λέει ότι είχε όχι μόνο μια πανέμορφη μητέρα, αλλά είχε για μητέρα έναν πανέμορφο άνθρωπο που εγώ προσωπικά τον ανακάλυψα μετά. Πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα.

Με πολλούς ανθρώπους ασχολούμαστε μετά, γιατί είναι η δουλειά μας. Κάποιοι όμως; Μας ξεκλειδώνουν ένα κουτί στην καρδιά μας. Είναι οι αναμνήσεις μας απ’ τα 90s, είναι οι αναμνήσεις μιας εποχής που τη ζήσαμε σαν αστραπή, που είχε πολύ πυροτέχνημα, ήταν φαντασμαγορική και δεν προλάβαμε να νιώσουμε ανθρώπους, όπως πραγματικά έπρεπε να τους νιώσουμε».