Καφετζόπουλος: «Τους εθνικιστές μισώ, όχι του Τούρκους»

Στην εκπομπή «Με τον Ρένο» στο ONE βρέθηκε ο Αντώνης Καφετζόπουλος και μίλησε για τα παιδικά του χρόνια στην Κωνσταντινούπολη, τον βίαιο «ξεριζωμό» της οικογένειάς του και τις δύσκολες συνθήκες της προσφυγιάς, καθώς και για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την πίστη.

Ο ηθοποιός τόνισε ότι δεν τρέφει κανένα μίσος απέναντι στους Τούρκους ή την Τουρκία, θεωρώντας ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι οι εθνικιστές, ανεξαρτήτως εθνικότητας, όπως σημείωσε χαρακτηριστικά.

Ο Αντώνης Καφετζόπουλος ήταν ακόμη παιδί όταν η οικογένειά του εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη. Τότε έβλεπε με χαρά και ελπίδα το μέλλον, ενθουσιασμένος που θα ζούσε στη Δύση. Παρά τον φόβο και την ανασφάλεια που βίωναν οι Έλληνες της Πόλης εκείνα τα χρόνια, σήμερα ο ίδιος δηλώνει πως δεν κρατάει καμία έχθρα και θεωρεί ότι οι δύο λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν.

«Πήγα δημοτικό, δίγλωσσο. Μειονοτικό ήταν το σχολείο μου. Κάναμε ως κύρια γλώσσα δύο γλώσσες. Ελληνικά και τούρκικα, ίδιες ώρες. Δεν έχω κανένα μίσος με τους Τούρκους έχω μίσος με τους εθνικιστές ανεξαρτήτως εθνικότητας», είπε αρχικά ο Αντώνης Καφετζόπουλος.

Ο δημοφιλής ηθοποιός πρόσθεσε στη συνέχεια: «Δεν έρχεται στα όνειρα μου η Κωνσταντινούπολη. Εγώ και εκεί γύρω στα δέκα, δώδεκα πριν φύγουμε από την Κωνσταντινούπολη κακήν κακώς είδα μια ταινία με ροκάδες. Ήταν οι Animals, ήταν οι Rolling Stones, σε αυτή την ταινία ήταν ο James Brown και ήθελα αυτό το πράγμα. Ήθελα να πάω προς τη Δύση.

Δηλαδή ενώ η οικογένειά μου, γιατί για την οικογένειά μου ήταν ένα δράμα ξεριζωμού, ας πούμε, η μετακόμιση από την Κωνσταντινούπολη στην Ελλάδα, δεν ήταν απλή μετακόμιση, ήταν προσφυγιά κανονική με τη σφραγίδα. Για μένα ήταν κρυφή χαρά. Δεν το ‘λεγα να μη τους στεναχωρήσω, πόσο χαίρομαι που θα φύγουμε από την Ανατολή να πάμε πιο κοντά στη Δύση. Σε ορισμένα πράγματα η Κωνσταντινούπολη ήταν πιο δυτική».

Έπειτα αναφέρθηκε στο κλίμα μετά τα Σεπτεμβριανά του 1955. «Aισθανόμασταν ότι είμαστε υπό διωγμό και υπό απειλή. Οπότε ναι, υπήρχε μια τέτοια βία. Αισθανόσουνα ότι μπορεί να πέσεις θύμα της βίας. Αλλά βία ανοιχτή, με εξαίρεση τα γεγονότα του ’55, των Σεπτεμβριανών. Δεν υπήρχε στην καθημερινότητα. Υπήρχε όμως μία λεκτική βία, δηλαδή μιλούσαμε ψιθυριστά ελληνικά. Σε μια πολυπολιτισμική πόλη που ήταν αυτονόητο ότι θα πρεπε να είσαι ελεύθερος να μιλάς και ήσουνα μέχρι τότε. Τα ελληνικά ήταν λίγο no-no. Δηλαδή σου πέταγε κάποιος το “πατριώτη μίλα τούρκικα”, ας πούμε», κατέληξε ο Αντώνης Καφετζόπουλος.

Ερωτώμενος για τις θρησκευτικές του απόψεις, ο Αντώνης Καφετζόπουλος είπε ότι «ποτέ στη ζωή μου δεν ήμουν θρησκευόμενος. Πήγαινα από μικρός στην Εκκλησία αλλά θυμάμαι μια αποκαλυπτική στιγμή όταν ήμουν 10 ετών μια Μεγάλη Πέμπτη όταν έγινε η περιφορά του Σταυρού στο Ευαγγέλιο για τη Σταύρωση του Χριστού, υπήρχε μια τελετουργία με έναν ιερωμένο που κουβαλάει ξύλινο σταυρό, ήμασταν τα πιτσιρίκια, οι μαμάδες, οι θείες και τον Σταυρό τον είχε φορτωθεί ένας νεαρός διάκονος που υπέφερε γιατί ήταν βαρύς και τότε συνειδητοποίησα πόσο θεατρικό είναι αυτό το πράγμα, πόσο συγκινητικό επειδή αναπαριστά μια μυθική στιγμή γιατί κανείς δεν ξέρει αν συνέβησαν έτσι τα πράγματα – τα Ευαγγέλια γράφτηκαν αιώνες αργότερα – και κατάλαβα ότι αυτό αφορά τους ανθρώπους, τους συγκινεί αλλά δεν βρήκα να αφορά εμένα, το βρήκα αναζωογονητικό όπως ένα έργο τέχνης χωρίς κανένα θρησκευτικό αίσθημα».

Σχετικά με τις πολιτικές του απόψεις εξήγησε ότι «πολιτικά θέλω να είμαι ενεργός σαν πολίτης, δεν ήθελα να είμαι με τα κόμματα. Νιώθω φιλελεύθερος αναρχικός με την έννοια ότι πιστεύω πάρα πολύ στη Δημοκρατία, θεωρώ ότι είναι η πιο σημαντική επινόηση της ανθρωπότητας ακόμα και από τον τροχό και τη φωτιά, γιατί είναι ένα πλέγμα πραγμάτων, δεν είναι ότι πάμε και ψηφίζουμε κάθε τόσο».

«Δεν μου αρέσει πολύ η κεντρική εξουσία και προτιμώ την ιδέα της αναρχίας ότι μια ώριμη κοινωνία δεν χρειάζεται κάποιον από πάνω να τη κάνει το νταή, αρκούν οι κανόνες που βάζει στον εαυτό της».