Πεζεσκιάν προς τον αμερικανικό λαό: «Δεν ξεκινήσαμε εμείς τον πόλεμο, ποτέ δεν απειλήσαμε»

Το δικό του μήνυμα στους πολίτες των ΗΠΑ έστειλε με επιστολή του ο πρόεδρος του Ιράν Μασούντ Πεζεσκιάν.

Συγκεκριμένα, μέσω της επιστολής ο Πεζεσκιάν απέρριψε τα όσα αναφέρονται ότι το Ιράν είναι απειλή για την ασφάλεια, λέγοντας ότι δεν συνάδουν με την «ιστορική πραγματικότητα».

To the people of the United States of America pic.twitter.com/3uAL4FZgY7— Masoud Pezeshkian (@drpezeshkian) April 1, 2026

«Το Ιράν, με αυτό ακριβώς το όνομα, τον χαρακτήρα και την ταυτότητά του, είναι ένας από τους παλαιότερους συνεχείς πολιτισμούς στην ανθρώπινη ιστορία», έγραψε σε επιστολή του προς τους πολίτες των ΗΠΑ, η οποία μεταδόθηκε από το κρατικό μέσο ενημέρωσης Press TV.

«Το Ιράν δεν έχει ποτέ επιλέξει, στη σύγχρονη ιστορία του, την οδό της επιθετικότητας, της επέκτασης, της αποικιοκρατίας ή της κυριαρχίας… Το Ιράν δεν έχει ξεκινήσει ποτέ πόλεμο. Ωστόσο, έχει αποκρούσει αποφασιστικά και γενναία όσους του έχουν επιτεθεί.» Υποστήριξε επίσης ότι οι απεικονίσεις του Ιράν ως κινδύνου εξυπηρετούν εξωτερικά συμφέροντα.

«Η απεικόνιση του Ιράν ως απειλής δεν συνάδει ούτε με την ιστορική πραγματικότητα ούτε με τα σημερινά παρατηρήσιμα γεγονότα. Μια τέτοια αντίληψη είναι προϊόν πολιτικών και οικονομικών ιδιοτροπιών των ισχυρών – της ανάγκης να κατασκευάσουν έναν εχθρό προκειμένου να δικαιολογήσουν την πίεση, να διατηρήσουν τη στρατιωτική κυριαρχία, να στηρίξουν τη βιομηχανία όπλων και να ελέγξουν τις στρατηγικές αγορές».

Αναλυτικά όσα ανέφερε:

Προς τον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, και προς όλους εκείνους που, μέσα σε έναν κατακλυσμό διαστρεβλώσεων και κατασκευασμένων αφηγημάτων, συνεχίζουν να αναζητούν την αλήθεια και προσδοκούν μια καλύτερη ζωή:

Το Ιράν —με αυτό ακριβώς το όνομα, τον χαρακτήρα και την ταυτότητα— είναι ένας από τους παλαιότερους συνεχείς πολιτισμούς στην ανθρώπινη ιστορία. Παρά τα ιστορικά και γεωγραφικά του πλεονεκτήματα σε διάφορες εποχές, το Ιράν δεν επέλεξε ποτέ, στη σύγχρονη ιστορία του, τον δρόμο της επιθετικότητας, της επέκτασης, της αποικιοκρατίας ή της κυριαρχίας. Ακόμη και μετά από κατοχή, εισβολή και συνεχή πίεση από παγκόσμιες δυνάμεις —και παρόλο που διαθέτει στρατιωτική υπεροχή έναντι πολλών γειτόνων του— το Ιράν δεν ξεκίνησε ποτέ έναν πόλεμο. Ωστόσο, απώθησε αποφασιστικά και γενναία εκείνους που του επιτέθηκαν.

Ο ιρανικός λαός δεν τρέφει εχθρότητα προς άλλα έθνη, συμπεριλαμβανομένων των λαών της Αμερικής, της Ευρώπης ή των γειτονικών χωρών. Ακόμη και μπροστά στις επανειλημμένες ξένες επεμβάσεις και πιέσεις κατά τη διάρκεια της περήφανης ιστορίας τους, οι Ιρανοί έκαναν πάντα έναν σαφή διαχωρισμό μεταξύ των κυβερνήσεων και των λαών που αυτές κυβερνούν. Αυτή είναι μια βαθιά ριζωμένη αρχή στον ιρανικό πολιτισμό και τη συλλογική συνείδηση — όχι μια προσωρινή πολιτική στάση.

Για τον λόγο αυτό, η παρουσίαση του Ιράν ως απειλή δεν συνάδει ούτε με την ιστορική πραγματικότητα ούτε με τα σημερινά παρατηρήσιμα γεγονότα. Μια τέτοια αντίληψη είναι προϊόν πολιτικών και οικονομικών καπρίτσιων των ισχυρών — η ανάγκη να κατασκευαστεί ένας εχθρός προκειμένου να δικαιολογηθεί η πίεση, να διατηρηθεί η στρατιωτική κυριαρχία, να συντηρηθεί η βιομηχανία όπλων και να ελεγχθούν στρατηγικές αγορές. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, εάν μια απειλή δεν υπάρχει, εφευρίσκεται.

Μέσα σε αυτό το ίδιο πλαίσιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συγκεντρώσει τον μεγαλύτερο αριθμό των δυνάμεων, των βάσεων και των στρατιωτικών δυνατοτήτων τους γύρω από το Ιράν — μια χώρα που, τουλάχιστον από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν ξεκίνησε ποτέ έναν πόλεμο. Οι πρόσφατες αμερικανικές επιθέσεις που εξαπολύθηκαν από αυτές ακριβώς τις βάσεις κατέδειξαν πόσο απειλητική είναι στην πραγματικότητα μια τέτοια στρατιωτική παρουσία. Φυσικά, καμία χώρα που αντιμετωπίζει τέτοιες συνθήκες δεν θα παραιτείτο από την ενίσχυση των αμυντικών της ικανοτήτων. Αυτό που έκανε το Ιράν —και συνεχίζει να κάνει— είναι μια μετρημένη απάντηση που βασίζεται στη νόμιμη αυτοάμυνα, και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί έναρξη πολέμου ή επιθετικότητα.

Οι σχέσεις μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών δεν ήταν αρχικά εχθρικές, και οι πρώιμες αλληλεπιδράσεις μεταξύ του ιρανικού και του αμερικανικού λαού δεν είχαν αμαυρωθεί από εχθρότητα ή παράνομη ένταση. Το σημείο καμπής, ωστόσο, ήταν το αμερικανικό πραξικόπημα του 1953. Η επέμβαση αποσκοπούσε στην παρεμπόδιση της εθνικοποίησης των ίδιων των πόρων του Ιράν. Εκείνο το πραξικόπημα διέκοψε τη δημοκρατική διαδικασία του Ιράν, αποκατέστησε τη δικτατορία και έσπειρε βαθιά δυσπιστία στους Ιρανούς απέναντι στις πολιτικές των ΗΠΑ. Αυτή η δυσπιστία βάθυνε περαιτέρω με την υποστήριξη της Αμερικής στο καθεστώς του Σάχη, την υποστήριξη στον Σαντάμ Χουσεΐν κατά τη διάρκεια του επιβληθέντος πολέμου της δεκαετίας του 1980, την επιβολή των μακροχρόνιων και πιο ολοκληρωμένων κυρώσεων στη σύγχρονη ιστορία και, τελικά, την απρόκλητη στρατιωτική επιθετικότητα —δύο φορές, εν μέσω διαπραγματεύσεων— κατά του Ιράν.

Ωστόσο, όλες αυτές οι πιέσεις απέτυχαν να εξασθενήσουν το Ιράν. Αντίθετα, η χώρα έχει γίνει 30% ισχυρότερη σε πολλούς τομείς από ό,τι πριν από την Ισλαμική Επανάσταση: τα ποσοστά αλφαβητισμού έχουν τριπλασιαστεί —από περίπου 30% τότε σε πάνω από 90% σήμερα· η τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει επεκταθεί δραματικά· σημαντικά επιτεύγματα έχουν σημειωθεί στη σύγχρονη τεχνολογία· οι υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης έχουν βελτιωθεί· και οι υποδομές έχουν αναπτυχθεί με ρυθμό και κλίμακα ασύγκριτη με το παρελθόν. Αυτές είναι μετρήσιμες, παρατηρήσιμες πραγματικότητες που στέκονται ανεξάρτητες από κατασκευασμένα αφηγήματα.

Ταυτόχρονα, ο καταστροφικός και απάνθρωπος αντίκτυπος των κυρώσεων, του πολέμου και της επιθετικότητας στις ζωές του ανθεκτικού ιρανικού λαού δεν πρέπει να υποτιμάται. Η συνέχιση της στρατιωτικής επιθετικότητας και οι πρόσφατοι βομβαρδισμοί επηρεάζουν βαθιά τις ζωές, τις στάσεις και τις προοπτικές των ανθρώπων. Αυτό αντανακλά μια θεμελιώδη ανθρώπινη αλήθεια: όταν ο πόλεμος προκαλεί ανεπανόρθωτη βλάβη σε ζωές, σπίτια, πόλεις και μέλλοντα, οι άνθρωποι δεν θα παραμείνουν αδιάφοροι απέναντι σε αυτούς που ευθύνονται.

Αυτό εγείρει ένα θεμελιώδες ερώτημα: Ποια ακριβώς από τα συμφέροντα του αμερικανικού λαού εξυπηρετούνται πραγματικά από αυτόν τον πόλεμο; Υπήρξε κάποια αντικειμενική απειλή από το Ιράν που να δικαιολογεί μια τέτοια συμπεριφορά; Η σφαγή αθώων παιδιών, η καταστροφή φαρμακευτικών εγκαταστάσεων για τη θεραπεία του καρκίνου ή η καυχησιολογία για τον βομβαρδισμό μιας χώρας ώστε να επιστρέψει «στην εποχή του λίθου», εξυπηρετούν οποιονδήποτε άλλο σκοπό πέρα από το να βλάψουν περαιτέρω το παγκόσμιο κύρος των Ηνωμένων Πολιτειών;

Το Ιράν επδίωξε διαπραγματεύσεις, κατέληξε σε συμφωνία και εκπλήρωσε όλες τις δεσμεύσεις του. Η απόφαση για απόσυρση από αυτή τη συμφωνία, η κλιμάκωση προς την αντιπαράθεση και η εξαπόλυση δύο πράξεων επιθετικότητας εν μέσω διαπραγματεύσεων ήταν καταστροφικές επιλογές της κυβέρνησης των ΗΠΑ — επιλογές που εξυπηρέτησαν τις αυταπάτες ενός ξένου επιτιθέμενου.

Η επίθεση στις ζωτικής σημασίας υποδομές του Ιράν —συμπεριλαμβανομένων των ενεργειακών και βιομηχανικών εγκαταστάσεων— στοχεύει απευθείας τον ιρανικό λαό. Πέρα από το γεγονός ότι αποτελούν έγκλημα πολέμου, τέτοιες ενέργειες επιφέρουν συνέπειες που εκτείνονται πολύ πέρα από τα σύνορα του Ιράν. Δημιουργούν αστάθεια, αυξάνουν το ανθρώπινο και οικονομικό κόστος και διαιωνίζουν κύκλους έντασης, σπέρνοντας σπόρους δυσαρέσκειας που θα διαρκέσουν για χρόνια. Αυτό δεν αποτελεί επίδειξη ισχύος· είναι σημάδι στρατηγικής σύγχυσης και ανικανότητας επίτευξης μιας βιώσιμης λύσης.

Δεν ισχύει επίσης ότι η Αμερική έχει εισέλθει σε αυτή την επιθετικότητα ως εντολοδόχος (proxy) του Ισραήλ, επηρεασμένη και καθοδηγούμενη από αυτό το καθεστώς; Δεν είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ, κατασκευάζοντας μια ιρανική απειλή, επιδιώκει να αποσπάσει την παγκόσμια προσοχή από τα εγκλήματά του κατά των Παλαιστινίων; Δεν είναι προφανές ότι το Ισραήλ στοχεύει τώρα να πολεμήσει το Ιράν μέχρι τον τελευταίο Αμερικανό στρατιώτη και το τελευταίο δολάριο του Αμερικανού φορολογούμενου — μεταφέροντας το βάρος των αυταπατών του στο Ιράν, στην περιοχή και στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες προς επιδίωξη παράνομων συμφερόντων;

Είναι το «Πρώτα η Αμερική» (America First) πραγματικά μεταξύ των προτεραιοτήτων της κυβέρνησης των ΗΠΑ σήμερα;

Σας καλώ να κοιτάξετε πέρα από τον μηχανισμό της παραπληροφόρησης —αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της επιθετικότητας— και αντί αυτού να μιλήσετε με εκείνους που έχουν επισκεφθεί το Ιράν. Παρατηρήστε τους πολλούς επιτυχημένους Ιρανούς μετανάστες —μορφωμένους στο Ιράν— που τώρα διδάσκουν και διεξάγουν έρευνα στα πιο αναγνωρισμένα πανεπιστήμια του κόσμου ή συνεισφέρουν στις πιο προηγμένες εταιρείες τεχνολογίας στη Δύση. Συμφωνούν αυτές οι πραγματικότητες με τις διαστρεβλώσεις που σας λένε για το Ιράν και τον λαό του;

Σήμερα, ο κόσμος βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Η συνέχιση στον δρόμο της αντιπαράθεσης είναι πιο δαπανηρή και μάταιη από ποτέ. Η επιλογή μεταξύ αντιπαράθεσης και δέσμευσης (engagement) είναι τόσο πραγματική όσο και βαρυσήμαντη· το αποτέλεσμά της θα διαμορφώσει το μέλλον για τις επόμενες γενιές. Κατά τη διάρκεια των χιλιετιών της περήφανης ιστορίας του, το Ιράν έχει επιβιώσει πολλών επιτιθέμενων. Το μόνο που απομένει από αυτούς είναι κηλιδωμένα ονόματα στην ιστορία, ενώ το Ιράν αντέχει —ανθεκτικό, αξιοπρεπές και περήφανο.