Τέμπη: Ξεσπά ο πατέρας της Ελπίδας Χούπα στο DEBATER – “Ο πόνος πια ανακατεύεται με την οργή τώρα πια”

Παραμονή της μαύρης επετείου της τραγωδίας των Τεμπών, ο Χρήστος Χούπας, πατέρας της 28χρονης Ελπίδας που έχασε τη ζωή της στο δυστύχημα, δεν μπορεί να απαντήσει με μια λέξη στο ερώτημα «πώς είστε;». Η απάντησή του είναι: «μεγάλη ιστορία». Δύο λέξεις που χωρούν μέσα τους έναν ατελείωτο πόνο, μια καθημερινότητα χωρίς το παιδί του και μια αίσθηση αδικίας που βαραίνει όσο περνούν τα χρόνια.

Ζει ανάμεσα στα δημιουργήματα της κόρης του, στα πράγματα που του άφησε πίσω της. Τα αγγίζει για να νιώθει την παρουσία της, για να κρατηθεί όρθιος. «Να μην ζήσει κανείς γονιός αυτό που έζησα εγώ», λέει με ραγισμένη φωνή στο DEBATER.

«Ναι, πλησιάζουν οι μέρες και δεν βρίσκω χρόνο να δουλέψω από τις συνεντεύξεις και από αυτά. Ο εμπαιγμός της κυβέρνησης είναι πρωτοφανής. (Φάσκει και αντιφάσκει και ενώ βγαίνει στον κόσμο και λέει ότι διευκολύνει τους συγγενείς σε οποιαδήποτε δραστηριότητα κλπ, τοποθετεί ανυπέρβλητα εμπόδια ώστε να μην αποκαλυφθεί το τι φορτίο κουβάλαγε το τρένο. Λοιπόν και ενώ πριν από τέσσερις μήνες λέει ότι εντάξει με τις εκταφές, τότε με την απεργία του Πάνου Ρούτσι, δεν υπάρχει κανένα θέμα, θα κάνετε όποια ανάλυση θέλετε. Αυτή τη στιγμή η κυρία εισαγγελέας, η κυρία Παπαϊωάννου στη Λάρισα θέτει ανυπέρβλητα εμπόδια και χαζά. Μιλάμε για γελοία εμπόδια και γελοίους όρους» ανέφερε.

«Έχω επίγνωση των λέξεων που χρησιμοποιώ και θα με δικαιώσετε στη συνέχεια. Λέει ότι από τη στιγμή που η ίδια ξέρει και έχει πάρει όλα τα πανεπιστήμια της Ελλάδος, έχει πάρει αρνητικές απαντήσεις ότι τέτοιου είδους εξετάσεις δεν γίνονται στον ελληνικό χώρο, εκείνοι επιμένουν καλά να είναι στον ελληνικό χώρο. Βγήκε και ένα δεκανίκι της κυβέρνησης, ο οποίος υποστήριζε ότι εμείς μπορούμε να κάνουμε τις εξετάσεις.

Αυτός προφανέστατα είναι δεκανίκι της κυβέρνησης. Και εγώ σας λέω το άλλο. Εγώ δεν γουστάρω σε σένα ρε φίλε, γουστάρω εκεί. Δεν εμπιστεύομαι σένα, εμπιστεύομαι τον άλλο. Γιατί εσύ να μου το απαγορεύεις και γιατί εσύ να μου θέτεις όρια; Από που και ως που; Δικό μου είναι το παιδί και θα κάνω αυτά που θέλω» τόνισε.

«Λοιπόν, αλλιώς απάντησέ μου ευθέως από τι προκλήθηκε η πυρόσφαιρα Και σημειωτέων ότι η πυρόσφαιρα δεν αναφέρεται πουθενά ως λέξη στη δικογραφία. Πουθενά, μούγκα.

Πέρα από αυτό, μας υποχρεώνουν να κάνουμε εξετάσεις όχι από ότι πέθαναν τα παιδιά μας. Αλλά να κάνουμε τεστ DNA και αν ήπιανε αλκοόλ και αν πήρανε ναρκωτικά.

Τι τους νοιάζει αυτούς; Όπως κάνανε για τους οδηγούς. Για τους οδηγούς το καταλαβαίνω. Αλλά τι τους νοιάζει αυτούς αν ήταν πρεζόνι το δικό μου το παιδί;

Τους ενδιαφέρει; Που θα τους ωφελήσει. Απλώς αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη και ο Γιώργος Φλωρίδης και εκείνο το παρτάλι που βγήκε στην τηλεόραση».

«Τώρα ζούμε τις υποθέσεις. Η δικαιοσύνη, για να έχουμε η δικαιοσύνη στην Ελλάδα, οι δικαστές πρέπει να περάσουν από δίκη.

Και σου μιλάω για πέντε δικαστές που είχα επαφή μέχρι στιγμής. Αυτοί οι δικαστές πρέπει να δικαστούν για να υπάρχει δικαιοσύνη στην Ελλάδα. Και έχω σώας τας φρένας μου.

Ο θάνατος τα ισοπεδώνει όλα. Πεθαμένο και το δικό μου το παιδί, πεθαμένα και τα υπόλοιπα. Και η Εριέττα που δεν βρέθηκε ποτέ. Από εκεί και πέρα τι να λέμε. Δηλαδή ποιος είναι σε καλύτερη μοίρα; Δεν μπορώ να καταλάβω. Το έχω εγώ ζωντανό το παιδάκι μου δίπλα;

Να το χαϊδεύω, να του μιλάω, να του συμπεριφέρομαι στοργικά; Όχι δεν το έχω. Είναι κάτω από το μάρμαρο.

Άρα λοιπόν εγώ σε ποια μοίρα είμαι καλύτερα; Και ποιος μου λέει εμένα ότι ναι μεν είχε κακώσεις στο κεφάλι το παιδί μου, αλλά κακώσεις είχε και η Μυρσίνη η οποία ζει.

Εκείνη εγχειρίστηκε, έκανε, έφτιαξε και ζει. Και ποιος μου λέει εμένα ότι δεν πήγε από εισπνοή χημικών το παιδί μου;

Όχι δεν ζητάω εγώ την εκταφή του παιδιού μου. Αλλά λέμε τώρα στο κουβεντιαστό. Δεν το έχω ζητήσει με χαρτιά, με αιτήσεις και με τέτοια.

Δεν το ξέρω αυτό ακόμη, βλέποντας. Αν πάρουν για ένα παιδί τι εισέπνευσε και τι προκάλεσε την πυρόσφαιρα, ισχύει για όλους. Και τα ξυλόλια και αυτά δεν τα λέμε εμείς. Το γενικό χημείο του κράτους τα λέει.

Όχι δεν το θέλω. Είναι μια δεύτερη κηδεία. Είναι πολύ οδυνηρή διαδικασία. Δεν θεωρώ ότι θα με βοηθήσει κάποιος.

Παίρνω δύναμη απ’ την ίδια τη ζωή και απ’ τα παιδιά μου και απ’ τη σύζυγό μου. Τι άλλο να κάνω; Πολύ πιο δύσκολο μέρα με τη μέρα είναι πολύ πιο δύσκολο. Αλλά ο πόνος πια ανακατεύεται με την οργή τώρα πια.

Ο μακελάρης των Τεμπών ο Κώστας Καραμανλής κυκλοφοράει ελεύθερος. Δεν κατάλαβα. Ο Νικήτας Κακλαμάνης μου έχει στο συρτάρι του, στο γραφείο του τη δική μου μήνυση. Δεν κατάλαβα; δική του είναι και την φυλάει εκεί;

Σε τι κράτος ζούμε; Κάποτε ήμασταν οι βασιλιάδες. Οι κυρίαρχοι των Βαλκανίων.

Τώρα είμαστε ο πάτος των Βαλκανίων.

Αυτό δεν είναι ύποπτο το ότι το κ@@@βαράνε τρία χρόνια;

Τώρα βέβαια κάποιοι θα επικαλεστούν ότι μαζεύουν στοιχεία για να είναι όλα… Ναι, καλά, καλά. Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα ημέρες κοσκινίζει» κατέληξε.

Παραμονή της επετείου, τα λόγια του δεν είναι απλώς μια καταγγελία. Είναι η φωνή ενός πατέρα που έθαψε το παιδί του και ακόμη περιμένει απαντήσεις. Είναι η κραυγή ενός ανθρώπου που βλέπει τον πόνο να μετατρέπεται σε οργή, γιατί η αλήθεια καθυστερεί και η δικαιοσύνη μοιάζει να μην φτάνει ποτέ.

Αύριο, Σάββατο 28/2 στα Τέμπη, θα ακουστούν ξανά τα ονόματα των 57 θυμάτων. Μα πίσω από κάθε όνομα υπάρχει μια οικογένεια, ένα δωμάτιο άδειο, ένα τραπέζι με μια καρέκλα λιγότερη. Και ένας πατέρας που δεν μπορεί να πει «καλά», μόνο «μεγάλη ιστορία».